Muziek.nl

Malcolm Holcombe in Paradiso

Bart Nijman | Concertverslagen | 19 februari 2010
Reacties(1)

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Malcolm Holcombe, dat is een zanger uit North Carolina die klinkt als een nog meer doorrookte versie van Tom Waits, maar dan zonder de flair van de man met de zwarte hoed. Deze folk- en americanazanger ziet er uit alsof hij zo uit een metrostation is getrokken en op een stoel op het podium is gezet. Hij trekt zijn vale, oude jas niet eens uit. Maar charme heeft hij wel en “Don’t you worry ‘bout me, I got freedom in my fingers.” Zestig man in de kleine zaal van Paradiso is in vervoering.

Foto: Bill Emory

Zijn eerste album verscheen al 25 jaar geleden, maar het kostte Holcombe moeite om een groot publiek te bereiken. Pas met de heruitgave in 1999 van A Hundred Lies, een album uit 1996, kreeg hij voet aan de grond. Maar ook anno 2010 speelt de Amerikaan nog voornamelijk in kroegen en kleine zalen. Dat is alleen maar mooi, want in knusse kring gedijt het gruizige geluid van Holcombe het best. Leunend op zijn laatste album, For the Mission Baby (2009), ontvouwt zich in Paradiso een optreden dat op een vreemde manier intiem te noemen is.

Vreemd, omdat het stemgeluid en de overstuurde akoestische gitaar van Malcolm Holcombe, waarop hij regelmatig mis plukt, eigenlijk weinig met intimiteit te maken hebben. Toch gaat er een bindende kracht vanuit, want in chaos ligt zijn talent. Mannen die zitten zijn mannen die denken, vertelt Holcombe. Dus hij zit, tijdens het grootste deel van zijn optreden,

op een stoel. Tenminste, zijn lichaam staat in contact met het ding, want zitten en stilzitten zijn twee dingen. Holcombe’s muziek komt uit iedere vezel van zijn lijf, en kan niet zonder schokkend lichaam en zwaaiende armen overgebracht worden. Soms staat hij op om een slok water te nemen uit een fles die een meter verderop staat, waarbij hij een enkele keer voorovergebogen over zijn laaghangende microfoon ook snel een nummer zingt.

De man is dus een denker, en denkers zijn vaak geen praters. In gesproken woord blijft hij steken in onsamenhangende verhaaltjes over zijn hond, het verschil tussen Amerikaanse en Europese kerkklokken en zijn tijd als ‘kok’ bij een fastfoodrestaurant. In zijn liedjes heeft hij daarentegen een uitlaatklep voor zijn emoties, gedachten en politieke meningen (vorig album Gamblin’ House (2008) is deels bedoeld als aanklacht tegen de regering-Bush). Die wil hij met zó veel kracht overbrengen, dat hij vaak (ogenschijnlijk) ongecontroleerd op zijn gitaar tekeer gaat en met zijn stem van diepe, raspende keelklanken schuin oversteekt naar felle uitschieters, af en toe onderbroken door kleine stukjes zachte, zuivere zang.

In zijn eentje maakt Malcolm Holcombe er met al die beweging in lijf en liedjes een veelzijdig optreden van. Kleine liedjes worden groot gemaakt en doorleefd gebracht door de bijzondere zangstem van de Amerikaan. De zaal hangt aan zijn lippen, aan zijn klanken en aan zijn soms opduikende maar altijd subtiele fijne melodietjes. Indierockband Spoon bespeelt de grote zaal, maar het meest bezwerende optreden van de avond zit in een klein, verscholen hoekje van Paradiso: boven, waar de vloer meekraakt met de denker op het podium.

Gezien: Malcolm Holcombe in de kleine zaal van Paradiso op donderdag 18 februari 2010

Uiteraard vind je Malcolm Holcombe - For the Mission Baby ook in de Muziek.nl webwinkel