Muziek.nl

Concertverslag: Scouting For Girls

Pierre Oitmann | Concertverslagen | 23 juni 2010
Reacties(1)

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Tot begin dit jaar was Scouting For Girls voor het grote publiek nog een relatief onbekende band. Dat een grote groep fans het drietal uit London toch al volgt sinds de release van het naamloze debuutalbum uit 2008, blijkt in de drukbezochte oude zaal van de Melkweg. Daar worden liedjes van beide albums luidkeels meegezongen door de jeugdige, veelal vrouwelijke fans. Tot verbazing van Scouting For Girls zelf.

Foto: Hans Kreutzer

Het tweede album van Scouting For Girls heet Everybody Wants To Be On TV. Dat is meer dan een willekeurige albumtitel, als wel een hardop uitgesproken wens van de band. Scouting For Girls draait er in niks omheen; wereldfaam is de eindbestemming en de gelikte liedjes zijn het vehicle om daar te komen. Met de uiterst aanstekelijke single This Ain’t A Love Song heeft het drietal reeds de ether voor zich gewonnen. Op Everybody Wants To Be On TV staan nog negen andere nummers met soortgelijke eigenschappen, waardoor de massale airplay niet eenmalig zal zijn.

Roy Stride is de zanger van Scouting For Girls, als mede de toetsenist en de voornaamste liedjesschrijver. De basspelende Greg Churchouse verzorgt de tweede stem en is een heuse publieksmenner. Drummer Pete Ellard blijft relatief onzichtbaar, net als tourgitarist Peter Clements. Na openingsnummer She’s So Lovely laat Stride weten dat hij wel degelijk wat van het

publiek verwacht. “Gooi je handen in de lucht! Dit is een show met publieksparticipatie!” De fans volgen de instructies van Stride gretig op en zingen woord voor woord mee. “Altijd grappig om in een ander land te komen en te horen dat mensen de teksten kennen”, zegt Stride tegen de aanwezigen.


Foto: Scouting For Girls - © Hans Kreutzer

Scouting For Girls probeert live niet om het volle en gepolijste geluid van hun albums na te bootsen. Er wordt duidelijk gekozen voor een bandsetting zonder extra toeters en bellen. Geen clicktrack, geen bandjes die meelopen; alles is live. Wat al snel opvalt zijn de redelijk simpele songstructuren wanneer er geen dikke laag productie omheen zit. Tekstueel ontleent Stride zijn inspiratie aan oppervlakkige relaties en aan popcultuur, getuige liedjes als Elvis Ain’t Dead, Famous, I Wish I Was James Bond en The Airplane Song.

Hoewel Posh Girls niet geldt als een uitzonderlijk sterk liedje, laat het de band wel van zijn meest rockende kant zien. Verder blijft het erg braaf; zelfs het quasisuggestieve liedje Little Miss Naughty, waarvan het refrein veel doet denken aan Call Me van Blondie. Tot dusver gaat het Scouting For Girls prima af. Tijdens Live And Let Die, een cover van Paul McCartney & Wings, gaat Scouting For Girls echter de fout in. Zanger Stride haalt overduidelijk de hoge uithalen van McCartney niet, hoezeer hij dit ook probeert te verbergen. Scouting For Girls zou er beter aan doen zich niet te vergrijpen aan liedjes van anderen en zich te concentreren op het eigen materiaal.


Foto: Scouting For Girls - © Hans Kreutzer

Die ene uitglijer maakt de show er niet minder op. Scouting For Girls is energiek, vrolijk en doet zijn best het publiek te vermaken. Zo filmt Stride een heel liedje met de digitale camera van een fan en zet de zonnebril op van iemand uit het publiek. Scouting For Girls is als een spontane versie van Busted of McFly, zonder choreografie of nauwkeurig getimede meezingmomenten. Maar dat lijkt een kwestie van tijd, want Scouting For Girls is nergens vies van. De kant en klare pianopop gaat er goed in bij het publiek, maar verwacht niet al te veel variatie in de liedjes. Des te meer lolligheid op het podium. That’s entertainment.

Gezien: Scouting For Girls in de Melkweg, Amsterdam op dinsdag 22 juni 2010.