Muziek.nl

Pete Doherty in Watt

Dimitri Hakke | Concertverslagen | 30 november 2009

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Voor een programmeur moet een artiest als Pete Doherty een nachtmerrie zijn. Je weet niet of ie komt en als ie komt of ie op tijd is en in welke staat. En dan waren er ook nog eens die berichten dat UK's grootste Rock 'n' Roll-junkie in de cel zou zitten of aan de beademing in het ziekenhuis. En ja hoor, om kwart over acht breekt er paniek uit backstage.'Oké, eerste support en Pete zijn nu zoek... Tweede support begint maar alvast', meldt Watt-programmeur Joey Ruchtie op zijn twitterpagina.

Foto: Dimitri Hakke

Het publiek in de zaal verbaast zich op dat moment al over een onaangekondigde act. Een meisje van de merchandisestand 'vermaakt' het publiek met drie eigen raps. Je hoort wel eens van artiesten die een slecht voorprogramma neerzetten om er zelf beter door te lijken. Of is dit nou de soundcheck? Wat een drama! De tweede support Roses Kings Castles, brengt het er al beter vanaf. Adam Ficek -voormalig drummer van de Babyshambles- is zelf aan het componeren, gitaarspelen en zingen geslagen. Zijn niets-aan-de-hand-liedjes kabbelen rustig voort, zonder ook maar één moment spannend te worden. Voorlopig nog maar even niet die drumkit verkopen, is het devies. Het wordt een vreemd avondje, want voordat Alan Wass het podium is opwaggeld, sneakt een Nederlander er nog een nummertje van tweeenhalve minuut tussen. Ondanks zijn kennelijke staat weet Wass nog wat mooie songs te produceren met zijn mondharmonica en gitaar. Drie nummers later

begint het grote wachten weer.

En dan: die hoed, het pak, de sigaret, het typische loopje, de fles wijn...daar is Pete(r) dan toch echt. Om 10 voor half 10 stapt hij, in een handdoek snuitend, het podium op.'No it's not what you think..I have a cold!'

Voor iemand die vorige week nog aan de beademing lag, ziet Pete er verbazingwekkend goed uit. Als een echte rebel overtreedt Doherty natuurlijk het rookverbod, bezoekers die hetzelfde doen wordt hun peuk uit handen geslagen of gedreigd met verwijdering uit de zaal. Al spelend, bestrijkt hij het hele podium af en toe nippend aan een wijntje. De songs lijken soms slechts flarden. Nummers worden ingezet en halverwege gestopt. En net als je denkt: 'wat is dit voor bagger',komt meneer weer op de proppen met twee nummers waar de genialiteit vanaf spat. En daar sta je weer mee te zingen met een Libertines of Babyshambles-klassieker of Last Of The English Roses van Grace/Wastelands. Dan ineens is het klaar! Na vijfendertig minuten kondigt Doherty zijn laatste nummer aan. Het zal toch niet?

Nee, gelukkig. En vanaf dat moment wordt de show alleen maar beter. Pete Doherty ontpopt zich tot een muzikale jukebox puttend uit zijn eigen repertoire, maar ook vreemde coverkeuzes. Zoals een prachtversie van Michael Jackson's Billie Jean (inclusief moonwalk), Marvin Gaye’s I Heard It Through The Grapevine, The Beatles, Neil Young (het toepasselijke Needle And The Damage Done) en zelfs I Wanna Be Adored van The Stone Roses!


Foto: Dimitri Hakke ©

Doherty geniet, het publiek geniet. Alleen de twee danseressen die om Doherty heen dwarrelen met hun pasjes uit het Zwanenmeer, die leiden behoorlijk af van de muzikale essensie van de avond. Na anderhalf uur is de koek ...eh de wijn op en slingert Doherty voor het laatst Babyshamblesklassieker Fuck Forever de zaal in!

Enerverend, tegendraads, vaag en geniaal zijn de trefwoorden van de avond die voor Doherty nog lang niet teneinde is.

's Nachts twittert de Watt-programmeur: 'Pete gaat gezellig door in Rotown, gaat zelfs keurig naar buiten om z'n sigaretje te roken. Lieve jongen! ' En de volgende dag stookt Pete Doherty gewoon weer een fikkie in de Effenaar... Typisch Pete!