Muziek.nl

Kane, de band rond de wat moeilijk pratende Dinand Woesthoff en gitarist Dennis van Leeuwen, geniet een vreemde reputatie. Beroemd en populair in eigen land (en een beetje in België) dankzij pakkende singles en goed gekozen samenwerkingen met Tiësto en Ilse DeLange, maar sinds de oprichting in 1998 krijgt de band ook veel en vaak kritiek te verduren. Desalniettemin verkoopt de band wel Paradiso drie avonden op rij uit om alle twintig singles die tien jaar Kane heeft voortgebracht chronologisch ten gehore te brengen. Muziek.nl was er bij op de derde en laatste avond.

Ondergetekende is eigenlijk nooit onverdeeld enthousiast geweest over de algehele presentatie van Kane. Er mist romantiek in de manier waarop de band is samengesteld. In Paradiso ging Dinand echter lekker energiek en enthousiast tekeer, maar het gevoel dat hij aan het overdrijven was vanwege de aanwezigheid van camera’s bij dit optreden steekt dan dus meteen de kop op. Het is nooit helemaal ‘echt’ bij Kane, zegt mijn gevoel op zo’n moment. Want als Dinand zichzelf na een mislukte stagedive terug vindt op de vloer van de poptempel, herstelt hij zich door het publiek maar snel voor ‘watjes’ uit te maken. Gezichtsverlies, dat kan natuurlijk niet – ook al stapt iedereen door het hoge tempo van de energieke show snel over dit missertje heen.


Foto: Dinand Woesthoff - © Sander Baks

Maar toch… Maar toch heeft het Haagse duo-met-extra-muzikanten wat te bieden. Twintig singles, er zitten heus wel sterke liedjes tussen. I Will Keep My Head Down, Can You Handle Me, Rain Down On Me, Something To Say, ze wérken wel. Weinig mensen zullen met droge ogen kunnen beweren dat ze nooit eens een hit van Kane meegeblèrd hebben onder de douche of in de file. En precies dát gevoel weten de Hagenezen feilloos naar een liveshow te vertalen. Vanaf eerste nummer Where Do I Go Now is Paradiso al opgewarmd en het duurt geen half uur voordat Dinand zich, doorweekt van het zweet, staat te verbazen over hoe hoog de lat ligt: “Normaal sluiten we met dit nummer altijd af, nu zijn we pas een half uur bezig. We gaan de lat nóg hoger leggen vanavond!”

En zowaar, dat lukt. Emotionele liedjes als My Best Wasn’t Good Enough komen niet altijd over (lees: maken niet de gewenste emoties los, enkel wat geroezemoes), maar als het op energie en enthousiasme aankomt, weet Dinand de zaal moeiteloos om zijn vinger te winden. Tot het tweede balkon aan toe wordt er gedanst, geklapt, gezongen en gevierd in wat vanaf het begin van het optreden één aanstekelijk feestje is. Bonuspunten in het optreden komen van Ilse DeLange die even snel binnenwipt om Before You Let Me Go mee te doen en uit de gitaar van Dennis van Leeuwen, die een paar hele beste solo’s weggeeft. Het mag dan allemaal niet vernieuwend zijn, het ouderwetse verstand op nul en meedoen-gehalte dat deze band live oproept, is gewoon genieten. Nog één bonuspunt als afsluiter: een werkelijk glunderende Dinand bedankt het publiek voor tien jaar support, gevolgd door een applaus van de band voor de aanwezigen. Toch een mooi gebaar, passend voor een optreden dat door Dinand terecht aangeduid wordt als ‘een topavond’. Hij was in ieder geval bijzonder lekker bezig met z'n band, niets meer en niets minder.


Foto: Dennis van Leeuwen - © Sander Baks