Muziek.nl

Verslag: Rockin Park 2010

Bart Nijman | Concertverslagen | 27 juni 2010
Reacties(9)

Het ene festival in het zuidwesten des lands, Concert at Sea, is amper afgelopen of het volgende in het oosten des lands is al weer begonnen: Rockin’ Park in het Nijmeegse Goffertpark. Waar CAS gekenmerkt werd door diverse Nederlandse en Vlaamse acts, spelen op RP grote internationale namen als Amy Macdonald, Stereophonics en headliner Pearl Jam. En waar de Zeeuwse Brouwersdam verkoeling van de zeewind had, is er het in het Nijmeegse stadspark nauwelijks beschutting tegen de felle zon te vinden. Smeren dus, veel (gratis) water drinken en vechten om een plekje in de schaduw.

Foto: Jochem Geerdink

Begin van de middag is het al aardig druk in het park, waar local heroes Black Bottle Riot de dag mag openen op het hoofdpodium. Op het tweede podium treedt vervolgens het Vlaamse Customs op, een op het geluid van Editors gebaseerd rockgezelschap. Zanger Kristof Uittebroek zou Editors-voorman Tom Smith makkelijk kunnen vervangen tijdens een optreden, want hun stemgeluid is zeer vergelijkbaar. Customs doet daar ook niet moeilijk over: ze coveren Editors, en doen ook een eigen versie van Transmission van Joy Division, een band waar Editors zich ook mede op gebaseerd heeft. En dat klinkt allemaal goed.

Ook Arid komt uit Vlaanderen, uit Gent om precies te zijn. Zij zijn de eerste grote act op het hoofdpodium en weten die plek na een ietwat weifelende opening (mede door wat technische haperingen – of lag dat aan het perfectionisme van Jasper Steverlinck?) goed te verdedigen, al is de herkenning in het

publiek het grootst bij David Bowie-cover Life on Mars. Maar met deze acts is Rockin’ Park zomers op gang gekomen – een langzaam aanwakkerend briesje zorgt voor de welkome rest.


Foto: Arid op Rockin' Park - © Jochem Geerdink

Terwijl een deel van het publiek richting Podium B gaat voor het indieduo The Black Keys, wachten de meesten op White Lies. De Britten rond Harry McVeigh, die vorig jaar één van de betere debuutplaten van het jaar uitbrachten (To Lose My Life), krijgen nét niet genoeg volume om ver over het veld te reiken. Vooraan is het duidelijk feest, maar wat verderop blijkt de herkenning toch niet al te groot te zijn bij deze jonge band. Alleen de singles To Lose My Life, Farewell to the Fairground en vooral Death zorgen voor wat voorzichtig meezingen bij het publiek dat wat verder weg staat dan midden vooraan. Is White Lies daarmee een ‘miscast’ op Rockin’ Park? Nee, in dit geval zouden we eerder zeggen dat het publiek een kans heeft laten liggen door het album van de Britten over te slaan.


Foto's: White Lies op Rockin' Park - © Jochem Geerdink

Waar de liefhebber van stevig(er) zich op het kleine podium kan vermaken met melo-punk uit Chicago van Rise Against, wacht het grote publiek op de zomers kampvuurklanken van Amy Macdonald. De Schotse duikt al een aantal jaar consequent op festivals op en weet daar meestal ook vrij goede zaken te doen. Zo ook in de Goffert. Op het einde van de middag maakt haar barbecuemuziek dorstig naar koud bier (het mag weer, de zon is over haar felle hoogtepunt heen) of een roseetje. Macdonald heeft net genoeg hitsingles om het publiek er bij te houden en mede dankzij vrij aardige Springsteencover Born to Run past haar optreden keurig op het affiche.

