Columnisten
Verslag: Bospop 2010 - dag 1
Bart Nijman | Concertverslagen | 12 juli 2010
Reacties(28)
Het is warm, heel warm op de dertigste editie van Bospop in Weert, dat de jubileumeditie heeft aangegrepen om van het te klein geworden Sportpark Boshoven te verhuizen naar weilanden aan de Eindhovenseweg in Weert Noord. Daar kunnen meer mensen terecht dan de ongeveer 10.000 die er op het oude terrein passen – met als gevolg dat er ook meteen zo’n 15.000 kaarten verkocht zijn. Niet gek, met namen als Crosby, Stills & Nash, John Fogerty, Status Quo en Billy Idol op het affiche van het tweedaagse classicsfestival.
Foto: Hans Kreutzer
Muziek.nl komt het bloedhete terrein oplopen als tweede mainstage-act Jimmie Vaughan net begonnen is. Zijn aftrap was vanaf de openbare weg al goed te horen, want het hoofdpodium staat parallel aan de Eindhovenseweg – je zou eigenlijk het terrein niet eens op hoeven om alles prima te kunnen horen en zelfs zien, via de grote schermen naast het podium. Vaughan speelt de ideale mix van scherp gitaarwerk en lome blues om de zomerse zaterdagmiddag mee te beginnen. Water is gratis op Bospop, kleine plastic flesjes worden (zonder dop) toegestaan en EHBO’ers lopen de hele dag met emmers water en sponzen over het terrein – in volledig tenue, dus eigenlijk hebben zij het zelf nog het zwaarst. Maar goed, Bospop is voorbereid op de hitte, al zorgt die warmte er wel voor dat het ‘meedoen’ met de bands en artiesten vooralsnog op een bijzonder laag pitje blijft.
Advertentie
Foto: Jimmie Vaughan op Bospop 2010 - © Hans Kreutzer
Nou nodigt het Deense Saybia overigens ook niet direct uit tot enorme uitbundigheid. Na een live-afwezigheid van 18 maanden staat het vijftal op Bospop weer eens op het podium om hun dromerige popliedjes te presenteren. Er is niets nieuws te melden op het muzikale vlak, de band moet het nog steeds doen met oude hits als I Surrender en The Day After Tomorrow. Op het heetst van de dag wordt het in alle rust ondergaan door het publiek, dat overigens wel van de act geniet. En helemaal misplaatst zijn ze nou ook weer niet op het classicsfestival: de Denen zijn inmiddels ook al weer dik 17 jaar bij elkaar.
Na Saybia is het de eer aan de enige band die op alle drie de festivallocaties van Bospop heeft gespeeld en zich daarmee toch ongeveer wel huisband van het festival mag noemen: De Dijk. Huub van der Lubbe en de zijnen hebben duidelijk plezier en zijn trots op die status en tonen dat, ondanks de ook aan het einde van de middag nog niet aflatende hitte, met een bezield optreden. Poëtische teksten wisselen af met klassieke meezingers en voor het eerst van de dag begint het puffende publiek ook daadwerkelijk wat mee te doen. Maar ja, wie kan Als Ze Er Niet Is nou níet meezingen?

