Muziek.nl

Nieuwsbrief

Lees onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van nieuwe titels en voordeelacties.

Kreutzer" src="http://www.muziek.nl/media/db_images/big/16770_9e4c5d.jpg" />
Foto: Anvil op Bospop 2010 - © Hans Kreutzer

Een minder lief voorkomen heeft Texas Hippie Coalition, met zanger ‘Big Dad’ Rich als stralend middelpunt. De band speelt ‘southern metal’ en schudt de bezoekers definitief wakker. Het Canadese metal gezelschap Anvil gaat al decennia mee, diende als inspiratiebron voor artiesten als Metallica-drummer Lars Ulrich en gitarist Slash, maar was in de vergetelheid geraakt.

Een fan van de band volgde Anvil op de voet en dat resulteerde in de documentaire Anvil! The story of Anvil. (Heb je deze nog niet gezien, doe dat dan zo snel mogelijk!) Wie Anvil niet kende, denkt bij het zien van die film aan een eigentijdse versie van Spinal Tap. Maar Steve ‘Lips’ Kudlow (zang/gitaar) en drummer Robb Reiner bestaan echt, zo blijkt aan het begin van de middag op Bospop. Toen zij 14 jaar oud waren, sloten de twee Canadezen een pact om voor altijd samen te blijven rocken. Bijna veertig jaar en vele tegenslagen later houden zij zich nog steeds aan die afspraak en een nieuw – veertiende – studioalbum is zelfs in de maak. Al moest de opname daarvan even ‘on hold’ gezet worden na het immense underground succes van de film. Anvil groeide de afgelopen twee jaar uit tot cult-act van formaat en kreeg – in tegenstelling tot in de film – optreden na optreden. Alleen dat feit al rechtvaardigt hun komst naar Bospop, maar muzikaal valt het helaas een beetje tegen.


Foto: Uriah Heep op Bospop 2010 - © Hans Kreutzer

Uriah Heep behoort met recht tot de dinosaurussen van de hard rock. En waar de grootste successen al ruim dertig jaar achter ons liggen, heeft de Britse band nog steeds een grote schare fans. Zij zingen hartstochtelijk mee met grote hits als Easy Livin’, Seven Stars en Return To Fantasy. Songs uit de eerste helft van de jaren zeventig, toen David Byron nog de zanger was. Maar niet lang na het optreden van ‘Heep’ op Pinkpop in 1976 werd hij ontslagen, aangezien Byron regelmatig laveloos op het podium stond. Van de oorspronkelijke line-up is op Bospop alleen gitarist Mick Box nog over. Al spelen bassist Trevor Bolder, toetsenist Phil Lanzon en zanger Bernie Shaw ook alweer tientallen jaren samen. En dat is te horen, Heep speelt zich straks en gedegen door de set heen.

---

Wie wat meer moeite heeft, is Gary Barden. De zanger van de Michael Schenker Group is slecht te horen in de tent tijdens het optreden van het gezelschap rond de gelijknamige Duitse meestergitarist. MSG bestaat al sinds 1979, toen Schenker deel uitmaakte van UFO en The Scorpions, waarin ook zijn broer Rudolf speelt. Schenker en zijn Flying V gingen solo en bonden wereldwijd veel fans aan zich. Het optreden op Bospop maakt onderdeel uit van de MSG – 30th Anniversary Tour en Schenker laat blijken het kunstje nog niet verleerd te zijn. De matige zang van Barden wordt door de fans opgevangen.

We refereerden eerder in dit verslag al even aan Twisted Sister. De Amerikaanse vijfmansformatie lijkt zo weggelopen uit 1986, de hoogtijdagen van de hairmetal. Ook al heeft zanger Dee Snider een behoorlijk oude kop gekregen, hij gaat nog steeds gekleed in strakke legging. De extravagante make-up blijft vandaag achterwege, maar de Babyliss wafeltjesstijltang is wél meegereisd naar Noord-Limburg. Het is pas het vierde optreden van de al in 1972 opgerichte – en tussen 1988 en 1997 inactieve – band in ons land. Waarvan drie in de afgelopen zes jaar. Het debuut op Nederlandse bodem was ergens in de jaren tachtig in Leiden, met het speed metal bandje Metallica als support act.


