Muziek.nl

Op London Calling in Paradiso (zie verslag) speelden de Schotten in de grote zaal en dat podium was misschien net iets te groot: een bepaalde schuchterheid kon niet onderdrukt worden en zorgde voor een klein minpuntje in een verder aantrekkelijke set. Maar op het kleine en voor deze gelegenheid nauwelijks verlichte podium van het Utrechtse EKKO komt We Were Promised Jetpacks prima uit de verf en is er van terughoudendheid geen sprake.


Goed, er zijn wat kanttekeningen te zetten bij de zangkwaliteiten van zanger Adam Thompson, maar dat doet aan de totale kwaliteit van de band niets af. Voornamelijk vol gas de helling af en slechts af en toe bijremmend maken ze een uur snel vol.

Voordat WWPJ speelt, mogen The Stutters aantreden. Dit trio (voorheen een kwartet) is Deens/Brits maar ontstond in Amsterdam en klinkt muzikaal gezien eigenlijk best wel als We Were Promised Jetpacks. Helaas heeft Stutters-zanger Mical Noelson nogal wat moeite met het aankijken van zijn publiek als hij wat zegt. Daarbij mompelt hij ook nogal, waardoor alleen wat losse woorden over Franse hoeren, naughty boys en Mokum worden opgevangen. Althans, achterin de zaal. Het tekent het niveau van de band: het is in de basis goed, maar heeft nog wel wat charisma en een duidelijke richting nodig. De rode draad ontbreekt een beetje.


Foto: We Were Promised Jetpacks - © Neil Thomas Douglas

Dan de Schotten. Neigend naar gitaargeweld en af en toe bijna overschreeuwde zang, zoals in lekkere meebruller Quiet Little Voices, zoekt de band soms ook een rustpuntje op, al was het maar door een paar regels tekst buiten microfoonsafstand te reciteren. Meegezongen wordt er trouwens ook regelmatig dus dat de band een fanbase aan het bouwen is in Nederland, lijkt daarmee duidelijk. EKKO is weliswaar niet uitverkocht, maar zeker goed gevuld en het vuur van de band steekt de zaal meer en meer aan gedurende het optreden. Dit gaat de goede kant op voor de Schotten, die al een aantal dagen op rij op Nederlandse podia staan (Merleyn in Nijmegen, op EuroSonic in Groningen, en in Rotown Rotterdam). Het is Thompson aan het opbreken, want die verontschuldigt zich voor het feit dat hij zich niet al te best voelt.

Behalve op het stevige gitaarwerk drijft de muziek van WWPJ ook in belangrijke mate op de slagkracht van drummer Darren Lackie, die ‘roffelen’ bijna een nieuwe betekenis geeft. Foutloos en vaardig leidt hij de band soms duidelijker dan de gitaren dat doen. Maar wat de band écht iets fris en interessants mee geeft, is de xylofoon. Alsof er een deurbel op een betonnen bunker zit. Helaas worden de klankplaatjes wat weinig beroerd vanavond, maar de heldere belletjes passen wonderwel binnen het geluid van de Glaswegians. Ze vormen het bewijs dat het niet alleen maar rechttoe-rechtaan is bij de heren, er zit wel degelijk een idee achter. The Stutters doen er misschien goed aan om nog een tijdje langer met deze band rond te reizen en te luisteren naar de Short Bursts van Adam Thompson en de zijnen.


Foto: We Were Promised Jetpacks

Gezien: We Were Promised Jetpacks in EKKO, Utrecht op zondag 17 januari