Muziek.nl

Verslag: Retropop 2010

Bart Nijman | Concertverslagen | 14 juni 2010
Reacties(1)

Heel groot is het festival niet, maar met zo’n 9000 bezoekers en een ruime hand vol zeer goed gekozen ‘klassieke acts’ weet Retropop de spijker precies op de kop te slaan. Want hoe vaak komt het nou voor dat je op één dag absolute evergreens als Get Out of My Dreams, Forever Young, Lessons in Love en 99 Luftballons live mee kunt blèren met de originele uitvoerenden? Aan de Grote Rietplas in Emmen kan het op zaterdagmiddag – en van de gelegenheid werd uitgebreid gebruik gemaakt door het goedgemutste publiek.

Retropop by night

Met de lineup van Retropop gaat het door zaalvoetbalvereniging Zalavolbate georganiseerde festival terug naar de late jaren jaren ’70 en de vroege jaren ’80. Op het affiche staan Billy Ocean, Alphaville, Raymond van het Groenewoud, Level 42, The Real Thing en Nena – en dat is zeker geen B-lijstje. Retropop (voorheen Back to the 80s) vult de ombouwgaten op het hoofdpodium daarnaast goed op met een tweede podium waar New Adventures, Gimme Shelter (Stones-tribute), Piledriver (Status Quo-tribute), het Tsjechische The Beatles Revival en Bob Marley-tribute Rootsriders geprogrammeerd staan. Er omheen is een festivalmarkt, de keus uit eten en drinken is redelijk gebalanceerd en een biertje doet maar 2 euro. Met andere woorden: Zalavolbate heeft de zaken goed op een rij.

Tegen drieën trapt het festival af met Billy Ocean. De 60-jarige in Trinidad geboren Brit schreef in de jaren ’70 en ‘80 talloze klassiekers op zijn naam en weet deze anno

2010 nog steeds soepel te vertolken. Keurig in pak gestoken en met een grijns van oor tot oor komt hij op. De begeleidingsband telt twee synthesizers, het publiek (min of meer logischerwijs voornamelijk bestaande uit late dertigers en veertigers) is enthousiast en al zijn oude hits blijken nog prima te werken: Loverboy, Love Really Hurts Without You, Caribbean Queen, Get Out of My Dreams en natuurlijk When the Going Gets Tough, the Tough Get Going. Geholpen door zijn meer dan charmante uitstraling en een hoge publieksbereidwilligheid tot eerste danspasjes, opent Ocean de middag met verve.


Foto: Billy Ocean

Het tweede podium biedt daarna High Adventures, een vanuit late jaren ’70-perspectieven gezien nogal alternatieve band: waar disco en soul langzaam vervingen werden door punk en new wave, maakte deze Nederlandse band bluesrock. In het turbulente verleden van de band werd er nogal eens van bezetting gewisseld en werd de band bijna continu opgedoekt en weer opgericht of doorgestart, maar waren er ook hitnoteringen en een optreden op Pinkpop. Op Retropop stáán ze er gewoon, om met overtuiging hun nimmer schurende bluesgeluid over een zonnig grasveld te laten lopen. Je zou het bijna een onverwacht genoegen kunnen nemen tegenover de grote, veel bekendere namen die in de tent geprogrammeerd staan.

Maar grote naam of niet, bij Alphaville zijn de verwachtingen vooraf niet al te hoog gespannen. De Duitsers scoorden natuurlijk wereldhits met Big in Japan en Forever Young (mede dankzij Laura Branigan, die het nummer steevast als concertafsluiter coverde), maar daar bleef het wel bij. Sowieso rommelde het altijd een beetje in de gelederen van Alphaville, dat begon als trio maar momenteel een kwartet is waarvan alleen zanger Marian Gold betrokken was bij de oprichting van de band in 1982. Hoewel het woord ‘aandoenlijk’ in eerste instantie te binnen schiet bij de aanblik van de dik geworden en wat onhandig bewegende zanger, de bier-en-braadworst-toetsenist Martin Lister of de sinds de jaren ’80 niet meer van uiterlijk veranderde drummer Pierson Grange, is er met het geluid van de band niets mis. Sterker nog, dankzij de huidige synthesizer-revival klinkt de muziek van de Duitsers juist erg fris. Er wordt bovendien met plezier en overtuiging gespeeld, zonder de realiteit uit het oog te verliezen: “You might know this one”, zegt Gold met een knipoog voordat Big in Japan ingezet wordt. Laat het opgeteld daarmee een midden zijn tussen gereserveerde verwachtingen en een met verve gespeelde show die de Duitsers uiteindelijk als hoogtepunt van de dag uit de bus laat rollen. Toch forever young, dus.

