Muziek.nl

Concertverslag: Kasabian in Watt

Bart Nijman | Concertverslagen | 11 februari 2010
Reacties(6)

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Kasabian wordt regelmatig geroemd als ‘de beste liveband van het moment’. Een reputatie die verwachting schept, woensdagavond in WATT. Om de spanning niet onnodig op te bouwen: nadat ze afgelopen zomer zonder twijfel één van de beste shows van Lowlands neerzetten, maakten ze het ook nu weer waar. Het werd een energiek optreden dat van begin tot eind tempo hield terwijl het fantastische publiek in Rotterdam op aangeven van zanger/druktemaker Tom Meighan al vóór de eerste noot gespeeld was uitbundig stond te klappen.

Kasabian

Met de bombastische single Empire al vroeg in de set, kwam het geluidsproducerende deel van het optreden snel van de grond. Kasabian heeft muzikaal gezien eigenlijk niet per sé een herkenbare stijl, omdat ze allerlei – klassieke – stijlen door elkaar gooien. Het gaat van polka naar punkrock en van electronisch naar bijna psychedelisch. Dat betekent soms dat er wat passen en meten aan te pas komt om alles in een duidelijke vorm te gieten, maar dankzij het stampend en snijdend doordenderen komt de band daar prima mee weg. Rustpuntjes moet je echt zoeken. Soms, als Meighan zich naar de achtergrond begeeft om gitarist (en muzikaal brein) Sergio Pizzorno de zang over te laten nemen, wordt de band uit Leicester wat subtieler.



Die Meighan is sowieso een geval apart. Met een zonnebril op en een gestyleerd rood jasje aan doet hij aan als een gladde zanger

uit de jaren ’80, maar als hij zijn scheur opentrekt is de eerste associatie eerder die met een voetbalhooligan. Zelfverzekerd staat hij de zaal op te ruien, met zijn fanatisme ondertussen zijn wat beperkte live zangkwaliteiten verbloemend. Hoe vaak zie je überhaupt nog een voorman die zelf geen instrumenten beroert maar zich volledig op zang en zaal kan richten? Het geeft de band als geheel de uitstraling van Oasis, maar dan met meer publieksinteractie. Muzikaal kleurt het viermans gezelschap, on stage versterkt door twee extra muzikanten op gitaar en toetsen, zelden binnen de lijntjes. Een beetje als Muse, maar dan met meer spontaniteit en een zelfgekozen verrommeling van de act.

---

Die spontaniteit straalt dus moeiteloos af op de uitverkochte zaal, waar een uitbundige menigte volop stroom op staat te wekken op de vernuftige, energie genererende dansvloer van WATT. Tot achterin de zaal voel je de vloer bewegen. Goed om te weten dat het niet alleen house-acts of grote feestbands als Gogol Bordello hoeven te zijn, maar dat er in het rockgenre ook nog bands bestaan die er zo’n dansspektakel van weten te maken met hypnotiserend gitaarspel of met de dubbele baslagen. Overigens schuwt Kasabian het ook niet om ineens een trompet tevoorschijn te halen en die in hun muzikale puzzel in te passen. Het gebrek aan een duidelijke muzikale stijl ís de muzikale stijl van de Britten.

Undergroundhit Fire wordt bewaard voor de toegift. Een visitekaartje, want binnen de vier minuten van dat nummer komen verschillende stijlen en snelheden allemaal aan bod, waarbij in ieder tempo wel iets meezing- dan wel brulbaars zit. Wat dus ook volop gedaan wordt door een nu echt dampende WATT. Vlad the Impaler volgt, LSF (Lost Souls Forever) wordt tenslotte al als 'golden oldie' aangekondigd om de set mee af te sluiten. Ondanks dat het onmogelijk is om aan te geven wat het nou precies is dat de muzikale potpourri van Kasabian zo bijzonder maakt, is er waarschijnlijk niemand in WATT die niet ten volle heeft genoten van de show van de beste liveband van dit moment. Gelukkig komen ze in mei nog eens terug, naar Tivoli en naar Pinkpop.



Klik hier voor Kasabian in de de shop.

Gezien: Kasabian op woensdag 10 februari in WATT Rotterdam.