Muziek.nl

Concertverslag: Richard Ashcroft

Pierre Oitmann | Concertverslagen | 15 juni 2010
Reacties(1)

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Voor velen is hij niet meer dan de slungelige zanger van de Top 40-hit Bittersweet Symphony van The Verve, volgens anderen is hij één van de grootheden van de britpop. Het succes van Ashcroft in eigen land is niet te ontkennen; twee albums van The Verve en zijn eerste soloalbum, Alone With Everybody, bereikten de toppositie in de Britse albumlijst. De twee daaropvolgende soloplaten van Ashcroft, Human Conditions (2002) en Keys To The World (2006), waren ieder goed voor een top 3-notering in diezelfde lijst. In juli verschijnt zijn vierde album, Redemption. In de Melkweg laat hij alvast wat nieuwe nummers horen.

Foto: Dimitri Hakke

Tijdens het optreden in de Melkweg stelt Ashcroft zijn nieuwe band voor: United Nations Of Sound. Op het eerste gezicht niet een band die je zou verwachten bij Ashcroft. Wanneer iemand gezegd had dit de backingband zou zijn van Kanye West of een willekeurige reggaezanger, dan was er niemand geweest die er anders over gedacht zou hebben. Reggae is tevens één van de stijlen waarmee Ashcroft aan het experimenteren is geweest. Niet alleen een aantal nieuwe nummers, maar ook zijn oude single Music Is Power wordt live voorzien van een reggae-arrangement – althans, het slotstuk. Dat werkt prima.

Het feit dat Ashcroft een uur later het podium betreedt dan vooraf aangegeven, wordt al snel goed gemaakt met enkele sterke nummers, waaronder opener Are You Ready?. Ashcroft komt op met een jasje aan, waarvan hij de capuchon ver over zijn hoofd heeft getrokken. Als een trotse gorilla waggelt hij over het podium,

met zijn hoofd schuddend op de harde slagen van de drummer. Het nieuwe materiaal van Ashcroft klinkt veel belovend; toegankelijk, bombastisch en soulvol. Op momenten lijkt het recente songmateriaal van Ashcroft duidelijk geïnspireerd door Paul Weller of een van zijn oude bands (The Jam, Style Council). Enkele nummers zijn even sterk als die op Alone With Everybody.


Foto: Richard Ashcroft in de Melkweg - © Dimitri Hakke

Crowdpleasers als Lucky Man, Space And Time en The Drugs Don’t Work – dat hij akoestisch opvoert als eerste nummer van zijn omvangrijke toegift – blijven machtig mooi en tonen aan dat zijn werk met The Verve eeuwigheidswaarde heeft. Bittersweet Symphony wordt echter overgeslagen, wellicht tot grote teleurstelling van de fans. De redenen zijn echter volkomen begrijpelijk; het volledige royaltypercentage van de song gaat naar Mick Jagger en Keith Richards (auteurs van de gebruikte sample uit The Last Time) en het is totaal niet representatief voor het andere werk van Richard Ashcroft.

Tijd zal het leren of Richard Ashcroft de geschiedenis van de popmuziek in zal gaan als een vergelijkbare grootheid als Damon Albarn (Blur, Gorillaz, The Good The Bad & The Queen), Noel Gallagher (Oasis), Jarvis Cocker (Pulp) of de reeds eerder genoemde Paul Weller. Met een aardige catalogus aan prima songmateriaal en prima nieuw werk in het verschiet is Richard Ashcroft in ieder geval een artiest die de moeite waard is om live te aanschouwen. Ook zonder The Verve.

Gezien: Richard Ashcroft in de Melkweg. Amsterdam op maandag 14 juni 2010.