Muziek.nl

Verslag Noorderslag zaterdagavond

Bart Nijman | Concertverslagen | 18 januari 2010

Noorderslag in Groningen, dat is waar op zaterdagavond naast heel muziekmakend, muziekpromotend, muziekverspreidend en muziekverslaggevend Nederland ook duizenden muziekliefhebbers zich verzamelen in de Oosterpoort voor wat wel hét Nederlandse muziekfeest van het jaar genoemd mag worden. Zo ook editie 2010, dat gekenmerkt werd door een ontelbare samenwerkingen. The Madd met Dio, New Cool Collective met Typhoon en zelfs C-Mon & Kypski met het Metropole Orkest (en De Staat, en Dio, en Benjamin Herman, en…). Samenwerking, saamhorigheid, een fantastische sfeer en vooral ontzettend veel goede ‘producten’ van eigen bodem: Noorderslag 2010 was goed, heel goed.

Foto: Hans Kreutzer

Zo’n vijftig acts doen op zaterdagavond hun ding op één van de tien podia van de Oosterpoort, dus je begrijpt dat het onmogelijk is om overal bij aanwezig te zijn. Er worden dingen half bekeken, zaken gemist, tips opgedaan op Twitter, kortom: er wordt wat afgerend op zo’n avond. Hieronder een greep uit het repertoire van Noorderslag.

The Madd mag openen in de Heineken Foyer, en doet dat met verve. Het Rotterdamse accentje van voorman Dave von Raven bijna net zo leuk is als de aanstekelijke-tot-enthousiaste muziek. Natuurlijk klimt Dio nog even op het podium om hits Baby en Tijdmachine ten beste te geven. Ondertussen rennen we verder naar het wederopgestane en als beter-dan-ooit teruggekeerde Moss in de 3FM-zaal.


Foto: The Madd - © Hans Kreutzer

Moss laat er dit optreden geen gras over groeien (excusez le cliché) maar begint bezwerend en met een intensiteit die

opgekropte woede doet vermoeden. gelukkig hebben de heren op het podium gewoon gitaren en drumstokjes vast en geen wapentuig. Maar wát een bezieling en wát een fijne band, die live zo mogelijk nog overtuigender is dan op het veelgeprezen album Never Be Scared/Don’t Be A Hero.

Toch moet ook deze zaal vroegtijdig verlaten worden om C-Mon & Kypski iets unieks te zien en horen doen: in de grote BUMA Cultuur-zaal treden zij namelijk op met het Metropole Orkest. In de door Muziek.nl aanschouwde laatste twintig minuten van dat fantastische optreden komt De Staat ook nog even meedoen. En Dio. En Benjamin Herman. Het maakt het Metropole Orkest niets uit, die passen zich aan iedere stijl aan en spelen alsof dit soort projecten dagelijkse kost is. Overigens is De Staat hier ook weer een opvallende uitschieter: een goed jaar geleden nog totaal onbekend, nu op het podium met het Metropole Orkest alsof ze al jaren niets anders doen. Zonder Kyteman had die Popprijs zomaar naar de Nijmegenaren kunnen gaan. Of natuurlijk naar de initiators van dit met licht en beeld versterkte project, C-Mon en Kypski. Want hoe dan ook, deze samenwerking verdient niets dan lof.

---

Bij het verlaten van de zaal staat Knobsticker in de Heineken foyer. Twee jongens uit Utrecht die zich Abmip en Cellid noemen en doen of ze uit een ver en vreemd land komen, tuinbroeken dragen en stemvervormers standaard als microfoon gebruiken. Ze maken electropop met een nostalgisch sausje er overheen. Het levert een apart doch aanstekelijk geluid op, dat vaak de indruk wekt dat je naar een oude Atari spelcomputer staat te luisteren. Vreemde show, goede muziek, aparte ideeën en vooral: verrassend.

Di-Rect in de NED3-Zaal wordt zijdelings even aangehoord om de nieuwe zanger Marcel Veenendaal aan een praktijkproef te onderwerpen. Bij binnenkomst van de zaal knalt keihard de Justice-hit We Are Your Friends in rockuitvoering door de zaal, maar ook het eigen werk van de Haagse band klinkt fris en met (een hernieuwd) vertrouwen in het eigen kunnen. En goed om te weten dat Spike nog altijd net zo eigenwijs-vervelend is als we van hem gewend zijn. Wat overigens niet per definitie als iets negatiefs gezien hoeft te worden.

