Muziek.nl

Het podium van Paradiso oogt als een terrasje met twee stoelen en twee tafeltjes met daarop wat flesjes water. Alsof ze elkaar bij toeval tegenkomen, beginnen Lyle Lovett en John Hiatt een gesprek waarin eerstgenoemde het voortouw neemt. “Schreef jij geen hit voor Bonnie Raitt?”, wil de viervoudig Grammywinnaar weten, doelend op Thing Called Love. “Jazeker”, is het antwoord, “Maar die ene die ik voor Paula Abdul schreef is me toch dierbaarder.” De titel weet hij zich echter (zogenaamd) niet te herinneren. De toon is daarmee gezet: de country- en folkzanger (Lovett) en de naar blues neigende countryrocker (Hiatt) nemen zichzelf vanavond niet te serieus en kijken terug op hun carrières met een luchtige blik. Het levert een mooie avond op, al was de show wellicht beter tot zijn recht gekomen in een theaterzaal.

Het zijn namelijk vooral de vertellingen die de avond bijzonder maken. Waar de liedteksten van Lovett en Hiatt al verhalend zijn, krijgen ze door het gebabbel van de heren meer context. Zo zingt Hiatt Thunderbird (naar een beroemd model van Ford), om na het nummer duidelijk te maken dat hij er nooit één gehad heeft maar dat hij er op zijn veertiende met twee vrienden wel eens eentje gestolen heeft. Of het verhaal helemaal naar waarheid doorgegeven wordt blijft in het midden maar het klinkt in ieder geval leuk, zo in de wisselwerking met een geïnteresseerd doorvragende Lovett.


Foto: Lyle Lovett (links) en John Hiatt (rechts)

Stukje bij beetje wordt de muzikale historie van de vijftigers uiteen gezet. Zelfs het kapsel van Bob Dylan is een onderwerp vanavond, terwijl Lovett ook precies weet te vertellen wat het geheim achter rock & roll-succes is: “You need to have a behind that people like to watch.” Ook een degelijke auto, die bij een restaurant niet in een donker hoekje geparkeerd hoeft te worden, is belangrijk voor je kans van slagen. Alle opmerkingen over auto’s, geluk en aandacht zijn een afgeleide van de inhoud van veel liedjes: het gaat over onderweg zijn, de zon achterna reizen en de schoonheid van het (Amerikaanse) landschap. Niet altijd té serieus te nemen trouwens, want een liedje van Hiatt over de Amerikaanse Droom wordt door Lovett met vrolijk-cynisch kapot geredeneerd door de song helemaal uit te leggen aan het publiek. Wat Hiatt weer noopt tot een “Goh, zo had ik het nummer zelf nog nooit bekeken, Lyle.”

Ze spelen hun spel dus goed. Toch had het geheel misschien beter in een theaterzaal weggezet kunnen worden, waar het publiek ook had kunnen zitten. De show van de Amerikanen is namelijk niet alleen lang (dik twee uur), maar ook vrij zacht. De decibelmeter komt maar een enkele keer boven de 85 uit (70 tijdens de gesprekken) en publieksrumoer overstemt nogal eens de vertellingen van de heren. Zonde, want de verhalen vormen een interessante mengeling van zelfspot en geschiedenis en zijn dus de moeite om goed te kunnen horen. Dat lukt dus niet altijd.

De muzikanten vermaken zich echter opperbest. Lovett blinkt uit in zang terwijl Hiatt zijn gitaar met kunde beroert. Als link tussen blanke en zwarte muziek is de combinatie Lovett & Hiatt een goede. Waar Lovett de nadruk op country legt, wijst Hiatt in zijn bluesy aanpak het soms wel hele kleine gat tussen de stijlen country en blues aan. Als ze behalve country en blues hun pijlen ook nog richten op de kleine verschillen tussen gospel (Hiatt) en folk (Lovett), is het gat tussen blank en zwart voor even gedicht – muzikaal althans. Een klein gemis is wel dat de heren pas naar het einde toe een paar nummers samen zingen en dat er in woorden wel ‘geduelleerd’ wordt, maar met de gitaren maar één keer. Oude hits als Thing Called Love, Closing Time en – natuurlijk – Have A Little Faith In Me komen tenslotte aan het einde voorbij en maken na dik twee uur een einde aan een mooie avond vol akoestische country en mooie verhalen.


Foto: Lyle Lovett - bron: lylelovett.com

Muziek van John Hiatt en Lyle Lovett is natuurlijk te vinden in onze webwinkel.

Gezien: Lyle Lovett & John Hiatt in Paradiso, Amsterdam op zaterdag 13 februari 2010