Foto: The Cranberries op Bospop 2010 - © Hans Kreutzer
Meer moeite met het publiek hebben The Cranberries. De Ierse band is bezig met een herenigingstour, die ze een paar maanden terug ook al naar de Heineken Music Hall bracht. Daar zetten ze een zeer goede show neer, maar op Bospop gaat het allemaal een stuk stroever. Het geluid is bij vlagen abominabel, de band lijkt een beetje ‘ieder voor zich’ te spelen en zangeres Dolores O’Riordan krijgt gedurende het optreden zichtbaar meer moeite met de tamheid van het zich logischerwijs nog altijd een beetje gedeisd houdende, verhitte publiek. Niet dat er geen oplevingen zijn bij de bekende hits als Ode to My Family, Linger en natuurlijk Zombie, maar echt tot leven komen doet het optreden – ondanks de wilde bewegingen van O’Riordan – nergens, en dat geldt ook voor het publiek.
De schemering zet langzaam in als de eerste van de twee headliners die de zaterdag kent ten tonele verschijnt. Bospop heeft het voor elkaar om maar liefst twee acts te boeken die bijna 41 jaar geleden ook op het befaamde Woodstock speelden: Crosby, Stills & Nash en John Fogerty. CSN hadden destijds ook Neil Young bij zich en Fogerty was er als voorman van Creedence Clearwater Revival, maar goed, dat is 41 jaar later een detail.
David Crosby, Stephen Stills en Graham Nash, allen diep in de zestig, maken op hun eigen subtiele wijze duidelijk dat ze dit allemaal nog puur voor de lol doen. Natuurlijk werden de folkrockers ooit bekend met (sociale en anti-oorlogs-) protestliederen als Ohio, Almost Cut My Hair en Teach Your Children, muzikaal werd het nooit wild allemaal – en dat is het nu nog steeds niet. Kalm doch vastberaden speelt het drietal nummers als Marrakesh Express, Yours and Mine en Our House, maar ook Rolling Stones-hit Ruby Tuesday en The Who-klassieker Behind Blue Eyes. Die covers tekenen het – overigens ook goed zichtbare – speelplezier van de heren, wiens hoge leeftijd alleen bij close-ups verraden wordt. Muzikaal is het van hoog niveau. Het publiek komt nog steeds niet los, maar dat is bij deze heren ook helemaal niet nodig. Gejuich als één van hen bij een korte maar flinke regenbui ‘It’s like Woodstock!’ roept, zegt ons dat er veel mensen op de heldenstatus van het trio zijn afgekomen. Dan hoef je niet keihard te joelen, daar kun en mag je gewoon in alle rust van genieten. De muziek leent zich er prima voor in ieder geval. Fijn optreden van de mannen die als voorbeeld voor velen dienden – en misschien zelfs nog steeds dienen.

Foto: Crossby, Stills & Nash op Bospop 2010 - © Hans Kreutzer
Waar je wel (relatief gezien) los op kunt gaan, is slotact John Fogerty. Naar verluidt heeft-ie een zetje nodig om het podium op te komen, maar eenmaal behangen met een gitaar is er van enige stramheid niets te merken: vanaf opener Hey Tonight tot afsluiters Down on the Corner en Bad Moon Rising zet de ook al weer 65-jarige Fogerty een goede show neer. Helaas niet voor een vol veld, want nadat iedereen vroeg in de set Who’ll Stop the Rain luidkeels heeft meegezongen, vertrekken er wegens flitsen in de verte en de opstekende wind toch al aardig wat mensen. Een minuut of twintig later gaat het dan ook goed los boven de festivalwei, wat Fogerty er toe aanzet om onmiddellijk Have You Ever Seen the Rain in te zetten terwijl hij zelf ook onder de beschutting van het podiumdak uitloopt om zich nat te laten regenen. De ene helft van het veld vlucht, de rest viert feest, maar meezingen doet iedereen. Ondanks dat de bui eigenlijk iets te vroeg valt en een groot deel van de mensen wegjaagt, zorgt het wel voor het mooiste moment (en de beste verkoeling) van de dag.

Foto: John Fogerty op Bospop 2010 - © Hans Kreutzer
Na afloop is er wat chaos rond de 'kiss and ride zone' naast het festivalterrein, waar doorweekte mensen de beschutting van de auto van de afhalers opzoeken. Wat daarbij opvalt en wellicht wel eens tekenend voor Bospop kan zijn: dit is mogelijk het enige festival waar kinderen hun ouders op komen halen na afloop in plaats van andersom.
Zie ook: verslag Bospop 2010 - dag 2 en de festivalpagina Bospop.
28
Meer Concertverslagen
- 08/02
- concertverslag: Sting
- 03/02
- concertverslag: Dream Theater
- 02/02
- concertverslag: The Black Keys
- 02/02
- concertverslag: D' Angelo
- 29/01
- concertverslag: K's Choice
- 28/01
- concertverslag: UB40
- 22/01
- concertverslag: Onder Invloed
- 18/01
- concertverslag: Chickenfoot
- 19/12
- concertverslag: Channel Zero
- 19/12
- concertverslag: Coldplay
- 14/12
- concertverslag: Beth Hart
- 12/12
- concertverslag: Gare Du Nord


Laatste reacties