Foto: Twisted Sister op Bospop 2010 - © Hans Kreutzer

Maar goed, we dwalen af. Aan niets is te merken dat Snider, gitaristen Jay Jay French en Eddie ‘Fingers’ Ojeda, bassist Mark ‘The Animal’ Mendoza en drummer A.J. Pero de zestig al naderen. Twisted Sister speelt vol overtuiging, betrekt het publiek – opvallend veel meezingende en headbangende jonge koppies vooraan – bij het optreden en krijgt het nu pas langzaam vollopende veld mee. Daarnaast blijken de New Yorkers zich goed voorbereid te hebben op wat komen gaat. “Pikken jullie het dat Nederland nog nooit de Wereldbeker won”, vraagt Snider vooraf aan We’re Not Gonna Take It (we pikken het niet). Dat later blijkt dat die tekst juist letterlijk genomen moet worden, wist de bij afsluiter I Wanna Rock in een shirt van het Nederlands Elftal (“gekregen van mijn neefje Wesley, alleen schrijf je zijn achternaam anders”) geklede zanger op dat moment natuurlijk ook niet.

In de tent is dan al Taylor Hawkins And The Coattail Riders aan zijn set begonnen. Nu Foo Fighters-voorman Dave Grohl op tour is met Them Crooked Vultures, kon ook drummer Hawkins de bus in met zijn hobbyband, die al twee albums uitbrengen. Waar bij aanvang de tent amper gevuld is, zorgt de passie van het trio – live aangevuld met een tweede gitarist – ervoor dat hier snel verandering in komt. Net als bij Foo Fighters, speelt Hawkins zich helemaal leeg achter zijn kit. En zingt daar ondertussen ook bij. Waaronder Foo Fighters’ Cold Day In The Sun, dat hij in die band ook zingt.


Foto: Status Quo op Bospop 2010 - © Hans Kreutzer

Net als de zaterdag (De Dijk), kent ook de zondag een veelgeziene gast op Bospop: Status Quo. Zanger/gitarist Francis Rossi mag dan wel onlangs een soloalbum hebben uitgebracht, de Brit stapt net zo lief met Rick Parfitt, Andy Bown, John ‘Rhino’ Edwards en Matt Letley het podium op voor een staaltje onvervalste rock. En de zanger maakt vrienden voorafgaand aan Mean Girl. “It’s fucking hot. But you are going to win the World Cup!” Evenals bij Twisted Sister, is goed te horen dat de heren de afgelopen 48 (!!) jaar behoorlijk wat Air Miles bij elkaar speelden. Quo speelt strak en slingert hit na hit over de festivalweide. Zo bestaat het slot van de set uit achtereenvolgens You’re In The Army Now, Roll Over Lay Down, Down Down, Whatever You Want en Rockin’ All Over The World. Verdomd moeilijk stilstaan.

Minder toegankelijk is het optreden van Dweezil Zappa in de tent. Niet dat de tent vol is – verre van zelfs – maar muzikaal is de telg van muzieklegende Frank Zappa een behoorlijk buitenbeentje tijdens de dertigste editie van Bospop. Dweezil speelt de vaak obscure nummers van zijn vader, begeleidt door blazers, piano en soulvolle zang. Veel muzikaliteit en prima gespeeld, maar totaal niet op zijn plaats tussen al het gitaargeweld. Dat blijkt ook wel uit de matige belangstelling van het publiek.

---

Wie over belangstelling niet te klagen heeft, is Billy Idol. De eerste rijen voor het hoofdpodium zijn bevolkt door opgedirkte vrouwen met laag uitgesneden decolletés. Hij is inmiddels 54, overleefde twee drugsoverdoses in 1994 en is door het leven getekend. Maar dat maakt hem niet minder gewild door het andere geslacht. Dat heeft de als William Michael Albert Broad in Engeland geboren rockzanger te danken aan het enorme succes in de jaren tachtig.

