Muziek.nl

Concertverslag: Florence + the Machine

Bart Nijman | Concertverslagen | 09 oktober 2009

Bijna uit het niks en mede dankzij een Nike commercial was daar ineens Florence + the Machine. De Britse band rond zangeres Florence Welch veroverde Engeland en stak met debuutalbum Lungs al snel over naar Nederland, waar ze op Lowlands afgelopen zomer veel lof oogstte met haar soulvolle indie, galmende stem en uitbundige podiumpresentatie. Donderdagavond was ze weer in Nederland. In een uitverkochte Melkweg wist ze wederom te overtuigen.

Als voorprogramma voor Florence + the Machine is het Deense viertal Annasaid in de auto gesprongen om na twaalf uur rijden de zaal op te warmen. Met een drummer die er uit ziet alsof hij nog met LEGO speelt en een sound die zwaar fluctueert tussen old school Bloc Party en een dronken karaokeperformance komen ze sympathiek over, maar is er nog wel wat fijnafstemming nodig. Het zou echter zomaar kunnen dat we nog meer van de jonge Denen gaan horen. Als invloed voeren ze op hun MySpace Chuck Norris op, dus wat dat betreft zit het wel snor.

---

Het podium wordt na het voorprogramma omgebouwd tot het Sprookjesbos van de Efteling, met bloemen, sfeerlichten en lampjes in vogelkooien. Een perfecte setting voor het dromerige geluid van de roodharige Florence, die gekleed in een heel kort broekje en zwart truitje met wijd fladderende mouwen qua kostuum ook goed in de toneelsetting past.

Ook haar podiumgedrag past binnen de karakteristieken van een sprookje. Als een elfje is ze het ene moment, in het midden van haar liedjes, zelfverzekerd en geconcentreerd en gaat ze volledig op in de muziek. Zodra een nummer echter is afgelopen, is ze haar andere zelf: een rusteloos jong meisje dat haar verlegenheid maskeert met al dan niet aan het publiek gerichte praatjes. Het is speels onbeholpen, en daarom charmant.



Overtuigen doet Florence echter wel, met haar stem, haar band en haar liedjes. Van bijna ongecontroleerd wild (Kiss With A Fist) via bedachtzaam (My Boy Builds Coffins) naar een dromerig en kwetsbaar einde (Rabbit Heart), de zangeres uit London vertaalt haar onstuimige karakter feilloos naar haar muziek. Met een natuurlijke charme wint ze de Melkweg voor zich, al weet het publiek niet altijd even goed hoe te reageren op de stemmingswisselingen die op rijm en muziek binnen de grenzen van vijf kwartier voorbij komen. Maar ondanks dat haar prachtige stem wel eens een klein steekje laat vallen, maakt Florence indruk en laat ze de zaal al bloemen uitdelend meeklappen en vrolijke sprongetjes maken. En dat voor een meisje dat ontdekt werd toen ze dronken aan het zingen was in de toiletten van een nachtclub.


Gezien: Florence + the Machine, Melkweg Amsterdam 8 oktober 2009