---

Buiten – in de zon, al waait het frisjes de hele dag – is het in de pauze tijd voor Gimme Shelter, een Emmense Rolling Stones-coverband die door velen geprezen wordt als de beste van het land op dat gebied. Waarlijk geen overdrijving: de band bestaat al 25 jaar en gaat verder dan de muziek van de legendarische Britse band alleen. Kleding en Jaggereske danspassen zijn ook onderdeel van het program. Muzikaal is er simpelweg niets op aan te merken, vooral vanwege de vrije interpretatie van sommige nummers, zonder dat het origineel uit het oog verloren wordt.

Terug binnen is het woord aan muziekpredikant Raymond van het Groenewoud. De halve Hollander (want zoon van Nederlandse ouders) is de 60 ook al gepasseerd, maar straalt nog altijd een jongensachtige levenslust uit – en loopt ondanks zijn grijze pak op Allstars gympen. Hoe hij er uit ziet? Zeer goed! Meisjes, Maria en de liefde voor muziek, daar draait het om bij de olijke Vlaming. “Het is al 28 jaar dat ik zeg dat ik tien jaar in het vak zit”, zo leidt hij Je Veux l’Amour in. Het hele optreden heeft iets van een dolletje, met Cha Cha Cha, bossanova en het verschil met zijn vriend Jan, omlijst door een blazerssectie en de verplichting om “vanwege de subsidie die wij krijgen van de cultuurcommissie” een klassiek werk te brengen, in dit geval in de vorm van een Russisch marsmuziekje – dat eigenlijk enkel ter inleiding dient van die andere klassieker: Liefde voor Muziek. Prettig optreden, van een prettig mens.

Level 42 en Nederland hebben een goede band, altijd al gehad. De Britten scoorden weliswaar geen nummer 1 hit in ons land (Lessons in Love bleef op 2 hangen), het op funk geënte geluid van de band trok hier altijd veel liefhebbers. Ook op Retropop is de act één van de populairste aanwezigen van de dag. Enigszins stroef komt het optreden van de grond, met een wat bedaagd klinkend geluid tot gevolg. Ongeveer halverwege krijgt voorman Mark King (met hippe lichtjes in de hals van zijn basgitaar) het echter op de heupen en komt Level 42, dat dit jaar 30 jaar bestaat, alsnog op gang. De tent was sowieso al overtuigd, maar nu is het duidelijk: met hits als eerdergenoemd Lessons in Love, Love Games en Running in the Family is het Britse funkgezelschap de publieksfavoriet van deze festivaldag.


Foto: Level 42

Buiten spelen de Tsjechen van The Beatles Revival ondertussen een bijzonder vrolijke noot. In vol ornaat gekleed in bruine Beatlespakken, met passende kapsels (geen pruiken!) en natuurlijk met Vox-versterkers op het podium verzorgen zij wat mogelijk het meest uitbundige deel van de dag is. Op het podium sowieso met een blije houding en overtuigend enthousiasme, maar ook op het gras. Daar wordt door velen gedanst – en een beetje stiekem gelachen om het komieke Engels waarin de zeer goed uitgevoerde liedjes worden ingeleid. 

In de tent is het de bedoeling dat The Real Thing met hun jaren ’70 discopop het publiek opwarmt voor afsluiter Nena, maar de groep die wereldfaam verwierf met superhit You to Me Are Everything slaagt er maar ten dele in om echt sfeer in de tent te krijgen. De discobereidheid is niet heel groot in de tent, en als slotact Nena door een technisch mankement drie kwartier later begint dat gepland, is The Real Thing tijdens het wachten al vrij snel vergeten.

De zangeres komt een kwartier na middernacht alleen op, gaat op haar knieën en verexcuseert zich voor het lange wachten. Eenmaal op gang is dat wachten niet voor niets geweest, zo blijkt, want de Duitse heeft een prima band en een innemende podiumhouding meegebracht. Met een soepel midden tussen pop en rock dat wordt afgetrapt met fijne hit Nur Geträumt zorgt ze voor een goed einde aan een dag terug naar de jaren ’80. Ook al 50 jaar oud, deze zangeres, maar dat zie je er dus echt niet aan af. Haar korte coupe geeft haar eerder iets meisjesachtig, en dat doet haar enthousiaste houding ook. Die jaren ’80, die liggen dus echt nog niet zo ver achter ons.

Zie ook: voorbeschouwing Retropop 2010.