Muziek.nl

Concertverslag: Chris Isaak in 013

Pierre Oitmann | Concertverslagen | 16 juni 2010
Reacties(2)

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Wie herinnert zich niet die zwart/wit videoclip van Wicked Game uit 1991 waarin Chris Isaak zo lekker over het strand lag te rollen met fotomodel Helena Christensen? Het liedje was toen al twee jaar oud en kwam onder de aandacht van Amerikaanse discjockeys nadat een instrumentale versie zat verknipt in de David Lynch-film Wild At Heart. De in 2002 overleden modefotograaf Herb Ritts was verantwoordelijk voor die wereldberoemde videoclip van Wicked Game, onlosmakelijk verbonden met dat ene liedje, dat ene sexy fotomodel en die ene dromerig kijkende zanger. Op de dag dat zijn nieuwe album Live At The Filmore verschijnt, laat Chris Isaak in de Tilburgse 013 horen dat hij meer kan dan rotzooien in het zand met wulpse lingeriemodellen.

Chris Isaak

Deze maand wordt Chris Isaak alweer 54. Geboren in het jaar dat rockabilly een populaire muziekstroming werd in de Verenigde Staten, zou het nog een kleine dertig jaren duren voordat Isaak zijn eerste plaat opnam. Dat werd Silvertone in 1985, vernoemd naar zijn eerste gitaar (zijn band kreeg later dezelfde naam). Het succes van zijn eerste drie albums was bescheiden, tot de singlerelease van Wicked Game en het gelijknamige verzamelalbum. Voor het grote publiek zou Isaak vanaf dan te boek staat als een moderne crooner, terwijl zijn rock-‘n’-rollwortels alleen al uit zijn gitaarspel blijkt.

In 013 wordt Isaak voorafgegaan door Danny Vera. Als huisband van het voetbalprogramma VI Oranje is Vera vaak in de Nederlandse huiskamers te horen. In Tilburg brengt hij een mix van americana, rock-‘n’-roll en rockabilly. Het is vermakelijk, maar valt totaal in het niet bij wat Isaak later op de avond zal brengen. Een vluchtig gespeelde cover

van de Johnny Cash-klassieker Folsom Prison Blues – als laatste nummer van zijn set – geldt als hoogtepunt. Danny Vera is de koning van de polderrockabilly. Zoals ze in het Engels zouden zeggen; “It’s nice, but it’s not the real thing”.


Foto: Chris Isaak in 013 - © Hans Kreutzer

Voor 'the real thing' is er Chris Isaak. Vorig jaar verscheen zijn negende studioalbum (kerstalbum niet meegeteld), getiteld Mr. Lucky. Hierop werkte onder andere producer John Shanks en hitschrijfster Diane Warren mee en rockmeisje Michelle Branch en countrydiva Trisha Yearwood gingen met Isaak in duet. Van dit album speelt Isaak in 013 het Hawaïaans klinkende liedje Take My Heart en de americanasong Best I Ever Had, dat veel lijkt op In The Morning van Big Head Todd and The Monsters. Broeierige blues en treurige countryballads staan eveneens op het repertoire van Isaak. Hoofdmoot blijft toch rock-‘n’-roll en rockabilly.

Zijn invloeden zijn overduidelijk. De fantastische stem van Chris Isaak laat de luisteraars terugdenken aan Elvis Presley, Buddy Holly, Roy Orbison en Frankie Avalon. Vooral zijn fanatisme wat betreft Orbison en Presley steekt Isaak niet onder stoelen of banken. Gehuld in een pak met glitters en een vetkuif memoreert Isaak aan de nadagen van The King, terwijl hij – lopend door het publiek – een beroemd liedje zingt uit de begintijd van Presley; het door Ken Darby van tekst voorziene Love Me Tender. Verderop in de show covert Isaak Orbisons Pretty Woman, zonder de kenmerkende grom uit het origineel.

De zelfgeschreven liedjes van Isaak zijn meer de moeite waard dan de paar covers die hij speelt. Ballads als Wicked Game (dat hij al vroeg in de show zingt) en Blue Spanish Sky zijn ingetogen en integer, Blue Hotel blijft een lekker laidback gitaarnummer en San Franciso Days is een regelrechte rocker. Chris Isaak is een geestige gastheer en zijn voortreffelijk band is vaak mikpunt van de plagerijtjes van Isaak, met name gitarist Hershel Yatovitz en drummer Kenney Dale Johnson. Na twee uur houdt Chris Isaak het voor gezien en was het publiek in 013 getuige van een ouderwetse rock-‘n’-rollshow met veel wiegende heupen van met name de zanger in kwestie.

Gezien: Chris Isaak in 013, Tilburg op dinsdag 16 juni 2010.