Muziek.nl

Concertverslag: Beth Hart

Bart Nijman | Concertverslagen | 07 december 2009
Reacties(1)

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Aangeboren muzikaliteit levert niet automatisch spannende muziek op en een verleden vol drank en drugs zorgt niet per sé voor een interessant verhaal. Maar als die twee zaken verenigd worden in een in persoonlijke teksten beschreven doorlopende strijd tegen oude, lastig af te schudden gewoontes en vertolkt worden door een zangeres wiens stembereik geen limiet lijkt te kennen, ontstaat er een boeiend geheel dat zich niet laat afremmen door de geldende beleefdheidsnormen van een theaterzaal. Zeker niet als die zangeres Beth Hart is.

Het publiek in het Bredase Chassé Theater krijgt vrijdagavond in eerste instantie een voorzichtig akoestisch optreden voorgezet, ingeleid door de countryrock van Julie Neumark. Valt vooral op door haar combinatie van goede bedoelingen met een goede stem maar kan verder (nog) geen echte potten breken. Beth Hart trekt Neumarks lijn door met een kalm begin van haar set, maar dat schuift al snel op in de richting van haar ware, ongeremde muzikale aard. Van wapperende vingers en wat akoestische stemoefeningen ter opwarming klimt Hart al snel naar diepe uithalen terwijl ze met haar rug naar de zaal op haar knieën zakt om in samenspel met drummer Todd Wolf het volume van stem en instrumentale begeleiding langzaam op te voeren.


Foto: © BethHart.com

De openhartige Amerikaanse laat zich langzaam steeds meer gaan. Op grootste hit LA Song vertelt ze nog in de derde persoon over zichzelf, maar op

het podium in Breda deelt ze haar ervaringen met haar laatste psychiater zonder schroom met het publiek: “He told me psychiatry isn’t meant to change the way I am, it’s meant to learn how to accept the fact that I’m fucked up.” Het klinkt als een wijze les – die met applaus onthaald wordt – waar Hart oprecht van lijkt te profiteren. Er hangt een bepaalde nonchalante opluchting over haar optreden die terugkomt in haar praatjes en houding, in haar ongegeneerde roken en vloeken op het podium, maar ook in haar manier van zingen en spelen. Schijnbaar zonder enige moeite vliegt haar stem heen en weer tussen ingetogen en keihard terwijl haar handen, sowieso nooit in rust, over de toetsen van haar keyboard fladderen.

Af en toe loopt het even wat stroef, voornamelijk door niet-werkende microfoons en slecht afgestelde monitors op het podium. Op een enkele wat schel klinkende noot uit de mond van Hart na heeft het publiek daar geen last van, maar het is wel merkbaar dat de impulsieve zangeres er moeite mee heeft. Het komt echter iedere keer snel weer goed en naarmate de uitstekende begeleidingsband de bombast verder opvoeren, komt de show meer tot leven. Zo komt Beth Hart ook het beste tot haar recht: ongeremd en onbegrensd. Niet voor niks dat ze na het optreden besluit dat ze voortaan toch eigenlijk liever alleen nog maar rockshows wil doen.


Foto: © BethHart.com

De discografie van Beth Hart is verkrijgbaar in onze shop.

Gezien: Beth Hart in het Chassé Theater in Breda op vrijdag 4 december 2009.