Muziek.nl

Bezwerend concert Tori Amos in HMH

Anneke Ruys | Concertverslagen | 18 september 2009
Reacties(1)

Na twee jaar afwezigheid streek Tori Amos gisteren opnieuw neer in de Heineken Music Hall. Bijna twee en een half uur lang speelde ze recente nummers van haar album Abnormally Attracted To Sin en oude bekende.

Foto: Anneke Ruys

Zie ook Muziekbeleving: Tori Amos voor een interview.

Tori Amos draait al sinds 1992 als soloartiest mee in de muziek. Ze maakte toen haar entree met het alom bejubelde Little Earthquakes. Daarna volgden nog twaalf albums (inclusief verzamelalbums) waarvan de laatste Abnormally Attracted To Sin is getiteld. De tour die haar gisteren ook naar de Heineken Music Hall bracht stond ook in het kader daarvan. Een concert van de roodharige Amerikaanse is altijd weer een beleving. Het zijn vooral haar cryptische teksten en onconventionele arrangementen die opvallen en niet te vergeten haar ongekend virtuoze pianospel.

Amos heeft in de loop der jaren al heel wat concerten in ons land gedaan, van het kleine Nighttown tot het grote Ahoy en de middelgrote Heineken Music Hall waar ze gisteren na een afwezigheid van twee jaar wederom optrad. Ditmaal geen poespas eromheen, zoals tijdens de ‘American Doll Posse Tour’ maar Tori achter de

piano, met een bescheiden band op de achtergrond.


Foto: © Anneke Ruys

---

Je zou een artiest als Tori Amos natuurlijk het liefst in een kleine zaal a la Paradiso of Melkweg zien om de intiemheid van haar optreden optimaal te beleven. Helaas begeeft Ms Amos zich de laatste jaren alleen nog maar op de grotere podia. Maar toegegeven: de Heineken Music Hall is vanwege haar uitstekende akoestiek ook een goede locatie. Het was donderdag in ieder geval van het begin af aan duidelijk: dit werd weer een magisch Amos-concert. Het zittende publiek in de uitverkochte hal luisterde in ieder geval ademloos naar alle liedjes die de singer/songwriter op bezwerende wijze ten gehore bracht.

Gezeten tussen een piano, een harmonium en een keyboard die ze soms tegelijk bespeelde bracht ze op gepassioneerde wijze een doorsnee van haar indrukwekkende werk. Dat waren onder meer de songs Leather, Cornflake Girl, Precious Things, Space Dog, Little Earthquakes en Here In My Head en tegen het einde een magistrale versie van Talula. Amos ging zo in de songs en het pianospel op dat ze soms volledig in trance leek. Ze sprak ook weinig tussen de liedjes door, alleen toen ze de cover van Don McLean’s Starry Starry Night (een ode aan Vincent van Gogh) bracht wilde ze nog wel even kwijt dat ze met dat liedje de wereld rond gereisd had maar dat het nergens beter tot zijn recht kwam als hier in Nederland. Tegen het einde hielden de fans het niet langer uit op de stoelen en liepen massaal naar voren, waar ze nóg dichter bij hun idool konden staan en het concert nog even lekker swingend konden afsluiten.


Foto: © Anneke Ruys