Muziek.nl

Verslag Pinkpop Classic 2010

Jochem Geerdink | Concertverslagen | 21 augustus 2010
Reacties(1)

“Nee, dit is niet de zomer van Rob Trommelen”, verzuchtte de gelijknamige Mojo-programmeur tegen het eind van de vierde editie van Pinkpop Classic. De uitspraak van Trommelen kan worden gezien als een understatement. Terwijl de organisatie vooraf stiekem hoopte op zo’n 15.000 bezoekers, passeerde nog niet de helft van dat aantal de toegangspoortjes van Megaland.

Iggy Pop - Foto: Jochem Geerdink

Niet alleen tijdens Pinkpop Classic viel de opkomst tegen, ook de door hem geprogrammeerde concerten van bijvoorbeeld Rage Against The Machine en Aerosmith hadden te kampen met magere bezoekersaantallen. Daarnaast verdwenen door de Brabander geprogrammeerde festivals als Waldrock en Arrow Classic Rock definitief van de festivalkalender, terwijl hij zich wegens tegenvallende voorverkoop genoodzaakt zag het LOTS Festival te cancellen.

De krap zesduizend bezoekers die de weg naar het door Trommelen in samenwerking met Pinkpopdirecteur Jan Smeets georganiseerde festival hadden gevonden, mag een fikse tegenvaller worden genoemd na de bijna twaalfduizend bezoekers van vorig jaar. Zowel festivaldirecteur Smeets als programmeur Trommelen bleven zaterdagavond een antwoord op het ‘waarom’ schuldig.

Zijn het de naweeën van de financiële crisis, of begint Nederland festivalmoe te worden? Waar festivals als Lowlands en Into The Great Wide Open alleen al op hun hoge hipheid factor uitverkopen voordat amper een handvol optredende acts bekend is, hebben evenementen als Pinkpop

Classic moeite überhaupt breakeven – in dit geval zo’n achtduizend bezoekers – te draaien.


Foto: FLC - © Jochem Geerdink

Gezien de line-up van Pinkpop Classic dit jaar, mag dat toch opvallend genoemd worden. Waar bij de eerste drie edities de nadruk vooral op de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw lag, kenden de meesten van de optredende acts van dit jaar hun grootste successen in de jaren ’90. Direct duidelijk zichtbaar aan het publiek, dat gemiddeld een stuk jonger is dan bij de voorgaande drie edities. Een leeftijdscategorie die eerder geneigd is naar festivals te gaan dan de – laten we zeggen – babyboomergeneratie.

Of ligt daar nu juist de crux? Misschien vist Pinkpop Classic met de line-up van dit jaar wel teveel in dezelfde vijver als het voornoemde Lowlands, Rock Werchter en de reguliere editie van het oudste openluchtfestival ter wereld. Terwijl juist ook voor die groep muziekliefhebbers geldt dat zij hun geld maar één keer kunnen uitgeven. En dan gaat de voorkeur nu eenmaal eerder uit naar acts die nog nieuw en ‘fris’ zijn, in plaats van vaak belegen, oubollige artiesten.

Al doen we daarmee de line-up van Pinkpop Classic 2010 tekort. Oké, opener – en huisband – Janse Bagge Bend wordt zeker na de entree van Peter Koelewijn halverwege de set behoorlijk oubollig. De bijna zeventigjarige rocker trapt zijn set af met Je Wordt Ouder, Papa en werkt zich vervolgens op routine langs hits als Mij Oh Mij, Rock N’ Roll Boogie, Who The Fuck Is Alice en natuurlijk Kom Van Dat Dak Af. “Laten we feest maken hier op het plein”, schuttert de bejaarde Brabander nog.

---

Het Ierse Therapy? heeft er duidelijk moeite mee al om 13 uur te moeten spelen. Zanger/gitarist Andy Cairns, bassist Michael McKeegan en drummer Neil Cooper hebben wat tijd nodig om op gang te komen. Maar eenmaal op stoom volgt een prima set waarin hits van toen (Nowhere, Stories, Die Laughing, Teethgrinder en een rauwe uitvoering van grootste hit Diane) worden afgewisseld met materiaal van het vorig jaar verschenen Crooked Timber. “Bedankt voor jullie steun de afgelopen 20 jaar”, zegt Cairns tegen het publiek. “Er komen nog vele jaren aan.” Want ondanks het ontbreken van hits, is Therapy? de afgelopen jaren nooit uit het Nederlandse clubcircuit verdwenen.

Wie ook nog een graag geziene gast in diezelfde clubs is, is President Of The U.S.A., of kortweg PUSA. Na een korte break-up tien jaar geleden en het nooit officieel bevestigde vertrek van gitarist Dave Dederer, touren zanger/bassist Chris Ballew en drummer Jason Finn, aangevuld met Andrew McKeag, sinds 2004 weer over de hele wereld met hun vrolijke punkliedjes. Waar veel bands hun bekendste hits tot achterin de set bewaren, trapt PUSA doodleuk af met Lump. Klassiekers als Kitty, Dune Buggy en natuurlijk Peaches worden de daaropvolgende 45 minuten afgewisseld met covers Video Killed The Radiostar, (You Make Me Wanna) Shout! en Ace Of Spades. Ballew op zijn basitar – een basgitaar met slechts twee snaren – en McKeag op zijn guitbass – een gitaar met niet meer dan drie snaren – krijgen de bezoekers niet alleen zover om allemaal te gaan zitten, PUSA brengt de festivalweide al vroeg op de dag in beweging.


