Muziek.nl

Verslag: North Sea Jazz 2010

Anton Slotboom | Concertverslagen | 12 juli 2010
Reacties(2)

Bij de tienduizenden festivalgangers zal de vijfendertigste editie van North Sea Jazz in Rotterdam nog lang in het geheugen blijven. Van stortbuien tot tropische hitte, van voetbalkoorts tot de komst van megaster Stevie Wonder, er gebeurde werkelijk van alles.

Foto: Ornette Coleman - © Anneke Ruys

Vooral de weergoden waren vrijdag, zaterdag en zondag flink bezig. Zo kon het zaterdagavond dus zomaar gebeuren dat op hetzelfde televisiescherm stond dat er vanwege het warme weer genoeg gedronken moest worden, maar ook dat het vanwege het slechte weer niet meer mogelijk was om naar buiten te gaan. Het contrast kon niet groter, de verwarring ook niet. Het paste helemaal in North Sea Jazz 2010, een jaar waarin de organisatie voor enorme uitdagingen kwam te staan. Want wat doe je met de WK-finale? De verbouwing van Ahoy? En het buitensporig hete weer, en de stortvloed die men achter de schermen al op buienradar.nl zag aankomen?


Foto: Norah Jones op North Sea Jazz 2010 - © Anneke Ruys

Van slecht weer was vrijdag in ieder geval nog helemaal geen sprake. Norah Jones trad aan terwijl het buiten nog licht was, en bovendien snikheet. Het publiek

voor haar neus reageerde uiterst lauw, en na een paar halfzachte pogingen om deze fanschare toch enthousiast te krijgen koos Norah, gek genoeg debutante op North Sea, toch maar haar eigen weg. Ze koos niet voor de jazz van haar debuut maar voor de country van haar latere liedjes, en eigenlijk klonk dat werkelijk schitterend. Zo'n stem hoor je toch maar zelden.

Zo'n indrukwekkende stem had Corinne Bailey-Rae dan weer niet te bieden. Maar ze had een verhaal. Haar man overleed aan een overdosis en nieuwe muziek maken viel haar heel lang zwaar. Toch stond ze er, dapper en tegelijkertijd moederziel alleen, op de voorgrond van een van de grotere podia op North Sea. Zo dapper zagen we ze dit weekeinde niet vaak. Het contrast tussen de intense liedjes van The Sea en het veel vrolijkere werk van weleer werd er alleen maar groter op.


Foto: Corinne Bailey-Rae op North Sea Jazz 2010 - © Anneke Ruys

Ook Nederland deed het goed, dit weekeinde. Onze eigen Waylon mocht aantreden in een van de grootste zalen en deed dat met verve, al hadden fijnproevers gehoopt op een andere kant van Waylon. Die kreeg het publiek niet voorgeschoteld. Hij koos voor zijn hits, braaf maar wijselijk, want het publiek uit at zijn hand. Dat hij North Sea eigenlijk net zo benaderde als Concert At Sea was wel een misstap. Zijn band had hier niet zoveel herrie hoeven maken, maar deed het toch.

---

Een stevige misstap maakte ook Herbie Hancock, even vitaal als oud. Na een nummertje om op te warmen zette hij Imagine van John Lennon in, met zangeres en zangpartijen van onder meer Konono No 1 op band. Het zal de enige keer zijn geweest op North Sea Jazz, waar toch vooral echte muzikanten de sier maken.

Neem The Roots: geweldige nieuwe cd, uitstekende live-act. Al stond die cd niet helemaal centraal. Op het podium in de nagenoeg volle Maas, normaal het Sportpaleis, werd vooral een stortvloed aan raps en basdreun neergezet die het publiek desondanks toch liet meedeinen. Maar iets verderop had Al Green helemaal geen kind aan zo'n act als The Roots. Begeleid door een band waarin ook zijn dochters zitten zong hij voor de zoveelste keer op North Sea, en voor de zoveelste keer goed: hij moet het duizenden malen gezongen hebben, maar een soulklassieker als Let's Stay Together kan simpelweg nooit meer stuk.


Foto: Al Green op North Sea Jazz 2010 - © Anneke Ruys

De zondag stond vooral in het teken van oranje. Nooit kwamen zoveel festivalgangers in één kleur naar het festival, een indrukwekkend gezicht. Het programma moest worden omgegooid om het publiek de kans te geven de wedstrijd te zien. De artiesten die wel aantraden moesten het er maar mee doen, al viel op hoe weinig er aan de wedstrijd werd gerefereerd. Elvis Costello bijvoorbeeld, op toer met zijn The Sugarcanes, is tegenwoordig verslaafd aan bluegrass en zette enthousiast een degelijk optreden neer. Maar wringen deed het wel: waarom zoveel aandacht voor een genre dat duidelijk niet in zijn bloed zit? Het zal ongetwijfeld achteraf worden beschouwd als niet veel meer dan een uitstapje, want echt goede liedjes had hij niet te bieden.


Foto: Stevie Wonder op North Sea Jazz 2010 - © Anneke Ruys

Niet de popliefhebbers maar de jazzliefhebbers hadden het dit jaar het moeilijkst. In de kleinere zaaltjes werd het snikheet, en dan zijn saxofoonsolo's van negentien minuten simpelweg een enorme uitdaging. Sonny Rollins, legende van tachtig jaar oud, vierde er zijn verjaardag mee. Het was indrukwekkend om te zien hoe Sonny, oud en krom, op saxofoon nog wel zo vitaal als een twintiger klonk, ook al was voor sommigen de hitte echt teveel. Collega-saxofonist Lee Konitz, ook een tachtiger, ontdekte dat ook. Hij speelde voor een afgeladen zaal met onder meer Jorge Rossy op drums, bekend van Brad Mehldau, maar na een handvol schitterende ballades zag hij de zaal voor de helft leeglopen. Genadeloos, maar onvermijdelijk. Het was er zeker vijfendertig graden.

Tip: zie ook dit fotoverslag voor mooi beeldmateriaal van Dimitri Hakke!