Muziek.nl

Pinkpop 2010: zaterdag

Bart Nijman & Jochem Geerdink | Concertverslagen | 29 mei 2010
Reacties(2)

Na een wat matige eerste dag waarop het weer weliswaar droog bleef, maar die getekend werd door slecht geluid, een wat rommelig programma en geen echte uitschieters (op misschien een solide Rammstein en een verrassend sterk Sungrazer na), is het aan acts als Green Day, Moke, C-Mon & Kypski en John Mayer om het op dag twee beter te doen.

Foto: Hans Kreutzer

Zie ook: verslag vrijdag.

Die tweede dag van Pinkpop begint tegen alle voorspellingen in zonnig en warm. Het is aan Moke om de dag te openen en de Amsterdamse britpoppers zijn niet alleen gekomen: het volledige Metropole Orkest biedt versterking op de achtergrond. Met de van Moke bekende serieuze precisie, maar ook met de schwung van strijkers en – vooral – blazers levert dat een aangenaam geheel op. Niet te veel van het goede, zo vroeg op de dag, maar wel met een opener met smoel. Het is al vrij druk op Megaland en het publiek is, uiteraard geholpen door de zon, erg goed gehumeurd. Here Comes the Summer, en een acht als rapportcijfer.


Foto: Moke op Pinkpop 2010 - © Hans Kreutzer

Aansluitend wordt er in de Converse tent naast het hoofdpodium iets heel anders gedaan: het Engelse Everything Everything speelt innemende indie met

instrumentale tierelantijntjes. Qua zang misschien iets té innemend, want de zon vraagt om meer uitbundigheid en die krijg je niet van de Britten. Het is mooi wat ze doen, en vooraan in de tent wordt er zeker genoten van het lome spel-met-klokjes, maar echt op gang komen doet het niet, waardoor de tent langzaam leger wordt in plaats van voller. In dit geval was een regenbui en wat donkere lucht wellicht gunstiger geweest voor de band, al leveren ze naar het einde toe nog wel wat stuwende bombast. Zeker een aanrader om eens in de Tivoli’s of Paradiso’s van Nederland te gaan zien, maar iets te veel van het alternatieve voor de gemiddelde Pinkpopper en daarom een beetje een miscast. Jammer, want de Britten rond Jeremy Pritchard spelen hun kaarten op intelligente wijze en hun geluid is diep gelaagd. Maar als tentact op een festival komen ze niet verder dan een zeven.

Het eerste echte hoogtepunt vanuit festivalperspectief komt van C-Mon & Kypski. De Utrechters hebben een hoop vrienden, waaronder Kyteman en Pete Philly, mee het podium opgesleept voor een uurtje verlate ochtendgymnastiek. Oh What a Beautiful Day, en wat doen ze druk en enthousiast op dat podium. Ook toont het duo hun vernieuwingsdrang weer maar eens, door aparte videotruukjes uit te halen met een groen scherm op het podium, waarop via de grote schermen naast de stage allerhande clips voorbij komen. Leuk gevonden, al lijkt het bij de meeste bezoekers niet helemaal over te komen. Muzikaal is het rommelig, maar wel zeer aanstekelijk en erg publieksgericht. Zó moet een festivalact een feestje maken. Of: hoe een act die eigenlijk ‘te klein’ geacht wordt voor het hoofdpodium even een voorbeeld wegzet voor de rest. Goed bezig, dikke acht.


Foto: C-Mon & Kypski op Pinkpop 2010 - © Hans Kreutzer

---

Ook zomers is het trio Kitty, Daisy & Lewis. Met aanstekelijke liedjes die een basis vinden in zo’n beetje alles wat vintage is tussen blues en swing weten ze de aankomende zomer bijzonder aardig in geluid te vatten. De twee zussen en broer uit London schuwen variatie niet als ze rockabilly en Hawaaianse klanken samengooien. Computers gebruiken ze niet, thuis hebben ze een studio waarin ze al hun materiaal op 8-track recorders en RCA microfoons opnemen. Live zijn ze uitbundig in hun uitvoeringen en gezellig rommelig tussen de liedjes in, omdat er nogal eens van instrument gewisseld moet worden. Het kost wat moeite om de aandacht bij het ruime palet te houden, maar door de bank genomen is dit toch wel een hele vermakelijke act, met een hoog festivalgehalte. Hier gaat de zon vanzelf van schijnen. Ook al een acht – waarmee dag twee van Pinkpop de eerste dag inmiddels al ruimschoots verbeterd heeft.


Foto: sfeerfoto Pinkpop zaterdag - © Hans Kreutzer

Aangezien collega Nijman naar Arnhem reist voor het concert van Eric Clapton en Steve Winwood, neem ik het stokje halverwege dag twee van Pinkpop over. Weliswaar met een beter begin dan de hele eerste dag, maar het blijft nog steeds weinig overtuigend wat Pinkpop te bieden heeft.