Dan weer een ander uiterste: de cultureel verantwoorde alt-sax van Benjamin Herman. De goede man is Neerlands hoop op jazzgebied en bewijst dat ook vanavond weer – moeiteloos. De immer goed gesoigneerde held heeft leuke babbels, gunt zijn band de ruimte om te excelleren en blaast oude liedjes swingend het eeuwige leven in. Daarnaast zijn weinig dingen zo sexy als bezield geblazen saxofoonmuziek. Hoogtepuntje.


Foto: Benjamin Herman - © Hans Kreutzer

In de wandelgangen waaien er wat klanken van Daily Bread voorbij. Het Friese trio mixt electro en garage tot een stevige mix die dankzij de zang van zangeres Kimberley toegankelijk blijft en bij vlagen aanstekelijk wordt. En dan maken ze ook nog eens veelvuldig gebruik van een koebel – het kan niet op.

---

Ondertussen stroomt de BUMA Cultuurzaal vol voor de bekendmaking van de winnaar van de Popprijs 2009. Wegens een slecht afgedekt podium is de opstelling van Kyteman's Hip-Hop Orkest al zichtbaar en vijf minuten voor 3FM-dj Giel Beelen hardop zegt dat het inderdaad die groep is die er met de winst vandoor gaat, plaatst Kyteman's manager het juryrapport op zijn weblog. Via Twitter is de verrassing er dan snel af – maar dat doet natuurlijk niets af aan de kwaliteit van het optreden. Het allerlaatste, en nu echt. Het lijkt totale chaos op het toneel maar er is wel degelijk over nagedacht, zoals Kyteman al een jaar lang keer op keer heeft bewezen. Alles is tot in detail afgestemd, ingespeeld en gecoördineerd. Maar goed, No More Singing The Blues want dit was dus het laatste optreden van Kyteman en zijn inmiddels legendarisch geworden Hip-Hop Orkest. Het is te hopen dat-ie nog eens wat nieuws verzint, want zomaar van het muziektoneel verdwijnen, dat kan dus eigenlijk echt niet met zo veel talent aan boord.

Na Kyteman mag die andere openbaring van 2009 aan de bak in de grote zaal: De Staat. De BUMA Cultuurzaal wordt met verve aan gort gespeeld met nog meer koebel dan gebruikelijk bij de Nijmeegse act. Zonder Kyteman was dit de winnaar geweest. Torre Florim heeft niet alleen een ijzersterke plaat afgeleverd met zijn band, hij heeft inmiddels zijn vingers ook in andermans pap, waaronder het Speeldoosproject met Roos Rebergen van Roosbeef. Ook deed hij productiewerk voor Shaking Godspeed, die wat later in de nacht nog spelen. Daarnaast is De Staat ook min of meer uit het niets gekomen, net als Kyteman. En ook De Staat heeft een diepe indruk achtergelaten met een weergaloos debuut.


Foto: Kyteman's Hip-Hop Orkest - © Hans Kreutzer

Shaking Godspeed dus. Dit trio uit de Achterhoek speelt de 3voor12-zaal genadeloos plat met felle rootsrock die op hun volgende week te verschijnen EP verrassend en eigen klinkt, maar die live al volledig gerijpt lijkt. De drie, waaronder ex-The Bloody Honkies-zanger Pieter Holkenborg, houden Noorderslag zo rond half drie in de nacht nog even goed wakker.

Daarna is het, tenslotte, aan Caro Emerald om voorzichtig een slaaproes op te wekken. Niet dat het saai was, integendeel. Met een gevleugelde liveband en zelf voorzien van een heerlijke stem zingt ze jazz, swing en tango die zo uit de jaren ’50 geplukt zou kunnen zijn. Bekend van haar hit Back It Up, maar in staat tot zo veel meer. Het publiek krijgt echter nog wel een reality check als de band afsluit, na meerdere toegiftnummers, met Lady GaGa’s Bad Romance. Of: hoe je na een fantastische avond en nacht vol Nederlands (aanstormend) talent toch nog huiswaarts gaat met een hitje van de tweede Madonna in je hoofd. Ach, het maakt de Noorderslagavond er niet minder geslaagd op.

Uiteraard was er dus veel en veel meer te zien op zaterdagavond. Het volledige programma is nog terug te vinden op www.noorderslag.nl