---

Het eerste echte hoogtepunt van de dag staat op het kleine podium: Stereophonics. De Welshmen hebben een nieuwe plaat uit, maar toen niet al te veel moeite om die te pluggen. Ze staan namelijk op een festival, en dan moet je gewoon rechtdoor spelen en mikken op herkenning. Geen probleem voor Kelly Jones en de zijnen: in hun 13-jarig bestaan hebben ze voldoende hit- en festivalgevoelige nummers voortgebracht. Met overtuiging en enthousiasme spelen ze onder andere The Bartender and the Thief, A Thousand Trees, Maybe Tomorrow en als afsluiter natuurlijk grootste hit Dakota. Het uur vliegt voorbij en de Welshmen komen er niet eens aan toe om al hun hits te spelen. Ze hadden makkelijk nóg een half uur kunnen vullen en daarmee een paar duizend mensen gelukkig kunnen maken. Goede show van een band die onder de radar door een zeer solide speellijst heeft opgebouwd – Rockin’ Park móet getwijfeld hebben om ze op het hoofdpodium te zetten.

Wel op het hoofdpodium staan Ben Harper and the Relentless Seven. De Amerikaanse singer-songwriter en activist is in staat om bijzonder mooie en erg muzikale shows te geven, en is ook met die intentie naar Rockin’ Park gekomen. Het is een liefhebbersact, deze Dave Matthews-light, waar mensen specifiek op af komen en die bij veel anderen eigenlijk onbekend is. Harper lost dat laatste soepel op met een paar covers, onder andere Red House van Jimi Hendrix. Daardoor onstaat er een show die de Harperfans ongetwijfeld qua muzikale verdieping goed kan bekoren terwijl de rest van de aanwezigen er ook de aandacht bij houdt. Bonuspunten scoort Harper door Queens Under Pressure te coveren met Eddie Vedder. Mooi bijna-einde (want daarna nog twee nummers) van zijn set en een nog betere introductie voor headliner Pearl Jam.


Foto: Pearl Jam's Eddie Vedder op Rockin' Park - © Jochem Geerdink


Die headliner, zo blijkt, is toch eigenlijk de band waar het gros van de aanwezigen voor gekomen is. Vampire Weekend mag vlak voor hun optreden het kleine podium nog vermaken met hun wat nerveuze, springerige indie, maar de massa verzamelt zich bij de mainstage voor Eddie, Stone, Mat, Mike en Jeff. Zo mag je ze noemen, want er zijn weinig bands van dit statuur die zo toegankelijk blijven als de grungeband uit Seattle. 20 jaar draaien ze al mee en met meest recente album Backspacer (2009) hebben ze weer wat hits gescoord en de aandacht voor zichzelf hernieuwd, maar zoals te verwachten viel van de band rond cult-sexsymbool Eddie Vedder spelen ze een goed doortimmerde festivalset met nummers uit hun hele oeuvre, van Even Flow en Jeremy tot Dissident, Given to Fly, Do the Evolution, Daughter en nieuwe nummers Got Some en Just Breathe. Maar wát de band ook doet, of het nou zingen, instrumentaal spelen of stukken Nederlandse tekst voorlezen van een papiertje is: Pearl Jam pakt altijd punten. Deze band heeft zó een goede publieksreputatie dat Vedder rustig anderhalf uur met een pakje peuken en een fles wijn (nu ook bij de hand trouwens) op de rand van het podium sprookjes voor zou kunnen lezen en dan nog zou iedereen het een geweldig optreden vinden. De enige kanttekening bij Pearl Jam is derhalve dat het gewoon echt stipt om half elf, na anderhalf uur spelen, ophoudt. Iets met een groot park midden in een woonwijk... Maar goed dat er parken zijn om fijne festivals als Rockin’ Park in te organiseren. Vooral op zomerse dagen als deze zondag, want het weer kwam de goede, ontspannen sfeer zeker ten goede.


Foto: Pearl Jam's Eddie Vedder op Rockin' Park - © Jochem Geerdink

Tip: meer mooie foto's van Rockin' Park vind je op de Flickr-pagina van Jochem Geerdink!

Zie ook Festivalpagina Rockin' Park 2010