Muziek.nl

Verslag Huntenpop 2010

Hans Kreutzer | Concertverslagen | 16 augustus 2010
Reacties(2)

Geen parkeergeld, een snelle toegang én een ontmoeting met een Jezus figuur; een beter begin van een festival is er volgens mij niet. Ik ben samen met zo’n 10.000 andere bezoekers in het zonovergoten Uflt voor alweer de 21ste editie van het tweedaagse Huntenpop. In het midden van het ruime festivalterrein verrijst een enorme parachute. Exotisch bier, (h)eerlijke hapjes (deze waren fair-trade) en goede muziek, dat is Huntenpop in een paar steekwoorden. Een impressie van de zaterdag.

Foto: Hans Kreutzer

Op het Ulft stage trapt Di-Rect af. Op een ongewoon tijdstip spelen de mannen de hele tent plat. De band klinkt meer volwassen en hun muziek is het stadium van jongensband ontgroeid mede door de inbreng van zanger Marcel Veenendaal. De openingsacts in de andere tenten zijn minder volwassen, maar niet minder leuk. De jongensband Capital Mind staat redelijk onbevangen op het grote podium. Black Point heeft een grotere bezetting, maar overtuigt een stuk minder. Nog wat onwennig werken ze hun repertoire af, afgewisseld met hier en daar een cover.


Foto: Fiction Plane - © Hans Kreutzer

En dan GWAR, het enige minpunt op het festival. De naam wekt misschien al een beetje een vermoeden. GWAR is goor, grof en shocking, niet iets dat aansluit bij het familiale imago van Huntenpop. Gelukkig volgen er na minpunten meestal hoogtepunten. De Britse band Fiction Plane was daar

een van. Frontman Joe Summers bast er lekker vrij en fris op los en zorgt zo voor een herkenbare sound waarop stil staan geen optie is. Dana Fuchs strooit haar enthousiasme rijkelijk in het rond en bezorgt haar fans een heerlijke blues middag.

De Ier Luka Bloom bewijst dat je prima met enkel een gitaar op een podium kunt staan. Met eigen nummers en een prachtige cover van U2’s Bad weet hij het publiek in zijn greep te houden. Bij The Black Box Revelation verdubbelt de bezetting en hun muziek knalt de speakers uit. Het Belgische duo, met drums en gitaar, laat zien hun je met z’n tweeën je eigen rockfeestje bouwt. Daarna is het de beurt aan Caro Emerald, voor wie Nederland langzamerhand te klein wordt. Ze is net terug uit London, maar naar eigen zeggen wordt ze op Veldhunten Stage net zo enthousiast ontvangen. Op het buitenpodium laat nog een Nederlands talent, Stefan Schill, Nederland kennis maken met de blues zoals die hoort te zijn.


Foto: Dana Fuchs - © Hans Kreutzer

De afsluiting van deze zaterdag vindt binnen plaats. De Waxdolls knallen dansbare beats het publiek in, die zelfs in het middenrif te voelen zijn. Compleet met elektronische synthesizers en elektrische gitaar serveren ze zeker iets anders dan de blues van de Stefan Schill Band, maar het is goed te versmaden. Wanneer de laatste beats langzaam wegsterven, komt ook aan de zaterdag van Huntenpop een einde.

Zie ook: festivalpagina Huntenpop.