Wat vooral opvalt, is dat de al jaren afgekickte zanger beschikt over een indrukwekkende strot. Idol zingt spatzuiver, begeleid door zijn prima band met onder meer life long buddy Steve Stevens op gitaar en Derek Sherinian (Dream Theater) op toetsen. Bijna alle hits komen voorbij, van Dancing With Myself, via Eyes Without A Face en Rebel Yell naar afsluiter White Wedding. Hot In The City, wat op een dag als vandaag toepasselijk zou zijn geweest, blijft achterwege. Al bezorgen Idol en Stevens ondergetekende kippenvel met een prachtige versie van het wat onbekendere Kings And Queens Of The Underground.


Foto: Billy Idol op Bospop 2010 - © Hans Kreutzer

De laatste klanken zijn nog niet weggestorven, of op de schermen naast het hoofdpodium ontwaren wij de gezichten van onder meer Wesley Sneijder, Robin van Persie en Mark van Bommel. Net als veel andere evenementen, besloot ook Bospop tot een wijziging in het programma om de bezoekers in de gelegenheid te stellen de finale van het WK Voetbal te kijken. Met bijna 20.000 man het Wilhelmus meezingen blijkt indrukwekkend. Zeker de helft van de bezoekers is in het oranje gekleed, of heeft oranje details aan de outfit toegevoegd. In plaats van scheurende gitaren de stem van Frank Snoeks te horen, is wat surrealistisch.

Terwijl Nederland en Spanje aan de verlenging beginnen, en de verslaggever zijn blik zodoende op het scherm gericht houdt, betreden Robbie Krieger en Ray Manzarek van The Doors het podium van de (lege) tent. Het commentaar van Snoeks vermengt zich met de klanken van Doors-klassiekers als Break On Through (To The Other Side), Touch Me en een op het gehoor minder geslaagde versie van Light My Fire. Miljenko Matijevic moet Jim Morisson doen laten vergeten en lijkt daarin redelijk te slagen.


Foto: Toto op Bospop 2010 - © Hans Kreutzer

Dat er belangrijker zaken zijn dan voetbal, weten de heren van Toto. Nog één keer hebben zij hun koffers ingepakt om te gaan touren. Dat alles ter ere van bassist Mike Porcaro, bij wie een ongeneeslijke spierziekte is vastgesteld. Hij is er daarom vandaag ook niet bij, legende Nathan East heeft de basgitaar omgehangen. Wie er natuurlijk wel bij is, is zanger/gitarist Steve Lukather. Ondanks dat hij opkomt met een oranje gitaar, probeert hij het toch wat teleurgestelde publiek een hart onder de riem te steken. “You fucking kicked ass to get here! One fucking lucky shot. Now let’s party”, troost de Amerikaan.

Al heeft een deel van het Bospop-publiek het festival dan al gelaten voor wat het is. Wellicht door teleurstelling, of omdat zij het optreden van Toto niet zien zitten. Hoe dan ook, na een wat weifelend begin, wordt het zeker een feestje. Gesteund door drummer Simon Phillips, de teruggekeerde zanger Joseph Williams en toetsenisten Steve Porcaro en David Paich, speelt Lukather de sterren van de hemel.


Foto: Steve Lukather (Toto) op Bospop 2010 - © Hans Kreutzer

Terwijl het juist twee jaar geleden Lukather was die de stekker uit Toto trok omdat hij zich niet langer kon motiveren voor de band. Daar is vanavond weinig van te merken. Toto speelt prima en gedreven, Lukather soleert er lustig op los tijdens hits als Rosanna, Pamela, Africa en hoogtepunten Stop Loving You en afsluiter Hold The Line. Dat het begin van Home Of The Brave de mist ingaat, zij de band vergeven. De Amerikanen hebben de overgebleven muziekfans dan allang een muzikale pleister op de Oranje-wonde bezorgd.

Zie ook: verslag Bospop 2010 - dag 1 en de festivalpagina Bospop.

Reageer

Naam

Reactie

Om spambots te blokkeren, moet je de code overtypen in het veld onder de code.