Muziek.nl

Het nieuwe album van Stereophonics, Keep Calm and Carry On, vangt gemiddeld zo’n drie tot vier sterren in recensies. Het toont aan dat de band uit Wales ook na zeven albums nog niet verveelt, ondanks hun horizontale ontwikkeling in stijl en geluid. Mogelijk heeft hun live performance daar wat mee te maken, want het muzikaal gezien soms overduidelijke simplisme ten spijt, weten zanger Kelly Jones en de zijnen in een zaal wel altijd een bepaald – prettig – sfeertje op te roepen. Zo ook zaterdagavond in de Heineken Music Hall, waar Stereophonics een tandje bij moet zetten om het geweld van voorprogramma De Staat te kunnen pareren.

De Staat opent dus de avond. De start is wat koud vanwege een paar kleine technische probleempjes en omdat zanger Torre Florim vergeten is zijn keel te smeren alvorens het podium te betreden. De motor draait echter vlot warm, waarna de Nijmegenaren hun bekende en door bijklanken en effecten aangevulde muur van geluid weer optrekken. Op de zaal komt het niet echt over, helaas, maar het lijkt wel of Stereophonics zich vanuit de coulissen alvast hebben laten opjagen door De Staat. Terecht, want die band speelt met passie en muzikale moed. Het laatste ontbreekt er bij Stereophonics nog wel eens aan, dus compenseren die met het eerste.


Foto: De Staat - © Hans Kreutzer

De Welshmen gaan namelijk als een malle uit de startblokken. Hoog tempo, veel vuur en een HMH die bijna verbaasd reageert op deze bliksemstart. In de eerste twee nummers, afkomstig van de nieuwe plaat, klinkt een lichte knieval naar de heersende mode van synthesizergeluiden en bombast, maar het hart van de muziek klinkt nog steeds zo recht door zee als de Stereophonics altijd al geklonken hebben. Of dat nou vastberadenheid of gewoon eigenwijsheid is, laten ze in het midden. Feit is wel dat het rechttoe rechtaan geluid beter bij de band past dan het ‘hippe’ synthesizerwerk van, bijvoorbeeld, Editors. Dus geef maar gas, jongens, het hoeft niet altijd vernieuwend te zijn.

Stereophonics blijven bij hun leest, zelfs als die leest af en toe gevaarlijk dicht langs de afgrond van het muzikale cliché laveert. Sommige nummers zijn echt té simpel, té makkelijk, té veilig. Innocent, afkomstig van de nieuwe plaat, zou bijvoorbeeld zo in een Vodafone-reclame kunnen – en dat is niet als compliment bedoeld. Wat dat betreft mogen de heren in hun handjes wrijven dat ze een zanger hebben met de stem van Kelly Jones, een man wiens teksten je niet hoeft te verstaan om er door meegetrokken te worden. Ook prettig voor de fans, want verstaan wat hij nou precies zingt is sowieso vaak onmogelijk. Die stem komt overigens altijd nog het best tot zijn recht in nummers als Maybe Tomorrow, Just Looking of Traffic, omdat ze gebruik maken van de snik in zijn stem. Helaas, niet in de HMH: ook die nummers staan een paar toeren sneller dan gebruikelijk. Niet dat het daar slecht van wordt, maar ze ontberen daardoor wel de slepende melancholiek die ze behoren te hebben.

Gelukkig verwerken de rechtlijnige Stereophonics genoeg aardige vondsten in de muziek, met pakkende riffjes of handig geplaatste stukjes meezingbaarheid, waardoor het als geheel (een enkel overbodig nummer daar gelaten) nooit saai wordt. Tel daar de ongebreidelde energie die de band aan de dag legt bij op en je hebt gewoon een hele goeie show gaande. De HMH weet dat ook op waarde te schatten, want tijdens het optreden komt de zaal tot achterin op stoom, met een zeer uitbundig meebeleefde toegift als resultaat. De twee slotnummers Bartender and the Thief en Dakota zijn dan ook uitermate geschikt voor een felle, vurige uitvoering. Onder de streep zorgt die energie, in combinatie met de stem van Jones en de sfeer die de band als geheel oproept, voor eerlijke, rechttoe rechtaan vrolijkheid.


Foto: Stereophonics - © Hans Kreutzer

De discografie van Stereophonics is te vinden in de Muziek.nl webwinkel.

Gezien: Stereophonics in de Heineken Music Hall op zaterdag 6 februari 2010