Muziek.nl

Verslag: Bospop 2009

Tekst: Jochem Geerdink - Beeld: Hans Kreutzer | Concertverslagen | 13 juli 2009
Reacties(6)

Al bijna dertig jaar is Bospop één van de belangrijkste ‘classic’ festivals van ons land. Muziek.nl reisde af naar Sportpark Boshoven in Weert om zich twee dagen onder te dompelen in zuidelijke gemoedelijkheid en muziek uit vervlogen tijden. Een verslag in tekst en beeld.

Voor de een is het een familie-uitje, anderen gaan erheen om zich weer even twintiger te voelen: Bospop. Als festival in Nederland eigenlijk al jarenlang toonaangevend met betrekking tot ‘classic’ rock. Maar net als hippere festivals Pinkpop en Lowlands, heeft ook Bospop voor de 29e editie moeite met een aansprekend affiche te komen. Waar het accent in voorgaande jaren duidelijk lag bij rock uit vervolgen tijden, is de cohesie dit jaar ver te zoeken.

Zo wordt bijvoorbeeld zaterdag de waxinelichtjesrock van Foreigner afgewisseld met de meezingnederpop van Guus Meeuwis, terwijl de funk van Ryan Shaw volgt op de feestmuziek van Rowwen Hèze. En dat de grote afsluiter op zondag een tributeband is, zorgde van tevoren ook al voor gefronste wenkbrauwen. Dat resulteert er dan ook in dat het festival bij lange na niet uitverkocht is. En het moet gezegd: Bospop bood dit jaar ook te weinig voor je geld. Een

dagticket ‘deed’ 59 euro in de voorverkoop (65 euro aan dagkassa), terwijl voor een passe-partout 100 euro afgetikt moet worden.


Foto: Chickenfoot - © Hans Kreutzer

---

Vooral de zaterdag blijkt een teleurstelling. Van tevoren biedt het affiche met onder meer Fun Lovin’ Criminals, Guano Apes en Foreigner als belangrijkste namen wellicht nog een sprankje hoop. Maar alleen de soft rock band rond gitarist Mick Jones slaagt er met hun ‘greatest hits show’ in de plek op het festival te rechtvaardigen. De toch al 64-jarige Engelsman excelleert regelmatig op één van zijn gitaren, waardoor je haast zou vergeten dat zanger Lou Gramm afwezig is. Vervanger Kelly Hansen (oud-Hurricane) kwijt zich prima van zijn taak en krijgt bij hits als ‘Cold As Ice’, ‘Waiting For A Girl Like You’ en (natuurlijk) ‘I Wanna Know What Love Is’ – merkwaardig genoeg ontbreekt ‘That Was Yesterday’ op de setlist – zelfs een deel van de festivalweide mee.

Dat lukt eerder op de dag het onlangs gereanimeerde Guano Apes niet. De Duitse punkrock band rond zangeres Sandra Nasić speelt zonder bezieling en overtuiging, terwijl ook de van plezier houdende criminelen uit New York nog maar eens aantonen dat hun beste tijd alweer ruim tien jaar achter ons ligt. Nee, de zaterdag wordt vooral gered door artiesten van eigen bodem: Guus Meeuwis en Rowwen Hèze. De vijf- à zesduizend op het terrein gaan voor even op in de typische Bospop-sfeer, waarbij meters bier door de lucht vliegen.


Foto: Foreigner - © Hans Kreutzer

---

Zondag is het eigenlijk niet veel beter. Lijken de voortekenen met een uitstekende performance van het Vlaamse trio Triggerfinger prima, het programma kakt vervolgens volledig in. Zo weet Beth Hart nauwelijks te overtuigen op het hoofdpodium. Of hebben we de Amerikaanse-zangeres-met-een-verhaal gewoon al té vaak gezien? Het Duitse Stahlzeit oogt vooral pathetisch. De Rammstein tributeband bootst hun voorbeelden tot in perfectie na, maar schiet vooral bij het element ‘show’ ernstig tekort. Dat vinden blijkbaar ook de weergoden, want de zes- à zevenduizend bezoekers – zondag was het merkbaar drukker op Sportpark Boshoven – worden vervolgens getrakteerd op een fikse regenbui. Ondanks een haast continue dreiging blijft het bij die ene bui.

Wie ook medelijden opwekt, is Jeff Beck. Ooit één van de beste gitaristen ter wereld, tegenwoordig toch vooral een karikatuur van zichzelf. Natuurlijk kan de Brit nog steeds een prima stukje gitaar spelen. Maar de fusion jazz show die hij Bospop voorschotelde, hoort daar simpelweg niet thuis. Of zoals de band Fiction Plane twittert: “Just an opinion, but Jeff Beck sucks balls. Turning masterful musicianship into donkey poop for the ears.”

Het optreden van Beck blijkt de opmaat voor een zeer matig blok. Progmetalband Queensrÿche doet een gooi naar de-slechtste-en-meest-ongeïnspireerde-band-van-het-weekend-trofee die tot dan stevig in handen van Guano Apes is en ook Lucinda Williams zet een matig optreden neer. Wie ook ongeïnspireerd lijken, maar absoluut overtuigen, zijn de leden van The Australian Pink Floyd Show. De heren en dames voeren het publiek mee naar vervlogen tijden van een band die we sowieso nooit meer aan het werk kunnen zien. Vooraf was er nogal wat kritiek op het feit dat een tributeband de 29e editie van Bospop afsloot. Al zal gezien de samenstelling van de rest van het programma dat toch vooral uit noodzaak zijn geweest. Maar bij gebrek aan de ‘echte’ Floyd, is TAPFS een zeer waardig surrogaat.


Foto: Chickenfoot - © Hans Kreutzer

Toch is het niet TAPFS dat Bospop 29 nog dat kleine beetje glans geeft. Dat doet een band die nog geen jaar bestaat en pas een maand geleden zijn titelloze debuutalbum uitbracht. Toch hebben de vier leden van Chickenfoot hun sporen in de rockmuziek ruimschoots verdiend. Waar Real Madrid al jarenlang een sterrenelftal bijeen probeert te kopen, tonen zanger Sammy Hagar, bassist Michael Anthony (beide ex-Van Halen), drummer Chad Smith (Red Hot Chili Peppers) en gitarist Joe Satriani aan dat een sterrenensemble wel degelijk een goed team kan vormen. “We zijn blij dat wij op dit punt in onze levens dit kunnen doen”, zegt Hagar. “Met elkaar muziek maken, gewoon omdat we dat leuk vinden om te doen.”

Dat het kwartet het leuk vindt op Bospop, blijkt wel uit de spelvreugde, plezier en uitmuntend vakmanschap waarmee zij de vijf kwartier durende set spelen. De organisatie van Bospop zou er goed aan doen Chickenfoot nu alvast vast te leggen voor de jubileumeditie volgend jaar. Dan staat een eerste hoogtepunt tenminste al vast. Dit jaar waren er namelijk veuls te weinig memorabele momenten.