Muziek.nl

Concertverslag: The Temper Trap

Bart Nijman | Concertverslagen | 21 december 2009
Reacties(1)

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Ondanks nauwelijks begaanbare wegen, stilstaande treinen en levensgevaarlijke fietspaden liep Melkweg zondagavond toch behoorlijk vol voor het op papier uitverkochte The Temper Trap. Degenen die de elementen trotseerden, werden beloond met een interessant voorprogramma en een hoofdprogramma in multi-instrumentale topvorm. Kort, maar krachtig.

The Temper Trap

Stipt om acht uur breekt het uit Wales afkomstige The Joy Formidable de vredig besneeuwde stilte in de hoofdstad met felle noiserock. Het trio, aangevoerd door zangeres Ritzy Bryan, produceert heul veul geluid, maar met overtuiging. De bezielde band, met een drummer die zich helemaal suf mept, een zangeres die regelmatig over de vloer rolt en een bassist die de halve show rondjes om zijn eigen as draait, maakt indruk. Zonder het geluidsdempende effect van de sneeuw buiten maakt de band zonder pardon een einde aan de Nederlandse winteridylle.

The Temper Trap verschijnt vervolgens in vergelijking met het voorprogramma nogal kalmpjes aan de start, maar met drie gitaren, een bas en een drumkit stemt het goedgevulde podium hoopvol. De hemelbestormers uit Melbourne maken de verwachtingen in een korte maar krachtige set van een dik uur volledig waar. Muzikaal klinkt de band met z’n atmosferische indierock als een evolutie die doorgaat op

het punt waar U2 met Pop ophield, maar dankzij het zeer eigen geluid van de stem van zanger Dougy Mandagi bewandelt The Temper Trap wel nieuwe wegen.

Behalve die stem is ook het instrumentale vernuft van de band van een hoog niveau. Bassist Jonathan Atherne, die zijn bas zo hoog heeft hangen dat het ding nog net niet als een viool onder zijn kin kleeft, bespeelt af en toe een akoestische gitaar, gitarist Lorenzo Sillitto bedient ook het keyboard en Mandagi speelt akoestische- en ritmegitaar, maar weet ook prima raad met een grote drum en de bekkens van drummer Toby Dunbas. Versterkt door een extra gitarist die óók weet hoe je de toetsen van een keyboard beroert, levert dat een goed verzorgd totaalplaatje op.

Afwisselend leunend op de volle kracht van het multi-instrumentalisme van de band en in kalme, slepende nummers op de zangstem van Mandagi, bouwt de set van de in Engeland bivakkerende heren zorgvuldig een aantrekkelijke set op. Slotnummer Drum Song eindigt in een waterballet als Mandagi een flesje water leeg gooit op de door hem beroerde drum. Het creëert een prachtig beeld bij het instrumentale spel met de elementen van de Australiërs. ‘Spetterende show’ is misschien wat te veel gezegd in vergelijking met de overbeweeglijkheid van het voorprogramma, maar indruk maakt The Temper Trap wel – en nieuwe fans maken ze ongetwijfeld ook tussen de bezoekers die op basis van 3FM-hit Sweet Disposition naar Melkweg zijn gekomen.

In de drie nummers tellende toegift bevestigt de band definitief zijn kwaliteiten door te beginnen met een bijzonder goed – en door de zaal uit volle borst meegezongen – Dancing in the Dark (met Mandagi op akoestische gitaar), alvorens af te sluiten met het nummer waar de opmars eind vorig jaar mee begon, Science of Fear. The Temper Trap kan terugkijken op een mooi jaar, waarin een sterk debuutalbum (Conditions) hand in hand ging met een steeds steviger wordende livereputatie. Uit het feit dat de band in mei naar London is verkast om van daaruit naar eigen zeggen beter de wereld te kunnen veroveren, blijkt dat ze hun snel groeiende populariteit serieus nemen. En dat is goed nieuws voor de liefhebbers, want deze band kan nog heel erg ver komen als ze op deze voet verder gaan.


Gezien: The Temper Trap in Melkweg, Amsterdam op zondag 20 december 2009