Muziek.nl

Verslag Dauwpop 2010

Bart Nijman | Concertverslagen | 14 mei 2010

Of iedereen al een beetje beschonken is, wil openingsact Waylon om 12.00 uur weten. Dat valt nogal mee, zo vroeg op Dauwpop. Zijn optreden zet ook niet aan tot een drankgelag, eerder tot rustig wakker worden met een kop koffie en een broodje. Op z'n gemak zingt hij het festival langzaam tot leven. 'Menselijke wekker', noemt hij zichzelf. Hij zal de opmaat blijken voor een rustig, maar daarom muzikaal gezien niet minder plezierig festival. En hoewel de zon zich niet liet zien, is er geen druppel regen gevallen. Meer was er niet nodig om het sfeervolle festival in Hellendoorn te laten slagen.

Caro Emerald - Foto: Hans Kreutzer

Caro Emerald heeft nog nooit in een bos gezongen, zegt ze. Ze staat op het Enge Bos-podium, dat dankzij haar aanwezigheid niets met ‘eng’ te maken heeft. Het is eerder sprookjesachtig, met haar band in pak gestoken en de zangeres zelf scherp gekleed in een prachtige rode jurk. Enge Bos is even Eftelingbos. De band heeft een blazers- en ritmesectie, maar geen drummer. Wel een DJ, waardoor het optreden een fijne mix tussen retro swing & soul en moderne dansmuziek wordt. Caro is de perfecte frontvrouw voor dit geheel, en ondanks het gebrek aan zon is het toch even lente in het bos.


Foto: sfeerimpressie Dauwpop 2010 - Foto: Hans Kreutzer

Meteen daarna mag Moss aantreden in de kleine tent. Wederom een prima band om, dankzij hun Paul Simon-ontmoet-Johan-geluid, in gepaste rust van te genieten. Langzaam verovert deze band Europa, en dat is alleen maar

terecht. Daarna is het tijd om toch een beetje wakker te worden – het is inmiddels al half twee. De Britpoppers van Moke hebben echter wel even tijd nodig om dat wakker schudden voor elkaar te krijgen, maar na een fijne coverversie van Lips Like Sugar van Echo and the Bunnymen komt de show nog even goed los en weet Moke de grote tent heel aardig mee te krijgen.

Waar de Amsterdammers hun tijd nemen, doen Haagse collega’s Di-Rect meteen wat ze moeten doen: sfeer maken. Met een nieuwe plaat op komst (This Is Who We Are, vanaf vandaag verkrijgbaar) en de zeer frisse impuls die nieuwe zanger Marcel Veenendaal het gezelschap geeft, kost het de jongens geen enkele moeite om er een feestje van te maken. Luid gejuich en veel meezingen van het sowieso fijne Dauwpoppubliek is hun terechte beloning. Di-Rect blijft gewoon groeien, met een fijne liveshow als bewijs.


Foto: Di-Rect op Dauwpop 2010 - Foto: Hans Kreutzer

Er is op Dauwpop ook ruimte voor bands van eigen bodem die het Nederlands als voertaal hebben: De Dijk, al dertig jaar graadmeter van de Nederrock. Het Amsterdamse collectief rond Huub van der Lubbe heeft er na al die tijd nog steeds plezier in. Oud en nieuw werk loopt naadloos in elkaar over en ook De Dijk lokt – uiteraard – stevig meezingen uit. Anderhalf uur mogen ze maar liefst, en anderhalf uur weten ze te boeien, niet in de laatste plaats door de goed doorgesmeerde instrumentale stukken. Dat weet Huub ook: "Wat een talenten. Ik word er wel eens bang van. Sta ik daar, met m’n tamboerijntje.”

