Muziek.nl

Verslag: Roskilde 2010 - dag 4

Pierre Oitmann | Festivals | 07 juli 2010

Roskilde Festival 2010 kent weinig verrassingen; zeker niet voor doorgewinterde festivalbezoekers. Enkel op zondag is de programmering meer avontuurlijk van de overige drie dagen. Verwachtingen zijn hooggespannen voor de Zuid-Afrikaanse hiphopact Die Antwoord. Het wordt de act verweten een gimmick te zijn; een parodie op het hiphopgenre. Die gimmick pakt live verrassend goed uit. In een bomvolle en bloedhete Pavillion-tent spuwt rapper Ninja (Watkin Tudor Jones) rhymes in het Engels en Afrikaans over de hiphop- en ravebeats van DJ Hi-Tek. Yo-Landi Vi$$er verzorgt de valse, maar pakkende zanglijntjes. Een hoge entertainmentfactor en de internethype rondom de videoclip Enter The Ninja maken Die Antwoord – ironisch genoeg – de meest geliefde rapgroep op Roskilde.

Foto: publiek op Roskilde - © Wil Delissen

- Verslag Roskilde: dag 1 - dag 2 - dag 3 - dag 4

De zondag gaat elders op het festival rustig van start in de vorm van een uniek optreden van Van Dyke Parks. Deze Amerikaanse liedjesschrijver, producer en arrangeur was als tekstdichter verantwoordelijk voor diverse liedjes van The Beach Boys en ook nauw betrokken bij het Smile-project van Brian Wilson en Joanna Newsom's succesvolle plaat Ys. Met het Danish National Youth Ensemble vertolkt Van Dyke Parks slechts een enkele Brian Wilson-compositie (Orange Crate Art). In het eerste deel van zijn concert laat hij bewerkingen horen van oude, folkloristische liedjes uit het zuiden van de VS. Daarna volgen oude liedjes uit Midden- en Zuid-Amerika, die hij opnieuw gearrangeerd heeft. De uit Guatemala afkomstige zangeres Gaby Moreno verzorgt hierop de vocalen. Moreno tourde eerder met Tracey Chapman en Ani Difranco. Een bolero uit Mexico, een calypso uit

Trinidad; het klinkt allemaal even zwierig. Van Dyke Parks is een matige zanger, hoewel zijn stem vergelijkbaar is met die van Randy Newman. Het is desalniettemin erg zonde dat er zo weinig bezoekers zijn bij dit mooie concert, alleen al omdat de man verantwoordelijk is voor een belangrijk stukje popmuziek.


Foto: Van Dyke Parks op Roskilde - © Wil Delissen

Een stuk drukker is het bij Jack Johnson. De surfgod komt op de proppen met dezelfde show als in de HMH (zie recensie). Geen verrassende wendingen, al werkt het zonnetje lekker mee om de zomerse vibe van Johnsons liedjes over te brengen. Electrotrio Miike Snow (ja, Miike met twee i’s) gooit het over een andere boeg. Bestaande uit vocalist Andrew Wyatt en producers/muzikanten Christian Karlsson en Pontus Winnberg (alias Bloodshy & Avant) brengt het drietal aardige, maar niet uitzonderlijke popnummers over elektronische beats. In het begin van de show gaan de Zweden gemaskerd, maar na een aantal nummers gaat de gezichtsbedekking eraf. Veel meer gebeurt er niet.



The National is zo’n band die ondertussen al een hele reeks albums heeft afgeleverd, zonder opvallend veel aandacht van het grote publiek. Al in 2001 debuteerde The National met het naamloze debuutalbum, waarna nog vier langspelers volgden; Sad Songs For Dirty Lovers, Alligator, Boxer en het in mei verschenen High Violet. De diepe en onderkoelde vocalen van Matt Berninger doen denken aan bands als Interpol en Editors, maar zijn vaak ook rauwer en emotioneler zoals bij Ian McCulloch van Echo & The Bunnymen. Bloodbuzz Ohio en England worden in mooie uitvoeringen vertolkt door de Amerikanen. Deze excellente festivalshow van The National zal zeker bijdragen aan hun immer groeiende populariteit.


Foto: The National op Roskilde 2010 - © Wil Delissen

Toen Pavement in 1999 met ruzie uit elkaar ging, had niemand kunnen voorzien dat de indierockband ooit nog op de planken zou staan. Zanger/gitarist Stephen Malkmus en gitarist Scott Kannberg verdienen hun centjes met solowerk, maar andere bandleden hebben andere baantjes om zichzelf van levensonderhoud te voorzien. Zo fokt drummer Bob Nastanovich paarden in Iowa en bassist Mark Ibold is tussen zijn optredens met Sonic Youth door actief als barman in New York. Pavement zet een show neer met de typische humor en ongein die deze band karakteriseert. Culthitjes als Cut Your Hair, Date w/Ikea, Here en Summer Babe zijn nog altijd publieksfavorieten. Heel even is het weer ouwe jongens krentenbrood. 

Dan – na vier dagen bandjes kijken, zweten, zuipen en al wat nog meer rock-‘n’-roll is – is het eindelijk tijd voor Prince. Deze maand verschijnt in een aantal Europese landen het album 20Ten, als gratis bijlage van een krant. Van dat album speelt Prince op Roskilde geen enkel nummer. His Royal Badness concentreert zich op zijn hits uit de jaren ’80. Zijn show opent met een soort vaudevile-act van Frédéric Yonnet en zijn mondharmonica. Yonnets aanwezigheid blijft gedurende het volledige concert her en der aanwezig, soms tot vervelens toe. De orgelklanken en de galmenden gospelstem van Let’s Go Crazy luiden vervolgens het twee uur durende concert van Prince in; “Dearly beloved…”. Prince verschijnt op het podium in een witte outfit met daarop de hoesafbeelding van zijn nieuwe album.


Foto's: Prince op Roskilde 2010 - © Wil Delissen



Let’s Go Crazy gaat over in Delerious, waarna een lange en uitgerekte versie volgt van Little Red Corvette. Alle nummers worden door Prince opgerekt en voorzien van een extra gitaarsolo en call-en-response-refreintjes. Uptempo funknummers als Controversy, 1999 en Let’s Work genieten de voorkeur bij zowel publiek als The Artist in kwestie. Met een prachtige gospelachtige cover van Sarah McLachlan's befaamde ballad Angel – door de achtergrondzangeressen van Prince – vindt het concert een mooi rustpunt. Tevens is het een keerpunt in de show, want hierna volgen vooral disco- en soulcovers als Lean On Me van Bill Withers en Le Freak van Chic. Zijn versie van Nothing Compares 2 U is weinig imposant, maar dat maakt Prince later goed met een bezielde uitvoering van zijn lijflied Purple Rain. Tijdens de toegift speelt Prince de hit Kiss en nog een stel covers in medleyvorm. Wat begon als een prachtig concert, eindigt als een karaokeshow. Eeuwig zonde.

Met het einde van het concert van Prince, is ook de veertigste editie van Roskilde tot een einde gekomen. Zonder vuurwerk, zonder slingers en zelfs een podium minder dan voorgaande jaren. Roskilde pakte uit met een handvol grote namen, waarvan vooral Gorillaz een diepe indruk achterlaat.