Columnisten
Concertverslag Paolo Nutini
Jennifer de Vries | Concertverslagen | 31 augustus 2010
Reacties(7)
Geen nieuw album, wel een Europese zomertoer voor Paolo Nutini, de 23-jarige Schot met Italiaanse roots. Op het laatste moment werd daar ook nog een gig ingepland in de Melkweg te Amsterdam, een voor de Funky Cigarette lover Paolo Nutini niet te missen stad.
Foto: Jochem Geerdink
Na zijn succesvolle debuutalbum, These Streets, waarin hij zoete ballads afwisselde met rauwe rock, was hij al in Nederland voor een geweldig optreden in Paradiso. In 2009 bracht zijn tweede album, Sunny Side Up, ons een breed scala andere muziekstromingen. Is Paolo de alleskunner?
In een uitverkochte Melkweg, gevuld met vrouwelijk schoon in alle soorten en maten plus aanhang, wordt afgetrapt met 10/10. Niet goed te verstaan, maar gezellige ska-achtige deuntjes met Paolo’s prachtige rauwe sound. Met het bekendere Alloway Grove gaat het publiek uit zijn dak en These Streets, enkel begeleid door lead gitarist Donny Little, wordt in de zaal uit volle borst meegezongen.
Althans, voor zover dat mogelijk is. Nutini zwalkt letterlijk en figuurlijk alle kanten op. Enerzijds doet hij dat bij (nummers) als No Other Way op een bijna poëtische manier, waardoor hij voor het publiek soms onnavolgbaar is. Bijna het hele concert zwelgt hij vooral in de
Advertentie
Foto: Paolo Nutini in de Melkweg - ©Jochem Geerdink
Toch lijkt hij soms, dankzij overduidelijke invloed van drank (en meer?) ook bijna autistisch. Totaal verdwenen in zijn eigen wereld vertolkt hij song na song, geheel op eigen wijze. Er is tussen Nutini en zijn band in de eerste drie kwartier van het ruim anderhalf uur durende concert bijna geen interactie te ontdekken. Sterker nog, bij de zanger is soms, afgezien van zijn stem, überhaupt weinig interactie te ontdekken.
Met zijn ogen dicht zingt hij Pencil Full Of Lead en zo nu en dan vraag jij je af of hij het einde wel gaat redden. Tegen dat einde komt Nutini er dan eindelijk echt in, we verstaan een paar woorden van wat hij zegt, hij heeft zijn ogen open en er wordt luid gejuicht als Jenny Don’t Be Hasty ingezet wordt.
De encore is misschien nog wel het beste gedeelte van het concert. Zonder band, enkel met gitaar weet Nutini te grijpen met het prachtige Tricks Of The Trade en wanneer de band zich weer heeft bijgevoegd en hij MGMT-cover Time To Pretend vertolkt, krijgt hij het publiek helemaal mee. Last Request is, mooi klein gebracht, een prachtige afsluiter.
Tenminste, dat was de bedoeling. Nutini stuurt zijn band van het podium, mompelt iets half verstaanbaars over The Drifters en Ben E. King en speelt als extra toetje Spanish Harlem. Al met al blijkt het Nutini redelijk goed af te gaan, een concert geven onder invloed. Vocaal is hij erg sterk, al is hij ook regelmatig onverstaanbaar en kan hij tussendoor beter niet praten. Want waren er überhaupt mensen in de zaal die hem verstonden?
Het is ook zijn geweldige band die Nutini op de been houdt. De blazerssectie maakt er op de achtergrond een feestje van en Little maakt het eerste half uur goed wat Nutini nog mist. Misschien is de Schotse Italiaan geen alleskunner, maar dit concert heeft ook het tegendeel zeker nog niet bewezen.
Gezien: Paolo Nutini, maandag 30 augustus, Melkweg Amsterdam.
Foto: Paolo Nutini in de Melkweg - ©Jochem Geerdink
Setlist
01. 10/10
02. Alloway Grove
03. High Hopes
04. These Streets
05. Bear Me In Mind
06. Growing Up Beside You
07. Candy
08. Chamber Music
09. Worried Man
10. Riding For A Fall
11. Coming Up Easy
12. Funky Cigarette
13. Pencil Full Of Lead
14. Sleepwalking
15. New Shoes
16. No Other Way
17. Jenny Don’t Be Hasty
Encore:
18. Tricks Of The Trade
19. Time To Pretend (cover MGMT)
20. Last Request
21. Spanish Harlem (cover Ben E. King)
7
Meer Concertverslagen
- 03/02
- concertverslag: Dream Theater
- 02/02
- concertverslag: The Black Keys
- 02/02
- concertverslag: D' Angelo
- 29/01
- concertverslag: K's Choice
- 28/01
- concertverslag: UB40
- 22/01
- concertverslag: Onder Invloed
Laatste reacties