---

Van een andere orde is Admiral Freebee. Deze Antwerpenaar vindt zichzelf met ieder nieuw album opnieuw uit. Zo ook met The Honey & The Knife, zijn meest recente samenstelling waarmee hij Nederland – wederom – probeert te veroveren. Hij toont zijn veelzijdigheid meteen in de eerste drie nummers aan door te openen met het getormenteerde Blues from a Hypochondriac, gevolgd door het poppy Last Song About You en het soulvolle Always on the Run. Helaas is de tent maar half gevuld en is het geluid in het begin allesbehalve zuiver. Deze Belg verdient namelijk een groter publiek. Aan zijn prima band (met Flip Kowlier op bas) ligt het niet. Aan ’s mans fijne-tot-rauwe stem en zijn cynische rockteksten ook niet. Waarom breekt deze Volksheld in Vlaanderen toch niet door bij zijn noorderburen? Wellicht is het toch te experimenteel, te rafelig. Het laatste kwartier, dat geheel gevuld word met Get Out Of Town, zorgt in ieder geval dat de aanwezigen het beste slotakkoord van de dag meeepakken.

Beduidend drukker is het vervolgens in de grote tent bij de Vlaaamse collega’s van K's Choice. Op Paaspop speelden ze ook al, maar in Hellendoorn wordt duidelijk dat de machine nu goed op stoom begint te komen. Wel een machine die zijde spint trouwens, want zelfs op volle kracht heeft de band rond roer en zus Bettens iets zalvends. En dat heeft zijn uitwerking op het publiek van Dauwpop: grootste hit Not An Addict klinkt van begin tot eind uit alle kelen in de - voor het eerst vandaag propvolle - hoofdpodiumtent. De band geniet daar zelf overigens zichtbaar van. Grootste winst ten opzichte van Paaspop is dat nu ook de nieuwe nummers van fijne plaat Echo Mountain zelfverzekerder klinken. Dit gezelschap kan op deze manier nog jaren mee - en een herintroductie was daar niet eens voor nodig. K's Choice is nooit vergeten. Samen met Admiral Freebee vormen de Belgen twee hoogtepunten van Dauwpop 2010.


Foto: Admiral Freebee op Dauwpop 2010 - Foto: Hans Kreutzer

Op het hoofdpodium mag voormalig Live-voorman Ed Kowalczyk het festival tenslotte tot een einde brengen. Hij semi-gospelt zich een weg door zijn nieuwe oeuvre en probeert een frisse draai aan oud Live-werk te geven. Het lukt ten dele . De tent wil en gaat er goed in mee, vooral op oude Live-hits als All Over You, Selling the Drama, Lightning Crashes en I Alone. Het nieuwe werk mist echter nog veel herkenning (en ook wat diepgang) omdat Kowalczyks soloplaat Alive pas eind juni uitkomt. Het geeft de show iets vreemds, want Live maakte heel andere (lees: minder op engelen en andere zweverigheid georiënteerde) muziek in de jaren ’90, en zo gezellig is de band naar het schijnt niet uit elkaar gegaan. Kowalczyk heeft duidelijk zin in een nieuwe start (de show op Dauwpop is pas de zesde sinds hij weer optreedt), maar totdat zijn nieuwe werk wortel heeft geschoten verkeert de zanger nog in een soort mid-Live-crisis.


Foto: Blades of Glory op Dauwpop 2010 - Foto: Hans Kreutzer

Het bleef dus droog op Dauwpop, dat ondanks de grijze wolken en de matige temperatuur een bijzonder gezellige samenkomst was. Nergens te druk, weinig wachten voor in- en uitgang, een gebalanceerde line-up met alom goed presterende bands en artiesten en – niet geheel onbelangrijk - Jupiler op de tap: een mens kan het slechter treffen op Hemelvaartsdag. Zeker als Blaas of Glory, de meest stoïcijnse wandelende blaaskapel van Nederland, steeds overal opduikt met hun fijne covers van klassieke rockplaten.

Zie ook Voorbeschouwing Dauwpop 2010. Zie het fotoalbums overzicht voor twee albums met veel foto's van Dauwpop 2010.