Foto: Therapy? - © Jochem Geerdink

Ook bij Kid Creole & The Coconuts kunnen de voetjes van de vloer, al steken de latin klanken van de in de jaren ’80 populaire groep rondom de Amerikaan August Darnell schril af bij het gitaargeweld van de twee voorgangers. Duidelijk wordt wel dat we hier niet te maken hebben met de originele Coconuts, die inmiddels dames van middelbare leeftijd moeten zijn. Nee, Darnell heeft drie jonge, frisse meiden meegenomen. Ach, dat de dames nauwelijks kunnen zingen, zij ze vergeven. Het trio beschikt over heel andere kwaliteiten, horen we veelvuldig onder het mannelijke deel van de bezoekers.

Classic Fantastic heet het begin dit jaar verschenen album van Fun Lovin’ Criminals. Het New Yorkse drietal heeft de grootste successen alweer ruim tien jaar achter zich, maar toont zich nog steeds nederig dat het uitgenodigd wordt voor festivals als Pinkpop Classic. Na vrijwel ieder nummer bedanken zanger/gitarist Huey Morgan, bassist/toetsenist Brian ‘Fast’ Leiser en drummer Mark ‘Frank Benbini’ Reid hun gehoor voor de aandacht. Ook FLC speelt hun grootste hit al vroeg in de set en tijdens Smoke ‘Em gaat een onvervalste pretsigaret rond. Het publiek ligt in het gras, kijkt ernaar en geniet ervan.

Na de rustige klanken van FLC, betreedt met Gary Moore een heuse gitaarlegende het podium. Niet alleen bekend van zijn solowerk, maar ook van bands als Skid Row en Thin Lizzy. Na een meer symfonisch begin, speelt de Noord-Ier – begeleid door onder meer toetsenist/gitarist Neil Carter – een wat ongewone mix van enerzijds vuige blues en anderzijds snoeiharde metal. Hits als Empty Rooms, Walking By Myself, Out In The Fields en – natuurlijk – Still Got The Blues wisselt de Brit af met nieuw materiaal, dat duidelijk minder in de smaak valt.

---

 Als voorlaatste act hebben Smeets en Trommelen The Cult naar Landgraaf gelokt. Na Pinkpop 1992 had niemand daar eigenlijk nog op gerekend. Al helemaal zanger Ian Astbury niet. “We waren verbannen van Pinkpop, you believe that shit?”, klinkt het nog even rebels als toen. “Omdat we heel rock-n’-roll pisten op het podium”, doet de zanger van het Britse vijftal er nog een schepje bovenop. “Oh, en nog gefeliciteerd voor getting the fuck out of Afghanistan.” De toon is gezet, zeker wanneer ook gitarist Billy Duffy zich richt tot het publiek. “We zitten vlakbij België hè? Weten jullie wat ze daar met kleine kinderen doen?”

The Cult beschikt bijna dertig jaar na oprichting niet alleen over attitude op het podium, de band heeft ook muzikaal nog iets te vertellen. Natuurlijk vallen hits als Rain, Love Removal Machine en She Sells Sanctuary het meest in de smaak, maar ook de rest van de set klinkt goed. Ondanks de technische mankementen, getuige de regelmatige boze blikken van Duffy richting geluidsmensen.


Foto: The Cult op Pinkpop Classic - © Jochem Geerdink

Diezelfde geluidsmensen schrikken zich een ongeluk wanneer ineens Iggy en zijn Stooges het podium oprennen om hun optreden af te trappen. Nog maar drie jaar geleden stonden de Amerikaanse punkers op de reguliere editie van Pinkpop. Vooral de opkomst van Mike Watt is hilarisch. De bassist speelt met een flinke brace om zijn linkerknie en komt met krukken op. Zodra hij zijn basgitaar krijgt omgehangen, vliegen de krukken door de lucht en beginnen Iggy Pop And The Stooges aan een vuige punkset, zonder de echt grote hits. Al komen Search And Destroy en No Fun nog wel voorbij.

Waar de voorman nog begint met een leren vestje, wordt deze al snel uitgetrokken en toont de inmiddels 63-jarige Iggy zijn getekende lichaam. Wie hem even daarvoor backstage zag strompelen, kijkt nu verbaast hoe hij over het podium rent en springt. Weliswaar moet Iggy bij het vijfde nummer even uitblazen aan de rand van het podium, samen met zijn Stooges ontpopt hij zich tot een waardige – en terechte – headliner van Pinkpop Classic 2010.


Foto: Iggy Pop op Pinkpop Classic - © Jochem Geerdink

“Het doorgaan van Pinkpop Classic heeft te maken met het feit of we een goed programma kunnen samenstellen”, heeft Jan Smeets al enkele keren gezegd. Maar met het programma was dit jaar dus weinig mis. Het is de geringe publieke belangstelling die zorgen baart over de toekomst van het festival.

Al heeft de bebaarde Limburger ook al meerdere malen aangegeven dat hij sowieso nooit heeft gedacht dat de Classic-editie van ‘zijn’ Pinkpop een lang leven beschoren zou zijn. Laten we hopen dat Trommelen en Smeets de strijd nog niet opgeven.

WIl je lezen hoe de sfeer vorig jaar was op Pinkpop Classic? Kijk dan op Pinkpop Classic 2009. Verder is er nog de Pinkpop Classic festivalpagina.