Muziek.nl

Concertverslag: Jenny Lane

Pierre Oitmann | Concertverslagen | 25 mei 2010
Reacties(10)

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

In september verscheen het debuutalbum van zangeres Jenny Lane. Het kundig geproduceerde en internationaal klinkende album kreeg geheel ten onrechte de titel ‘Monsters’ mee, want er staan geen draken of andere lelijkheden op het schijfje. Ook de zangeres zelf – die omhelst door harige zwarte klauwen op het hoesje prijkt – ziet er allerminst afzichtelijk uit. Significante airplay blijft jammerlijk uit, zelfs ondanks een prachtig gemaakte videoclip bij de single ‘You Start A Fire’, maar Jenny Lane slaagt er desondanks in de bovenzaal van Paradiso uit te verkopen.

Jenny Lane

Het is moeilijk om je als solozangeres in de kijker te spelen wanneer je niet eerder hebt deelgenomen aan een televisietalentenjacht als X Factor, Idols op Popstars. Behalve veel talent moet je beschikken over een flinke portie lef en een lange adem eer het grote publiek je ontdekt. Of je moet doodgewoon mazzel hebben dat iemand je single gaat draaien met als enige motivatie dat het liedje in de smaak valt. Caro Emerald is het meest recente voorbeeld van een zangeres die min of meer bij toeval een populaire zangeres werd. 3FM bood haar wel een flinke steun in de rug. Waarom dat bij Jenny Lane nog niet gebeurd is, is raadselachtig.

Niet dat Jenny Lane muziek maakt die 3FM pur sang is. De uit Purmerend afkomstige zangeres, die eigenlijk Jenny Willemstijn heet, brengt een prettige doch eigenzinnige mix van pop en soul. Een album met een volledige blazerssectie live gestalte

geven is een dure grap, dus het is niet verwonderlijk dat wanneer de band van Jenny Lane op het podium verschijnt er geen koperwerk bij komt kijken. Wel is er enig budget naar de kleding van de band gegaan; de outfits zijn her en der voorzien van zwart pluche. Jenny Lane neemt de term ‘uitmonstering’ erg letterlijk; alsof ze een Jim Henson-muppet aan stukken heeft gereten en aan de kledingstukken heeft vastgenaaid.

Jenny Lane draagt meestal een hoedje. Ditmaal draagt ze een kolbak, een hoofddeksel dat gedragen wordt bij fanfares en andere muziekkorpsen. Het grote zwarte geval op haar hoofd blijft tijdens het gehele concert fier overeind staan. Hoewel het er ongemakkelijk uitziet, beweegt Jenny alsof ze iedere dag een kolbak opzet. De zwartharige zangeres laat door niks haar bewegingsvrijheid inperken. Zo moet het publiek op de eerste rij af en toe een schop in de lucht ontwijken. Wilde sprongen, gekke dansjes en paniekerig geren; Jenny Lane kan haar energie goed kwijt op het kleine podium van de bovenzaal in Paradiso.


Foto: Jenny Lane

Vanaf het liedje Johnny aan het begin van de show weet Jenny Lane de bezoekers te boeien. In eerste instantie met haar onmisbare aanwezigheid, droge humor en haar tomeloze enthousiasme. In kleine liedjes als het door een accordeon begeleide You en de ballad Cannizaro Park laat Jenny Lane zich van een andere, meer ingetogen kant zien. Hiermee weet ze het publiek eveneens in te pakken. Het gemis van de blazerssectie wordt gecompenseerd door voortreffelijke achtergrondvocalen, die warm aandoen en herinneren aan authentieke soulkoortjes uit de jaren ’60 en ’70.

Haar optreden krijgt een extra persoonlijk tintje wanneer ze een elpee van The Jackson Five laat zien, die ze bij haar ouders van de zolder gehaald heeft. “Het was 1985 in Purmerend en ik had nog nooit een afro gezien”, vertelt ze over de afbeelding van de jonge familie Jackson. “Ik dacht; ‘W.T.F.?’” Aanvullend deelt ze mee dat ze één van hun liedjes iedere avond zong als kind, bij wijze van bedtijdritueel. Daarna volgt een mooie uitvoering van Who’s Lovin’ You (origineel van The Miracles en geschreven door Smokey Robinson).

Vocaal heeft Jenny Lane raakvlakken met Joss Stone, Natasha Bedingfield en Anneke van Giersbergen, terwijl haar met theaterelementen doorspekte podiumpresentatie sterk doet denken aan die van Ellen ten Damme. Toch is ze vooral beïnvloed door de grote soulstemmen van weleer, wat blijkt tijdens haar indrukwekkende maar spaarzame uithalen. Ze maakt er geen trucje van, zoals sommige andere vocalisten; Jenny Lane gaat voor de toegevoegde waarde ervan.

Het verbluffende optreden van Jenny Lane doet je wederom afvragen waarom deze zangeres niet al veel populairder is. Alle elementen zijn aanwezig; sterke liedjes, herkenbare stem, goede looks, memorabele performance. Deze zomer gaat Jenny Lane meer mensen overtuigen op enkele zomerfestivals. Haar ambities lijken bovendien bij het theater te liggen. Daar zou ze niet misstaan, in tegenstelling tot sommige andere acts. One to watch.

Gezien: Jenny Lane in Paradiso, 24 mei 2010