Muziek.nl

Concertverslag: Jackson Browne

Bart Nijman | Concertverslagen | 10 juni 2010
Reacties(1)

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Het is op zich een opvallende keuze om Jackson Browne in de Heineken Music Hall weg te zetten: de singer-songwriter lijkt met zijn muziek en innemende podiumhouding meer geschikt voor een wat intiemere setting als Paradiso of Melkweg, of gewoon een kroegje. Die waren echter te klein geweest, want hoewel HMH ingericht is voor een zittend concert en de zaal niet is uitverkocht, zijn er ruim 2000 mensen die voor Browne naar de Bijlmer zijn gekomen op woensdagavond. Paradiso was dus niet toereikend geweest voor de zanger, wiens naam in Nederland in het vrij obscure rijtje Warren Zevon, James Taylor en, in het meest optimistische geval, Billy Joel past. Maar vergis je niet: Jackson Browne is een zeer koersbepalende liedjesschrijver.

Foto: Anneke Ruys

Browne schreef liedjes voor Bonnie Raitt, Joan Baez en The Byrds en hij was samen met Glenn Frey verantwoordelijk voor Eagles-doorbraakhit Take It Easy, een lied waarvan hij in HMH op woensdag zegt dat hij het na jaren weer uit durft te voeren, omdat ‘ik er een berg geld aan verdiend heb en het me niet meer kan schelen dat mensen denken dat ik een Eaglesliedje sta te spelen’. Zelf had de Amerikaan hits met Doctor My Eyes, Running on Empty, het veelgecoverde For a Dancer en het mooie pianoliedje The Load-Out/Stay. Die laatste speelt hij helaas niet in HMH, de rest wel.


Foto: Jackson Browne & David Lindley - © Anneke Ruys

Maar dat is pas laat in de show. Om acht uur wordt er eerst ruim een half uur uitgetrokken voor een akoestisch ‘eigen’ voorprogramma: Browne komt op met David Lindley, met wie hij al

jaren samen speelt. Samen openen ze met Warren Zevons Seminole Bingo en Bruce Springsteens Brothers Under the Bridge. Browne verlaat het podium om Lindley de ruimte te geven. Deze gitaarkunstenaar is ook geen grote bekende in Nederland, maar hij speelde in zijn lange carrière dan ook voornamelijk in dienst van anderen. Niet de minsten, overigens: Bob Dylan, Curtis Mayfield en Ry Cooder, om er maar een paar van de lange lijst te noemen. Lindley neemt de tijd voor een paar nummers. Kalmpjes wisselt hij tussendoor van gitaar, leidt hij ieder nummer op zijn gemak in – alsof hij steeds even vertrouwd moet worden met het liedje in kwestie – en neemt hij zijn tijd om de songs uit te diepen. Hij kent zijn klassiekers: Lindley speelt Blind Willie Johnson’s Soul of a Man, JJ Cale’s Tijuana en de traditional Lazy Farmer Boy (The Young Man Who Wouldn’t Hoe Corn). De vertolkingen zijn puur, klassiek bijna, en HMH verandert even in een houten kroegje in het zuiden van de Verenigde Staten.

Dan is het een half uurtje pauze alvorens Jackson Browne terugkomt, met band deze keer. Browne is een innemende, zachte man en dat karakter zit in alle vezels van zijn liedjes verwerkt. Browne, die verschillende bijzondere relaties had met onder andere actrice Daryl Hannah en model/actrice Phyllis Major (die zelfmoord pleegde in 1976) verwerkt veel persoonlijke emotie in zijn teksten. Of het nou om langlopende relaties gaat (Time the Conquerer), of om een vrouw die hij één keer ontmoette en die hem dertig jaar later een brief schreef (Giving That Heaven Away), alles is wat hem betreft een verhaal, en dus een liedje. Ook als een liedje een herinnering voor een ander is, doet hij daar niet moeilijk over trouwens: als in het publiek iemand roept om The Birds of St. Marks, onderbreekt hij zijn set en speelt hij, solo achter zijn keyboard, het nummer.


Foto: Jackson Browne -  © Anneke Ruys

Zijn meer politiek geëngageerde kant laat hij vanavond wat achterwege, het gaat vooral om persoonlijke emotie. Lindley schuift ook weer aan, als perfecte achtergrondgitarist in een show vol breekbare, voornamelijk op folk geënte liedjes. Het schuurt op sommige momenten bijna tegen de oubolligheid aan, maar Browne zelf is dermate opgewekt aan het babbelen dat de show nergens saai wordt. En vlak voor het allemaal toch net een paar toeren te sloom dreigt te worden, zet hij prachtig droomnummer For a Dancer in, gevolgd door het meer poppy Doctor My Eyes. In de toegift is ruimte voor het (relatief gezien) nog uitbundiger Running on Empty, David Lindley’s Mercury Blues en dan, het mag dus weer, Eagleshit Take it Easy. Die hij, koersbepalende liedjesschrijver, dus mede geschreven heeft. 2000 aanwezigen in HMH kennen ook hun klassiekers.

Gezien: Jackson Browne & David Lindley in HMH, Amsterdam op woensdag 9 juni 2010