Columnisten
Concertverslag: Fleetwood Mac
Bart Nijman | Concertverslagen | 16 oktober 2009
Reacties(24)
Af en toe houden ze pauze en knijpen ze d’r even tussenuit. Maar iedere paar jaar gaat het toch weer kriebelen en dan komen ze weer samen. Om te touren, en simpelweg om lol te maken. Aldus Lindsey Buckingham, zanger/gitarist van Fleetwood Mac. De laatste tour stamt al weer uit 2004 en het is zelfs nog tien jaar langer geleden dat de band Nederland bezocht, maar donderdagavond waren ze present in de Rotterdamse tennishal Ahoy.
Fleetwood Mac - 100409
Sinds 1967 bestaat de door Peter Green in Engeland opgerichte band al, feitelijk onafgebroken maar met talloze personeelswissels die de band van Brits via Brits-Amerikaans naar het Amerikaans-Brits dat ze nu zijn heeft gebracht – terwijl Green zelf al in 1971 instortte en afhaakte (volgt u nog?). In de huidige bezetting lijkt de band eindelijk zijn definitieve vorm bereikt te hebben: de Britten Mick Fleetwood (drums) en John McVie (bas), aangevuld met de Amerikanen Stephanie “Stevie” Nicks (zang) en eerder genoemde Lindsey Buckingham vormen sinds 1998 het hart van Fleetwood Mac. Tijdens de huidige Unleashed Tour worden ze bijgestaan door drie achtergrondzangeressen (waaronder Lori Nicks, schoonzus van Stevie), gitarist Neil Heywood en gitarist/toetsenist Brett Tuggle.

Foto: © Anneke Ruys
Muzikaal gezien is de band in uitstekende vorm. Een vlotte combinatie van hits, classic rock, folk, blues, rock ’n roll en als lijm dienende verhalen ontvouwt zich gedurende
Advertentie
Naast het feit dat de band vroeger zo’n beetje iedere week van bezetting wisselde, wordt de Fleetwood Mac-geschiedenis ook getekend door liefdesperikelen. Behalve dat ex-vrouw van John McVie, Christine McVie, tot 1998 deel uitmaakte van de band hadden ook Stevie Nicks en Lindsey Buckingham ooit een relatie. Daardoor lijkt het soms of alle ups en downs in die liefdesrelaties hebben geleid tot liedjes van de band.
In Ahoy wordt dat idee niet ontkracht, want tijdens het concert zingen Nicks en Buckingham elkaar vaak toe, in duet hun liefdesverleden met de zaal delend. De strijdbijl is begraven, een zekere aantrekkingskracht altijd blijven bestaan. Het is geen act, wat er op het podium gebeurt. Tussen de nummers door zijn er verhalen, van Nicks en van Buckingham, over de geschiedenis van de band, de ideeën achter liedjes, de voorbeelden die ze gehad hebben en de lessen die ze onderweg geleerd hebben. Die verhalen, samen met de duetten, de knuffels en de blikken, maken duidelijk dat deze band aan het terugkijken is. Op wat er goed ging, op wat er fout ging, en op hoe hun liedjes in die door drank, drugs, seks, haat, nijd en jaloezie omfloerste jaren een plaatsje in de puzzel hebben gekregen. Het publiek reageert op de persoonlijke noten die over de setlist zijn gegoten. Zonder wilde taferelen in de zaal – dansen, springen en meeklappen zijn nauwelijks aan de orde – laat men wel duidelijk merken dat dit bijna tweeëneenhalf uur durende concert als zoete koek naar binnen gaat.

Foto: © Anneke Ruys
Mindere kanten zaten er eigenlijk weinig aan dit optreden. De belichting, tja, die was belabberd. Goedkope effecten, vaak veel te fel of niet in lijn met de muziek: het leek soms wel of de lichttechnicus nog uit de tijd van de diaprojector stamt – en sindsdien niet meer is bijgeschoold. Als er daarnaast op muzikaal vlak kanttekeningen gemaakt moeten worden, kom je uit bij Stevie Nicks. De dame (want dat is het tegenwoordig, al lijkt ze snel vanuit een ooghoek gekeken soms nog steeds op een jonge blonde vamp) bleek de zwakste schakel. Haar stem was af en toe te vlak, hoge tonen lukken niet meer (Little Lies, een nummer van Christine McVie, wordt door Nicks niet meer gezongen) en haar podiumhouding was op een paar langzame rondjes om haar eigen as na weinig inspirerend. In het geheel is ze echter onmisbaar, mede omdat haar interactie met Buckingham het vuur onder de muziek – ook na 42 jaar en een laatste album dat al weer uit 2003 stamt – nog goed op weet te poken. En dát zorgt voor de krenten in de pap van een Fleetwood Mac-optreden, en het zorgt dat ook in 2009 het publiek misschien niet ademloos, maar wel aandachtig en met veel waardering luistert.
Setlist:
Monday Morning
The Chain
Dreams
I Know I’m Not Wrong
Gypsy
Go Insane (solonummer LB)
Rhiannon
Second Hand News
Tusk
Sara
Big Love (LB solo)
Landslide
Never Going Back Again (LB solo)
Storms
Say You Love Me
Gold Dust Woman
Oh Well
I’m So Afraid
Stand Back
Go Your Own Way
Encore 1:
World Turning (met drumsolo)
Don’t Stop
Encore 2:
Silver Springs

Foto: © Anneke Ruys
Say You Will is verkrijgbaar in onze shop.
Gezien: Fleetwood Mac – Unleashed Tour in Ahoy, Rotterdam op donderdag 15 oktober 2009
24
Zie ook
» Stevie Nicks laat weer van zich horen
» Fleetwood Mac: het definitieve verhaal over Rumours
» Fleetwood Mac naar Ahoy
» Fleetwood Mac weer op tournee
Meer over Fleetwood MacMeer Concertverslagen
- 08/02
- concertverslag: Sting
- 03/02
- concertverslag: Dream Theater
- 02/02
- concertverslag: The Black Keys
- 02/02
- concertverslag: D' Angelo
- 29/01
- concertverslag: K's Choice
- 28/01
- concertverslag: UB40
- 22/01
- concertverslag: Onder Invloed
- 18/01
- concertverslag: Chickenfoot
- 19/12
- concertverslag: Channel Zero
- 19/12
- concertverslag: Coldplay
- 14/12
- concertverslag: Beth Hart
- 12/12
- concertverslag: Gare Du Nord


Laatste reacties