Muziek.nl

Voor de opnamen van hun derde album 11:11 togen Rodrigo Sánchez en Gabriela Quintero van Ierland terug naar hun thuisland Mexico, waar ze na de opnamen van de plaat toch weer zijn blijven wonen. Die terugkeer naar huis heeft de inspiratie opgeleverd die nodig was om tot een plaat te komen waar enkel eigen composities op staan. Daar zijn ze dermate trots op, dat ze zaterdagavond in WATT zowat hun hele setlist op die plaat baseren. En terecht, want twee gitaren dekken doorgaans niet zo’n breed muzikaal spectrum als waar de tracks op 11:11 ze toe uitdagen.


Tussen voorprogramma Wallis Bird (een veelbelovende Ierse singer-songwriter met een stevige stem en – ook – opvallende gitaarskills) en het hoofdprogramma door klinkt er behoorlijk diverse muziek die van Jeff Buckley tot donkere metal gaat. En dat is bij Rodrigo y Gabriela helemaal geen rare voorbereiding op hun optreden. Album 11:11 is namelijk een tribuut aan elf muzikale helden van het duo, van Santana en Jimi Hendrix tot Argentijnse tangocomponist Astor Piazolla, de vermoorde Pantera-gitarist Dimebag Darrell, Pink Floyd en zelfs het Palestijnse aoud-trio Le Trio Joubran. Het levert een brede muzikale basis voor een wervelende liveshow op. In alles schemert de Latijnse achtergrond van de Mexicanen door, maar daar tussendoor zweeft het van rock via folk naar metal tot hints van electro en psychedelia.



Die brede aanpak wordt mogelijk gemaakt door de bijna ongelofelijke gitaarkunsten van het duo, vooral van Gabriela. Waar Rodrigo al een begenadigd leadgitarist is, lijkt Gabriela van een andere planeet te komen. Eentje waar je handen niet met spieren maar met elastiek aan je polsen vast zitten. Ogenschijnlijk moeiteloos speelt ze bas (door op de kast van de gitaar te slaan), ritme én melodie terwijl haar rechterhand razendsnelle bewegingen maakt. Rodrigo’s spel wordt dankzij een cameraatje op de hals van zijn gitaar af en toe op een doek op de achtergrond geprojecteerd en dat ziet er bij vlagen al onnavolgbaar uit, maar van de over haar gitaar rennende handen van Gabriela zakt je mond soms open van verbazing en bewondering.

Tijd om er bij stil te staan geeft het duo niet. In hoog tempo vliegen de vaak niet als gitaar klinkende gitaarkunsten de zaal in en het publiek laat zich vanaf het eerste nummer uitbundig meeslepen. Rodrigo maakt al vroeg in de show opzwepende gebaren en zet een paar klapspelletjes in gang, wat de betrokkenheid van het publiek na een nummer of drie al definitief heeft gemaakt. Dat houden ‘RodGab’ tot het einde vol en zelfs dat verdient een eervolle vermelding, want er komen geen andere instrumenten dan akoestische gitaren aan te pas (op een kleine djembé die Gabriela eventjes beroert na) en geen enkel nummer heeft tekst.

Het duo zelf heeft er ook veel zin in. Beiden staan anderhalf uur lang te grijnzen op het podium en dat is niet per sé hun standaard houding. De nieuwe plaat en de drang om eigen werk te componeren geeft het duo duidelijk nieuwe inspiratie. Daarnaast hebben ze nóg meer gitaarkunsten geleerd die vooral Gabriela ijverig demonstreert. Tussendoor vertellen ze beurtelings een verhaaltje. Over dat ze geen opleiding gehad hebben, over Ierland en Mexico en over hun verleden in een metalband. Maar daar wordt niet te veel tijd aan verspild, de handen willen over de snaren rennen, op de kast drummen, leven, bewegen en in beweging zetten. En daarmee lukt het moeiteloos om WATT anderhalf uur lang enthousiast te houden.



Klik hier voor het nieuwe album 11:11 van Rodrigo Y Gabriela.


Gezien: Rodrigo y Gabriela, 11:11 Tour in WATT Rotterdam op zaterdag 21 november 2009