Muziek.nl

Concertverslag: Willie Nelson

Pierre Oitmann | Concertverslagen | 22 juni 2010
Reacties(1)

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Hij is een Amerikaans icoon, een grootheid van de countrymuziek en een levende legende; Willie Nelson. De ouwe boef is inmiddels 77, maar van stoppen wil de grijsaard nog niks weten. Onlangs verscheen zijn album Country Music, waarop Nelson teruggaat naar zijn muzikale roots; honkytonk en westernmuziek. Voor zijn uitverkochte concert in de Melkweg in Amsterdam neemt hij een traditionele countryband mee, maar hij maakt het publiek blij met vooral bekende hits.

Foto: Loe Beerens

Al voordat The Beatles succesvol waren, was Willie Nelson er. In 1962 verscheen zijn debuutalbum …And Then I Wrote. Hierop twee van zijn bekendste liedjes; Crazy (hit in de versie van Patsy Cline) en Funny How Time Slips Away (hit voor Billy Walker). Beide nummers worden door Nelson opgevoerd in de Melkweg. De laatstgenoemde wordt in zijn volledigheid uitgevoerd, terwijl slechts een flard van Crazy wordt gespeeld en ook nog als onderdeel van een ander nummer. Dit wordt een beetje de tendens van de avond; favorieten van de zanger zelf die volledig worden uitgevoerd, terwijl minder typische liedjes plichtmatig worden afgedraaid. 


Nelson zigzagt door zijn discografie en geeft de voorkeur aan zijn bekendere liedjes, als Yesterday’s Wine, If You’ve Got The Money I’ve Got The Time, Georgia On My Mind, Always On My Mind en Mamas Don’t Let Your Babies Grow Up To Be Cowboys. Ook recenter materiaal wordt aangehaald, zoals

de Amerikaanse hit Beer For My Horses van Toby Keith uit 2003, waarop Nelson een gastrol vertolkte. De outlaw waagt zich zelfs aan de meest commerciële exercitie van zijn carrière; To All The Girls I've Loved Before, begin jaren '80 een grote hit voor Willie Nelson en de Spaanse glijerd Julio Iglesias. Zijn ongepolijste, halfbakken uitvoering misstaat op de setlist van anderzijds stoere cowboysongs, terwijl bijvoorbeeld de erg mooie ballade Seven Spanish Angels (zong Nelson als duet met Ray Charles) jammerlijk achterwege blijft.



Foto: Willie Nelson in de Melkweg - © Loe Beerens

De band van Willie Nelson is een bende musicerende cowboys. De ritmesectie, bestaande uit een drummer, een percussionist en een bassist, ziet eruit als een drietal pensioengerechtigde truckers. Één van de muzikanten speelt enkel mondharmonica. Nelson komt aanvankelijk op met een zwarte cowboyhoed, maar verruilt deze als snel voor zijn beroemde rode bandana. Wanneer iemand uit het publiek hem een blauwe bandana aanreikt, werpt Nelson zijn rode banana de mensenmassa in. Kort daarna gaat zijn blauwe bandana weer af, wordt het publiek ingegooid en hij zet wederom een rode op zijn hoofd – die daar ook niet lang blijft. Zijn beroemde gevlechte haar is er inmiddels af, maar de bebaarde zanger is nog altijd herkenbaar als Willie Nelson.


Over het geheel van de avond, is het onmogelijk om niet louter positief te zijn. Countrymuziek zoals Nelson dat maakt is niet van het soort dat van de reeds veelvuldig belopen wegen afwijkt, hoewel Nelson clichés vermijdt en vooral de leukste liedjes uit zijn omvangrijke carrière vertolkt. Sommige vertolkingen zijn echter ondermaats, vluchtig en ongeïnspireerd. Het had van lef getuigd wanneer Nelson deze liedjes gewoonweg niet uitgevoerd zou hebben en zich enkel geconcentreerd had op de sterkste nummers. Een toegift blijft uit, maar Willie Nelson neemt wel uitgebreid de tijd om cd's en lp's te signeren op het podium. Blijkt de boef toch een lieve opa.

Gezien: Willie Nelson in de Melkweg, Amsterdam op vrijdag 18 juni 2010.