Muziek.nl

Na het uiteenvallen van het Australische Wolfmother in de zomer van 2008, pakte zanger en voorman Andrew Stockdale de draad begin 2009 gewoon weer op en amper een jaar na het afscheid van Chris Ross en Myles Heskett lag tweede album Cosmic Egg in de schappen. Een schoner geluid, maar dezelfde briljante stem en evenveel muzikale echo's uit het verleden. Van het schone geluid blijft in 013 op dinsdagavond weinig over, van de briljante stem en de echo's des te meer. Onder begeleiding van een zeer goede retro lichtshow worden de jaren ’70 live opnieuw uitgebroed.

Het decor doet denken aan dat van poedelrockclips op VH1 Classic. Felle witte schijnwerpers, af en toe een scheut geel of rood er over, een compacte setup in het midden van de stage en uitbundige krullenbol Stockdale (in tie-dye shirt en skinny jeans op zilveren laarzen) die de rest van de podiumruimte uitvoerig benut. Je denkt (bijna) aan Whitesnake, je hoort Zeppelin en Sabbath en je ziet de zaal, die van de oudere rockers boven op het balkon tot de jongere garde vooraan in de mosh pit de volle 80 minuten helemaal los gaat. “Dave says it’s the best gig he ever had”, verwoordt Stockdale namens drummer Dave Atkins de atmosfeer in 013.

Aan de show mankeert, zoveel mag duidelijk zijn, helemaal niks. Bij weinigen is het stemgeluid zo’n sprekend instrument als bij de zanger van Wolfmother. Wie niet beter wist, zou denken dat de rest van de band überhaupt nooit van personeel is gewisseld. Stockdale ís Wolfmother, al doet die opmerking wel tekort aan zijn drie strak – maar wel in dienst van de zanger spelende – podiumgenoten (behalve Atkins bestaande uit bassist/toetsenist Ian Peres en gitarist Aidan Nemeth). Woman, White Unicorn, New Moon Rising, California Queen, steeds een korte pauze om de stem te smeren met bier tussen de nummers door en dan, om in jaren ’70-termen te blijven, er weer op volle toeren tegenaan.


Foto: Wolfmother in 013 - © Hans Kreutzer

Stockdale rent over het podium terwijl hij zijn gitaar any which way but up de sporen geeft, tot op het mishandelen van het ding af. Zijn stem is zijn instrument, maar met zijn gitaar is hij bijna net zo vergroeid. Met die krachten gebundeld ontpopt hij zich tevens tot een volksmenner die zijn hand maar hoeft te heffen om het publiek er op te krijgen – en de onontwarbare kluwen mensen die samen de mosh pit vormen van links naar rechts te stuwen.

De bevlogen zanger lijkt boven alles goed in zijn vel te zitten. Hij moonwalkt uitbundig zwaaiend na een dik uur het podium af, om vervolgens in de toegift van Joker & the Thief een show op zichzelf te maken. Stockdale draait ruggelings over de grond en bespeelt zijn gitaar boven zijn hoofd terwijl Ian Peres zijn KORG aan stukken dreigt te slaan. Terwijl de gitaren nakreunen, loopt een rondje handjes schudden vanaf het podium uit op een ereronde door de zaal, waarna Stockdale over het publiek crowdsurfend terug naar het podium zwemt. Onder uitzinnig gejuich, uiteraard. Terug op vaste grond gaat hij dan nog maar even op de knieën voor zijn fans. Niet alleen in de (liefde voor) muziek van Wolfmother leven de jaren ’70 nog, de hele show ademt een sfeer van toegankelijkheid en wederzijds respect die zo bij de beelden van ‘ ouderwetse’ rockshows horen. Het maakt de band tot de curator van een historisch genre, en eentje die zijn taak heel serieus neemt bovendien.


Foto: Wolfmother in 013 - © Hans Kreutzer

Overigens werd Pinkpopbaas Jan Smeets ook gespot in Tilburg, nota bene op zijn 65e verjaardag. Dat was op zichzelf al een signaal en inderdaad: na de show gaf de band in een interview met Eric Corton op 3FM aan dat ze aan de line-up van Pinkpop 2010 toegevoegd zijn. Dat ze maar een groot podium mogen krijgen, want deze band weet zich in een smalle setup bijzonder breed te maken.

Klik hier voor Cosmic Egg (recensie) in onze shop.

Gezien: Wolfmother – Cosmic Egg Tour in 013 Tilburg op dinsdag 26 januari.