Dat het Pinkpop-programma magertjes is, blijkt wel uit de aanwezigheid van Mando Diao halverwege de dag op het hoofdpodium. De vijf Zweden hebben met Dance With Somebody weliswaar een kneiter van een radiohit in de tas, de band mist de songs en uitstraling om de festivalweide te enthousiasmeren. Muzikaal klinkt het prima en met vijf albums is er ook genoeg aan materiaal om uit te kiezen, maar het blijft te weinig om hun spot te rechtvaardigen. Al moeten we eerlijk bekennen dat het slot van de set met Gloria en hun megahit wel overtuigt, gezien het grote aantal dansende en springende mensen op de wei. Een krappe zeven derhalve.


Foto: John Mayer Pinkpop 2010 zaterdag - © Hans Kreutzer

Zo is het even schrikken voor het publiek vooraan bij het 3FM-Stage. De vele meisjes die zijn blijven hangen na het optreden van Destine en nu een goed plekje proberen in te nemen in afwachting van John Mayer, worden haast platgelopen door het contigent Britten dat komt headbangen en pogoën tijdens het optreden van Biffy Clyro. Zanger/gitarist Simon Neil, bassist James Johnston en drummer Ben Johnston – live aangevuld met een extra gitarist – spelen rauwe recht toe, recht aan rock. De Schotten krijgen een deel – de Britten – van het publiek wel mee, vermaken zichzelf ook uitstekend op het podium, maar beklijven te weinig om een hoge waardering van Muziek.nl te verdienen. Zij komen dan ook niet verder dan een zes plus.

---

Op de terugweg proberen we nog een glimp van Caro Emerald op het Converse-Stage mee te krijgen, maar we zijn niet de enigen. De tent puilt zover uit, dat het onmogelijk is nog iets van het optreden van de Nederlandse zangeres en haar prima band mee te krijgen. In ieder geval te weinig om een eerlijk oordeel te vellen over de act die we de komende maanden nog vaak genoeg kunnen zien. Zoals we ook John Mayer komende woensdag zien in de Heineken Music Hall en derhalve zijn optreden op Pinkpop aan ons voorbij laten gaan.

In diezelfde HMH waren we een maandje geleden getuige van een optreden van Editors en wat Tom Smith en de zijnen vanavond op het Pinkpop-podium laten zien, verschilt niet heel van dat concert in de Amsterdamse Bijlmer. De band heeft een aantal meer dan prima songs in huis, maar weet ondanks een zeer strak – maar wat stoïcijns en eentonig – concert het heilige vuur niet over te brengen op het volk achter het eerste voorvak. Wanneer Smith No Sound But The Wind van de soundtrack van de film Twilight inzet, kakt de show helemaal in. En dat vuurwerk tijdens afsluiter Papillion hoort gewoon niet bij Editors. Nee, deze band hoort gewoon in een donkere concertzaal in plaats van op het grootste podium van een festival. Nu komt het niet verder dan een zeventje.


Foto: Editors op Pinkpop 2010 zaterdag - © Hans Kreutzer

Terwijl John Mayer tegelijkertijd op het 3FM-stage (jonge) meisjesharten op hol brengt met zijn songs vol hartzeer, schudt 2 Many DJs de rest van het Pinkpop-publiek in de tent wakker met een strakke mix van de grootste dancehits van de afgelopen jaren. Of eigenlijk zijn het de hits van twee, drie jaar geleden die de broers David en Stephen Dewaele voorschotelen. Het lijkt de – vooral – tieners weinig te kunnen schelen. Binnen no time gaan shirtjes uit en komen blote buiken en bikini’s tevoorschijn. Geen subtiele opbouw, maar gewoon keihard beuken met deze officieuze koningen van de mash-up. Al hadden zij wel iets meer recenter werk had mogen spelen. Daardoor belonen wij ze met een acht.

Festivaldirecteur Jan Smeets wist als afsluiter voor de tweede dag van zijn festival het Amerikaanse Green Day te strikken. Ten tijde van de doorbraak halverwege de jaren negentig een tegendraadse punkrockband, de laatste jaren toch vooral meer een Sky Radio bandje geworden. Om muziek lijkt het allang niet meer te draaien bij zanger/gitarist Billy Joe Armstrong, bassist Mike Dirnt en drummer Tré Cool, zo blijkt ook vanavond . De nadruk ligt duidelijk op het showelement, al jast het trio – aangevuld met gitarist Jason White en multi-instrumentalist Jason Freese – er in de ruim 2,5 uur durende set toch nog 25 songs doorheen.

Maar waar Editors eerder op de avond een tekort aan publieksparticipatie hebben, is dat element bij Green Day veel te overdadig. Een fan uit het publiek halen voor een toneelstukje op het podium is sympathiek, maar na de derde en zelfs vierde keer begint het ons tegen te staan. En wanneer je als headliner de meeste respons van de – na zo’n anderhalf uur snel leegstromende - festivalweide krijgt op een flard van AC/DC-classic Highway To Hell, dan is er iets mis. Niet alleen duurt de show een uur te lang, Green Day blijkt niet de act die ruim 50.000 mensen blijft boeien. Iets dat een headliner in onze ogen wel zou moeten doen, dus daarom een zes plus voor het Amerikaanse trio.

Met Good Riddance en vuurpijlen komt er een eind aan dag 2 van Pinkpop. Op tweederde van het festival is ondergetekende nog niet écht van zijn sokken geblazen. Hopen dat het op de derde dag wel gaat gebeuren.

Zie voor het overzicht de festivalpagina Pinkpop 2010.