Muziek.nl

Public Image Ltd. @ Paradiso

Pierre Oitmann | Concertverslagen | 16 juli 2010
Reacties(1)

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Eind 1976 maakte John Lydon, alias Johnny Rotten, zich onsterfelijk als leadzanger van Sex Pistols, de meest invloedrijke punkband aller tijden. Het enige volwaardige album van de band, Never Mind The Bollocks Here’s The Sex Pistols, wordt gezien als één van de beste albums uit de jaren ’70 en als één van de meest invloedrijke. Het punksprookje was maar een kort leven beschoren. Lydon stapte uit de band en begon een nieuwe; Public Image Ltd.

River O'Mahoney Hagg / Public Image Ltd 2010

Deze band zou het aanzienlijk langer uithouden. Veertien jaar, om precies te zijn. Eerste single Public Image was onmiddellijk een Top 40-hit in Groot-Brittannië en sloot naadloos aan bij de punkattitude die Lydon met Sex Pistols in gang had gezet. Op muzikaal vlak was het echter duidelijk dat Lydon met Public Image Ltd., ook wel PiL, een andere richting op wilde. Beschaafder, meer intellectueel en breder qua instrumentarium. Hij rekruteerde voormalig The Clash-gitarist Keith Lavene (hoewel slechts minimaal betrokken bij plaatopnames van The Clash) en schoolvriend John ‘Jah Wobble’ Wardle. PiL bleek na zijn laatste album That What Is Not uit 1992 niet alleen invloedrijk, maar ook commercieel succesvol.

Vorig jaar kondigde Lydon een reünie van PiL aan, met aanvankelijk alleen vijf shows in Groot-Brittannië. Laverne en Jah Wobble zijn er niet meer bij, maar wel twee andere oorspronkelijke leden; Bruce Smith en Lu Edmonds. Aangevuld met Scott Firth doet deze

bezetting van PiL de Amsterdamse poptempel Paradiso aan. Met name John Lydon wordt als een held onthaald door de goed gevulde zaal – met veel Britten op de voorste rijen. Lydon komt op met zijn typerende grimas en sinistere blik. “Balen van het WK”, grapt hij, waarna hij (This Is Not A) Love Song inzet, de grootste hit van PiL. Logisch, want het zou erg conventioneel zijn om hiermee af te sluiten.

PiL neemt in het begin van het concert nauwelijks tijd voor een pauze. Lydon is goed geluimd en heeft duidelijk zin om het oude werk van PiL weer live te spelen. Zijn stem klinkt nauwelijks een dag ouder dan ten tijde van Anarchy In The U.K., hoewel er absoluut sprake is van technische groei. Maar die groei vond reeds plaats in de jaren ’80. Bevlogen, gepassioneerd en soms bezwerend zingt Lydon nummers als Flowers Of Romance en Warrior. Succesvolle singles Public Image en Rise volgen in fantastische uitvoeringen, met tussen enkele nummers door de ongemakkelijke humor van Lydon. Zoals een sneer naar de frontman van U2, tijdens een aankondiging. “Dit is een écht protestliedje. Niet één of ander shitnummer zoals bij Bono!” Waarom zou je ‘n twee uur durend concert geven zonder Bono te beledigen?

Veel van de aanwezigen zijn oud genoeg om PiL ook tijdens eerdere optredens – in de jaren ’80 – gezien te hebben, of in ieder geval om toen al naar de albums van PiL geluisterd te hebben. Wanneer Lydon opmerkt dat het publiek wel erg rustig is, volgt bijna onmiddellijk respons. Vooraan in de zaal ontstaat een enthousiaste moshpit met voornamelijk veertigplussers. Enkele jongere dames, vooraan bij het podium, genieten evenzoveel. Één van hen gooit haar roze bh het podium op, wat geheel onopgemerkt blijft door Lydon. In de staart van het optreden heeft PiL nog enkele verrassingen die vooral de grootste fans bekoren; een schitterende uitvoering van Religion en tijdens de toegift Open Up, het nummer dat Lydon in 1993 maakte met electroformatie Leftfield. John Lydon is de ultieme anti-held en PiL anti-popmuziek.