Muziek.nl

Verslag Ribs & Blues Festival 2010

Bart Nijman | Concertverslagen | 24 mei 2010

Je sleept je kinderen er rustig mee naar toe, opa en oma van op de hoek lopen een rondje over het plein, er is een heuse Amerikaanse stuntman in actie en er zijn oud-Hollandsche houten spelletjes. Maar ondertussen wordt iedereen wel even subtiel maar onontkoombaar muzikaal opgevoed met blues, bluesrock en een vleugje soul, die zich goed laten behappen in combinatie met Amerikaanse spareribs. En dat allemaal op een loze Pinksterzondag in het hartje van Raalte, op het gratis toegankelijke Ribs & Blues Festival. Met dank aan een laatste doch niet onbelangrijke factor, de zon, wordt de eerste dag van het tweedaagse eigenlijk als vanzelf een succes.

De Nederlandse powerbluesformatie King MO mag de dag openen in de grote tent aan de Domineeskamp in Raalte. Deze ‘supergroep’ is in 2008 opgericht, maar hun eerste plaat (Live at La Bonbonnière) werd vorig jaar door Bluesforum.nl wel meteen uitgeroepen tot beste album van 2009. En niet voor niets: de vijfmansformatie, bestaande uit Sjors Nederhof (gitaar, The Strikes), Colly Franssen (Hammond), Jules van Bussel (bas), Phil Bee (zang, Phil Bee and the Buzztones) en Henk Punter (drums), zet een stevig geluid neer dat mede dankzij een paar covers zeer herkenbaar en volwassen klinkt. Er staat heel wat jaren aan Nederlandse blueservaring op het podium en de band gaat daar met verve mee om. Niet te clichématig, niet te overstuurd, eigenlijk gewoon heel helder en strakke blues, met een randje Americana. Prima opener.


Foto: Sfeerimpressie Ribs & Blues 2008

Na King MO is het de

beurt aan het Engelse The Brew. De Britten pompen energieke bluesrock uit vervlogen tijden met zanger Jason Barwick die qua uiterlijk aan een jonge Jimmy Page of Mick Jagger doet denken. Twintig is-ie, maar aan zijn verbluffende gitaarspel en zelfverzekerde podiumhouding lees je dat niet af. Hij krijgt op het podium hulp van bassist Tim Smith, terwijl diens zoon Kurtis Smith de drums beroert. Hun muziek is geënt op The Who en Led Zeppelin, wordt bijgestuurd door Pink Floyd en uiteindelijk naar de 21e eeuw getild door Kula Shaker en Wolfmother, maar het is het gitaarwerk van Barwick dat de meeste aandacht opeist, al was het maar omdat hij tijdens nummer A Smile to Lift the Doubt zijn gitaar bespeelt met een vioolstrijkstok. Niet minder indrukwekkend is echter de drumles die Kurtis Smith aan het einde van de set weggeeft. Minutenlang soleert hij – met én zonder drumstokken – het kippenvel op de armen bij velen. Het inspireert de andere twee bandleden, die het podium al verlaten hadden, tot terugkeren voor een lang uitgesponnen toegift. Hoogtepuntje van de dag, zo zal aan het einde van de zondag blijken.

Tijd voor wat zwoele rust daarna, met Jesse Dee, een blanke soulzanger uit Boston. Qua stijl en podiumpresentatie houdt hij het midden tussen tussen Ryan Adams en John Mayer, al zijn artiesten als Sam Cooke en Otis Redding zijn grootste voorbeelden. Een blazerssectie maakt het plaatje compleet. Dee zingt, zeker voor een blanke, met een goede soulstem, maar zijn liedjes weten toch niet altijd te raken, en zijn act blijft als geheel een beetje aan de veilige kant. Wat meer doorleefdheid, iets minder teksten over whiskey en een greintje meer ‘eigen’ emotie zouden zijn show goed doen – waarmee niet gezegd is dat het muzikaal noch qua zangniveau een slechte show was. Soul is nou eenmaal een moeilijk genre om zomaar even over te brengen, en dat breekt Dee op zondagmiddag in de volle zon nog een beetje op, zo lijkt het. Het mag iets minder gespeeld en ingestudeerd, en iets meer geëngageerd. Soul máák je niet, soul héb je.

