Muziek.nl

Concert: Black Joe Lewis & The Honeybears

Bart Nijman | Concertverslagen | 30 november 2009

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

De verleidingen van het Nederlandse gedoogbeleid zijn groot. Het gebeurt niet zelden dat ons soepele drugsbeleid een ‘bijzonder’ effect heeft op (Amerikaanse) artiesten die in ons land optreden. Zo ook vrijdagavond in de kleine zaal van Paradiso, waar Joe Lewis met een blik Heineken in zijn hand verklaart ‘high as hell’ te zijn. In vergelijking met de ritmegitarist die zo stoned als een pak koffie is, zit er bij de voorman en leadgitarist van Black Joe Lewis & the Honeybears gelukkig nog wel genoeg leven in om een niet al te verfrommeld visitekaartje af te geven.

Een visitekaartje én een lijstje referenties. Want Joe Lewis klinkt in zijn uithalen als een herrezen James Brown terwijl zijn muziek naar eigen zeggen sterk beinvloed wordt door blueslegende Howlin’ Wolf. Lewis’ manier van woorden ‘afbijten’ doet daarnaast denken aan de snelle praatjes van acteur en cabaretier Chris Rock en, om het beeld compleet te maken, zijn podiumhouding heeft iets van de flair van Eddie Murphy in diens jongere jaren: sympathiek en onbevangen. De hele band maakt overigens een onbevangen indruk, met simpele dansroutines en veel onderlinge lol.

Joe Lewis verweeft in zijn muziek maar ook in zijn teksten heden en verleden. Zelfs in de aankleding van de band komt oud en nieuw elkaar tegen, want al die hoornen Buddy Holly-brillen doen het vandaag de dag weer prima en een overhemd met een dun stropdasje of een kek hoedje is van alle tijden. Muzikaal grijpt de band uit Austin, Texas sterk

terug op soul, funk en vooral blues , waar ze rock overheen spelen.



Dankzij een driemans blazerssectie komen die stijlen op fantastische wijze tot leven terwijl het tempo dat de band aanhoudt een verjaard jaren ’60-geluid voorkomt. De klassieke muziekstijlen worden moeiteloos de 21e eeuw in gesleept. Tekstueel is het ook een beetje van beide werelden, want het repertoire wisselt typische bluestitels als I’m Broke en Master Sold My Baby af met beduidend moderner klinkende songtitels als Humpin’ en Get Yo Shit. Samen op één setlist krijg je dan een aardige balans tussen ernst en knipoog.

De echte extase van Black Joe Lewis & the Honeybears zit echter in de nummers waarin iedereen een even grote en vooral uitbundige rol lijkt te spelen. Big Booty Woman, Bobby Booshay en Sugarfoot leggen het er muzikaal dik bovenop en brengen het beste van de zevenkoppige band naar voren in vloeiend en aanstekelijk samenspel (en samenspelletjes). Het zijn dergelijke nummers die de show boven water houden. Want droog geconcludeerd was het een bijzonder aangenaam uurtje, maar als (een deel van) de band wat minder uitbundig gebruik gemaakt had van gedoogbeleid, was de 7 die ze nu verdienen een 9 geweest. Desalniettemin is album Tell’ Em What Your Name Is! een veelbelovend debuut dat ze live ook waar kunnen maken. Mits er niet te veel Hollandse verleidingen op de loer liggen dus.

Het album is op LP en CD te bestellen in de winkel van Muziek.nl.

Gezien: Black Joe Lewis & the Honeybears in de kleine zaal van Paradiso, Amsterdam op vrijdag 27 november 2009.