Muziek.nl

Concertverslag: Dave Matthews Band

Bart Nijman | Concertverslagen | 04 maart 2010
Reacties(8)

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Met opener Lying in the Hands of God, afkomstig van laatste album Big Whiskey and the Groo Grux King, zet de Dave Matthews Band op woensdag in de Heineken Music Hall meteen een dubbele toon: ze gaan, net als in juli 2009, een groot deel van dat album spelen (9 van de 12 op een set van 18 nummers) én de band rond zanger-gitarist Dave Matthews neemt daar alle tijd voor. Tijdens de bijna acht minuten durende uitvoering van het nummer is namelijk meteen ruimte voor solo’s en instrumentale spelletjes. Die vormen de opmaat voor een dik 2,5 uur durend optreden waarin de muzikale lat, zoals altijd bij DMB, bijzonder hoog gelegd wordt. En dat is zeldzaam genieten.

Foto: Lucky Tissink

“Het is goed om hier weer te zijn in Amsterdam met jullie”, spreekt de voorman van de meest succesvolle Amerikaanse tourband van het moment de bijna uitverkochte concerthal toe – hij is het Nederlands dat hij opdeed in de korte periode die hij in de hoofdstad woonde nog niet verleerd. De bezetting van DMB is hetzelfde als afgelopen zomer, dus met Tim Reynolds op gitaar en saxofoonspeler Jeff Coffin als vervanger van de in 2008 overleden LeRoi Moore. Funny the Way It Is, zingt Dave als eerste eerbetoon aan die verloren vriend. De dood van Moore heeft de band nieuwe bevlogenheid gegeven, die ze live nog meer laat klinken als fusie tussen rock en jazz, met veel nadruk op de blazers (naast Coffin ook trompettist Rashawn Ross).

Seven volgt, waarna er met You Might Die Trying voor het eerst één album verder terug gekeken wordt, naar Stand Up uit 2005. Dan weer

twee keer Big Whiskey (Spaceman en Squirm) voor de lat een streepje verder omhooggeduwd wordt met klassieker Jimi Thing. Op dat nummer gaat de band voor het eerst all out vanavond en wordt het hele muzikale arsenaal van DMB aangesproken. Trompettist Ross, een beer van een vent, blaast de lucht zo dun door zijn instrument dat er ieder moment een roedel honden het podium op kan komen rennen terwijl Dave al scattend een gesprek tussen een man en een vrouw imiteert en in ruzie uit laat monden – volledig zonder woorden. Het nummer eindigt in een stukje Sexy M.F. van Prince.


Foto: Dave Matthews - © Lucky Tissink

---

Why I Am wordt daarna officieel opgedragen aan LeRoi Moore en gevolgd door een net zo toepasselijk So Damn Lucky van Matthews’ soloalbum Some Devil (2003): dat nummer beschrijft een een voorbijflitsend leven tijdens een auto-ongeluk (Moore overleed na een crash met zijn quad). You & Me en Crush geven daarna de liefde nog een kans, maar als Reynolds en Coffin vervolgens spelletjes gaan spelen onder de losse begeleiding van drummer Carter Beauford, waan je je net zo makkelijk in een jazz joint met wijde openstaande deuren naar Bourbon Street op een zwoele zomeravond, een emmer bier binnen handbereik. Het is maar een vleugje cajun (vooral verzorgd door violist Boyd Tinsley) in het geluid van de Amerikanen, maar het is genoeg om er levendige beelden bij te zien.

Het volgende hoofdstuk is spierballentaal, in de vorm van Talking Heads-cover Burning Down the House. Hard, fel, rechtdoor maar altijd met ruimte voor alle instrumenten binnen de band, die eigenlijk alleen in naam zijn voorman voorop stelt. Iedereen is even belangrijk in het geluid van DMB, en Dave zelf doet net zo makkelijk even een dansje aan de rand van het podium terwijl zijn muzikale maten improviseren. Don’t Drink the Water laat hij vervolgens bijna in zijn eentje boosaardig klinken, terwijl Big Whiskey-nummer Shake Me Like A Monkey daarna bijna als staccato hip-hop klinkt.

Een wervelende uitvoering van Ants Marching sluit de set traditiegetrouw af. Publiekslieveling Carter Beauford speelt nog wat spelletjes met het publiek en gooit z’n drumstokjes de zaal in voordat Dave alleen terugkomt voor een subtiele akoestische uitvoering van Baby Blue. Daarna schakelt de band twee decennia terug met een vertolking van Sledge Hammer waarin Matthews Peter Gabriel niet imiteert, maar ís. Voordat de band echt naar het einde toe werkt vertelt hij dat hij een oranje plectrum met een kroontje er op gepakt heeft, omdat het Nederlands elftal aan de overkant van het plein in de ArenA zojuist de VS met 2 – 1 verslagen heeft. “Y'all kicked some Yankee ass”, aldus Dave. Een breed uitgesponnen uitvoering van Grey Street demonstreert tot slot dat Amerikanen zelf ook behoorlijk ass kunnen kicken. Wie bij de Dave Matthews Band in de HMH was, heeft de voetbal geen seconde gemist. Optredens zoals deze worden er dit jaar namelijk niet veel meer gegeven, door niemand.


Foto: violist Boyd Tinsley - © Lucky Tissink

Gezien: Dave Matthews Band in de Heineken Music Hall, Amsterdam op woensdag 3 maart.

---

Setlist:
Lying in the Hands of God
Funny the Way It Is
Seven
You Might Die Trying
Spaceman
Squirm
Jimi Thing
Why I Am
So Damn Lucky
You & Me
Crush
Burning Down the House (Talking Heads cover)
Don't Drink the Water
Shake Me Like A Monkey
Ants Marching

Encore:
Baby Blue (Dave solo)
Sledge Hammer (Peter Gabriel cover)
Grey Street

Zie ook het concertverslag van Dave Matthews Band in de Heineken Music Hall in juli vorig jaar. De discografie van DMB is te vinden in de Muziek.nl webwinkel.


Website:
www.davematthewsband.com