Muziek.nl

Op Live Aid 2005 stonden ze na lang aandringen door Bob Geldof voor het eerst in vijfentwintig jaar weer samen op het podium, de vier originele leden van Pink Floyd, voor een optreden van een kleine 25 minuten. Het voedde de reüniegeruchten. Bassist Roger Waters gaf aan wel te willen, maar gitarist David Gilmour hield de boot af. Sinds 15 september 2008 is een reünie onmogelijk geworden: toetsenist Richard Wright overlijdt op die dag aan kanker. Gelukkig is coverband The Australian Pink Floyd Sound, opgericht in 1988, er om de nalatenschap van één van de grootste bands ooit in leven te houden. The next best thing klonk zelden zo goed.

Op dinsdagavond staat de coverband in de Heineken Music Hall in Amsterdam voor een uitverkochte zaal vol stoeltjes. Het is niet veel coverbands gegeven om een zaal met deze capaciteit te vullen, maar ‘Aussie Floyd’ is het inmiddels gewend. Ze vulden in Nederland eerder al een festivaltent op Arrow Classic Rock (2007) en zelfs het Concertgebouw (2008). Niet zonder reden: wie liefde koestert voor Pink Floyd, koestert ongetwijfeld ook liefde voor de kunsten van dit covergezelschap, dat zelfs door Floyd-gitarist David Gilmour zó goed gevonden wordt dat ze op diens 50e verjaardag mochten komen spelen.

Pink Floyd was een band met vele gezichten die talloze muzikale periodes doormaakte: als grondleggers van psychedelische rock onder aanvoering van Syd Barett, als sombere progrockers en symfonische verhalenvertellers, en als bedenkers van bijna hoog-cultureel te noemen conceptalbums als Dark Side of the Moon (1972), Animals (1977) en The Wall (1979). Voordat de band door ruzies en eindige inspiratie halverwege de jaren ’90 voorgoed uit elkaar viel, verkochten ze meer dan 200 miljoen van die albums en nestelden ze zich in het collectieve muzikale geheugen. Zowaar geen band die je ‘even nadoet’, dus.

The Australian Pink Floyd Show doet het echter wel, en hoe. Op een podium dat geheel in de stijl van de laatste Floyd-tour P.U.L.S.E. is opgetuigd (met originele decorstukken!), vertolken ze een dwarsdoorsnede van de muziek van de Britten op zo’n geloofwaardige manier dat je slechts je ogen hoeft te sluiten om te vergeten dat je niet naar het origineel zit te luisteren. Niet aan te raden trouwens, dat sluiten van de ogen, want dan mis je die kekke groene jaren ’90-lasers en de spectaculaire lichteffecten van het grote ronde videoscherm, waarop eigengemaakte projecties van TAPFS worden afgewisseld met origineel Floyd-materiaal en fotomateriaal van de band. Vroeg in de set, tijdens The Great Gig in the Sky, krijgt de overleden toetsenist Richard Wright een kort eerbetoon op het scherm.

Muzikaal is Aussie Floyd nagenoeg foutloos. Alle instrumenten kloppen, tot aan de plotse wissel tussen een bariton- en een tenorsaxofoon van Carl Brunsdon tijdens Shine On You Crazy Diamond 1-5. Precies zoals Pink Floyd toursaxofonist Dick Parry dat ook altijd deed. Werkelijk alle gitaarkunsten, drumlagen, toetsen, effecten, achtergrondklanken en pratende stemmen zitten in de set verwerkt: aan elk detail is gedacht. Zelfs de podiumopstelling- en houding van de band is herkenbaar. Wat echter in deze imitatie nog het meest respectabel is, zijn de zangstemmen. Niet alleen levert Ola Bienkowska een perfecte Great Gig in the Sky af, ook de stemmen van gitarist Steve Mac (‘David Gilmour’) en bassist Colin Wilson (zowel ‘Gilmour’ als – voornamelijk – ‘Roger Waters’) zijn eng goede imitaties. Een nummer leren spelen is één ding, maar ook het stemgeluid – en daarmee de menselijke emoties – zó goed nadoen, dat verdient niets dan lof.

Valt er dan helemaal niets aan te merken op de Australiërs? Enkel wat kleinigheidjes. Zo klinken sommige instrumentale stukken wat minder geraffineerd dat het origineel. Na de pauze gaat de volgorde van de set ook een beetje mank: van psychedelisch Astronomy Domine (1967) via synthrocknummer Learning to Fly (1986) naar het gitaargedreven High Hopes (1994) terug naar het wederom psychedelische Set the Controls for the Heart of the Sun (1968): dat rekt het Floyd-spectrum wel erg ver op, met een wat rommelig geheel tot gevolg.


Foto: 'Aussie Floyd' tijdens een andere tour - bron: Myspace.com

Maar als de draad na een plichtmatig Money weer opgepakt wordt met een schitterende uitvoering van Keep Talking en Ian Cattell zich daarna de perfecte Roger Waters mag wanen op The Fletcher Memorial Home, is alles weer vergeven. Wish You Were Here krijgt – voor het eerst vanavond – luid bijval uit de zaal, tijdens One of These Days knalt er een enorm opblaasvarken uit de muur naast het podium en dan maken afsluiters Comfortably Numb en Run Like Hell de overtuiging compleet. Zo veel toewijding kom je zelden tegen in een coverband, die rustig een concurrent genoemd mag worden voor Roger Waters, die af en toe nog wel eens met een gelegenheidsband op tournee gaat met Floyd-materiaal. The Australian Pink Floyd Show doet het origineel soms simpelweg meer recht. Je zou bijna willen dat ze nieuwe nummers gaan schrijven om de draad op te pakken waar Pink Floyd hem na The Division Bell liet liggen.

Gezien: The Australian Pink Floyd Show in de Heineken Music Hall op dinsdag 23 februari 2010

Setlist:
- Speak to Me
- Breathe
- On the Run
- Time
- The Great Gig in the Sky
- Shine On You Crazy Diamond 1-5
- Welcome to the Machine
- Pigs
- Sheep
pauze
- Astronomy Domine
- Learning to Fly
- High Hopes
- Set the Controls for the Heart of the Sun
- Money
- Keep Talking
- The Fletcher Memorial Home
- Get Your Filthy Hands off My Desert
- Another Brick in the Wall (Part II)
- Wish You Were Here
- One of These Days
- Comfortably numb

Toegift:
- Run Like Hell

De discografie van Pink Floyd is te vinden in de Muziek.nl webwinkel.

Website:
www.aussiefloyd.com