---

In de vooravond, als de rijen bij de spareribs- en andere eetkraampjes langer worden, mag het trio van DeWolff de dinermuziek verzorgen. Het moet lastig zijn voor de jonge Limburgers, optreden voor een publiek dat voor een groot deel uit doorgewinterde bluesliefhebbers bestaat. Mannen en vrouwen die Deep Purple, één van hun invloeden, in de jaren ’70 nog live gezien hebben. En dan ook nog eens rond etenstijd. Het deert de broers Pablo (zang/gitaar) en Luka van der Poel (drums) en hun toetsenist Robin Piso precies niks. Het gas gaat erop, de heren zijn brutaal op het podium en muzikaal is het, met vandaag een vette hoofdrol voor de Hammond van Robin, gewoon top. Etenstijd was niet vaak zo symfonisch. Het zou zelfs zomaar kunnen dat een aantal bezoekers even wat langer gewacht heeft met het bestellen van spareribs om dit dappere trio in actie te kunnen zien. En terecht, ook DeWolff zorgt met hun vrije interpretaties van hun eigen werk voor een hoogtepunt op deze Pinksterzondag.

Matt Schofield is eigenlijk, om 20.00 uur 's avonds, pas de eerste 'echte' bluesartiest. De jonge Brit (33) benadert met zijn slepende stem en dito gitaarspel het genre vooralsnog het meest. Althans, in het eerste deel van zijn set. Na een paar nummers zakt het echter wat in, wordt het wat sloom allemaal voor een sowieso wat rozig publiek, maar Schofield trekt zijn show er doorheen en stoot door naar een hoger plan. Rauwere stem, meer bezieling, snerpend gitaarwerk en meer invloeden van funk en rock. Als er door zijn band links en rechts met wat solootjes gestrooid wordt, is de set definitief los. De conclusie luidt dan ook dat deze bluesman vooralsnog het meest muzikaal diverse optreden wegzet in Raalte.


Foto: Luchtfoto Ribs & Blues 2008

Dan Brainbox, een band waar velen ongetwijfeld naar uitgekeken hebben. Oorspronkelijk een bluesgroep waar ook Jan Akkerman deel van uitmaakte en bijzonder populair, ook over de Nederlandse grenzen, aan het einde van jaren ’60 en begin van de jaren ’70. Voorman Kaz Lux heeft voor het eerst sinds 2003 zijn mannen, waaronder ook Pierre van der Linden, weer bijeen geroepen voor een serie optredens. Dankzij hits als Down Man, Dark Rose en Summertime heeft de band in haar korte bestaan een legendarische status opgebouwd. Maar dat was toen… Anno 2010 beginnen de jaren de mannen toch een beetje in te halen. De microfoon van Lux staat, getuige het regelmatige piepen ervan, al wat harder, maar de zanger is dan nog niet altijd even best te verstaan en heeft geen vaste stem. Ook instrumentaal kun je merken dat het wat stram is af en toe, met een bruiloftsbanduitvoering van Summertime als dieptepunt. Natuurlijk zijn er oplevingen en verfijningen in de vorm van onvervalste virtuositeit, plezier in het optreden bij Lux en in de nummers die wat minder eisen van de band, maar als geheel is Brainbox rommelig en zelfs een beetje ongeleid. De tent, die bij het begin van de show bomvol staat, loopt gedurende de set behoorlijk leeg, en als dat de graadmeter voor het optreden is, komt Brainbox niet verder dan een zes minnetje.

De grootste ster van de dag is tevens de afsluiter van dag één van Ribs ’n Blues: Walter Trout. Ex-Canned Heat, ex-John Mayall’s Bluesbreakers, en sinds eind jaren ’80 solo (met band The Radicals). Trout is geen onbekende van Ribs & Blues: twee keer eerder stond hij er al, beide keren worden legendarisch genoemd. Ook vanavond doet hij alles goed. Babbelen met het publiek, eerdere acts van de dag prijzen (hij loopt al de hele dag rond op R&B), overleden vriend Jeff Healey eren met een nummer, en bovenal vlammend performen. Trout is een magistraal gitarist, een zeer verdienstelijk zanger en een doorgewinterd showman. Bovenop dat alles ademt de man, die met alles en iedereen die er toe doet heeft samengewerkt, pure muziek, wat zich uit in een ongedwongen maar zeker niet vrijblijvende performance. Ondanks het late timeslot (23.15 uur tot 00.45 uur) is het nog stampvol op het Domineeskamp – voor de omwonenden zit er niets anders op dan ook naar het plein komen of met het raam wijd open meegenieten van de afsluitende en met stip beste act van de dag. Om morgen nog eens terug te komen – of het raam open te houden – voor nog een dag blues en de geur van spareribs.

Lees ook de voorbeschouwing op Ribs & Blues en het interview met voorzitter Ton Groot Beumer.

Website:
www.ribsenblues.nl