Muziek.nl

Er was eens een roodharige fee, wiens betoverende stem mensen van heinde en verre lokte om te komen luisteren naar haar verhalen over liefde, geluk, pijn en verdriet. In een grote, door loofbomen omgeven open plek nam de menigte plaats, achter bloeiende waterlelies, en luisterde ademloos naar de zielenroerselen van deze zelden waargenomen verschijning... Dit klinkt als een inleiding van een sprookje of folkloristische vertelling, dat opgetekend had kunnen zijn door Hans Christian Andersen of de broertjes Grimm. Maar niets is minder waar, want de bovenstaande introductie beschrijft in het kort het concert dat Tori Amos geeft in Openluchttheater Caprera in Bloemendaal tijdens een prachtige zomeravond.


Sprookjes zijn zelden slechts vertellingen voor kinderen. Vaak bevatten ze elementen van werkelijk menselijk drama en moralistische opvattingen, zij het verpakt in fictieve gebeurtenissen. Het leven van Tori Amos is in dat opzicht ook een soort sprookje: ondanks haar succes als artiest, kende ze ook heftig persoonlijk leed. Muziek was de redding van Amos en haar inzichten raken nog altijd veel mensen wereldwijd. Met elf studioalbums onder haar eigen naam sinds 1992, waarvan twee vorig jaar verschenen, mag Tori Amos een productieve muzikante worden genoemd. Je weet bij Amos van tevoren dan ook nooit exact wat je krijgt. In Bloemendaal struint ze in haar eentje door een gevarieerde setlist met nummers vanaf het briljante debuutalbum Little Earthquakes tot en met American Doll Posse uit 2007.

Amos weet waar ze zich bevindt op de wereldbol en opent met Flying Dutchman, waarna ze nog even meldt dat ze oranjesupporter is. Meer dan dat krijgt het publiek – anders dan haar liedjes – vanavond niet te horen van de prachtige zangeres. De gitzwarte Bösendorfer staat prominent op het podium. Het instrument is een verlengstuk van haar lichaam geworden en tevens een handelswerk van Tori Amos; de namen zijn vrijwel synoniem aan elkaar. Omdat enkel de Bösendorferklanken wat zwaar zijn, heeft Amos ook nog een goedkoper keyboardje meegenomen. Ze bespeelt beiden, soms wisselend, dan weer tegelijkertijd. Op zijn Rick Wakeman's dus, maar dan zonder cape. Gedurende de eerste helft schotelt Tori haar trouwe fans voornamelijk klassiekers voor als Concertina, Silent All These Years, Leather en Caught A Lite Sneeze. Interessant is haar uitvoering van The Cure’s Lovesong.


foto: Anneke Ruys

Tot op dat punt lijkt het een Greatest Hits-show (of in het geval van Tori; Tales Of A Librarian-show), maar veel bekende nummers als Cornflake Girl, God, Crucify, A Sorta Fairytale (hoewel toepasselijk) en Winter (niet toepasselijk) worden niet van stal gehaald door de intrigerende redhead. Liever speelt Tori recenter werk als Bouncing Off Clouds en Secret Spell – met een flard van de door The Byrds beroemd gemaakte Pete Seeger-compositie Turn Turn Turn (To Everything There Is A Season) – en fan-favourites, waaronder Beauty Queen en Honey. Daarmee is het concert exclusief voor de grootste fans, die het hele repertoire van Tori Amos meezeulen in hun hoofden en in hun harten. Tijdens de toegift maakt de zangeres een tripje door het zonnestelsel met Space Dog en Hey Jupiter.


foto: Anneke Ruys

Tori Amos is puur en prachtig in haar verschijning en in haar performance. Vocaal vlekkeloos en toch aangrijpend en onstuimig. Eenzaam dansend op haar pianokruk dwingt ze stilte af en eist ze aandachtig op. De soms vertederende, dan weer verontrustende oprechtheid van haar muziek maakt haar ongrijpbaar, maar daarmee niet onmenselijk. Ze is één met haar instrument. Er is weinig plek voor nuances tijdens een soloconcert. Dat zou anders zijn wanneer Amos een band had meegenomen om haar te begeleiden. Wat Amos’ show verder bijzonder maakt is de prachtige locatie en de sprookjesachtige setting, verstopt tussen de hoge, desolate boomtoppen, met enkel de krekels die Tori’s feeërieke gezang beantwoorden. A sorta fairytale indeed…