Muziek.nl

Deep Purple is een band die al sinds het einde van de jaren 60 bewijst dat het een plaats verdiend heeft in de annalen van de rockmuziek. De groep die samen met Black Sabbath en Led Zeppelin te boek staat als grondlegger van de moderne hardrock heeft daarbij in de bezetting veel gedaanteverwisselingen ondergaan, en niet iedere exit bleef definitief.


Van het huidige vijftal mag alleen drummer Ian Paice zich nog bij de oprichters uit 1968 scharen, want zanger Ian Gillan en bassist Roger Glover sloten zich een jaar later aan, na een gezamenlijke overstap vanuit hun band Episode Six. Gitarist Steve Morse (Kansas) verscheen in 1993, en met het vertrek van Mr. Hammond Jon Lord (in 2002 vervangen door Don Airey) is vooralsnog de laatste wijziging doorgevoerd en staat de band alweer zeven jaar in dezelfde samenstelling op de planken. Dat die samenstelling geen noodgedwongen doorstart maar een weloverwogen combinatie van vakmuzikanten is, bewees Deep Purple het jaar erna door verkozen te worden tot beste live band. Een reputatie die ook in 2009 nog waar gemaakt wordt, zo bleek gisterenavond in de met 8500 man tot de nok gevulde Lotto Arena in Antwerpen

.Zoals iedere sterke live act zet de band de eisen en verwachtingen van het publiek namelijk voorop. De tour die al in januari van 2006 begon als promo van het laatste studio-album Rapture of the Deep (2005) heeft die intenties van zich afgeschud en is er nu meer op gericht en best of compilatie te brengen. Een imposant deel van het repertoire, waaronder een aantal van de grootste nummers van de laatste vijf decennia, passeert de revue, van eerste single Hush tot de titelsong van het laatste album (overigens het enige nummer waarmee die kwalitatief sterke maar relatief lager gewaardeerde cd bij het optreden aanwezig was).

Het feit dat een aantal bandleden inmiddels zestiger is, wordt daarbij ruimschoots gecompenseerd door de strakke instrumentale bombast van de band, die daarmee de muzikale energie van een groep tieners brengt. Het toont eens te meer het tijdloze van klassiekers als Space Truckin’ en Smoke On The Water, en helpt deze powersongs andermaal aan hun waarde. Saillant detail is overigens dat de openingsklanken van Smoke On The Water, ’s werelds herkenbaarste gitaarriff, niets anders zijn dan de vijfde symfonie van Beethoven inversief gespeeld, zo liet oprichter en voormalig frontman Ritchie Blackmore (Ian Gillans eeuwige antagonist) ooit in een interview weten (“Frankly, I owe Beethoven a lot of money..”).

Het is geen nieuws dat Ian Gillan tussendoor zijn pauzes nodig heeft en geen hele set de juiste toonhoogte kan halen. Zijn krachtige stemt haalt de voor de zanger en band kenmerkende noten (sopraan, hoge C6) überhaupt niet meer. De sympathieke voorman speelde het geroemde Child In Time al in 2002 voor het laatst, dat andere nummers anno nu op eenzelfde wijze langzaam zullen komen te vervallen is spijtig, maar vooralsnog nergens opbrekend. Het toenemend falen van zijn stem wordt namelijk sterk opgevangen door onverzettelijk instrumentaal geweld, en de pauzes die de zestiger voor zichzelf inlast zijn uitgelezen momenten voor het ‘jong’ talent op keyboard en gitaar om individueel te stralen. In het onwaarschijnlijke geval dat sessiemuzikant Don Airey je met zijn racende vingers op vier, vijf lagen toetsen het kippenvel niet op de armen zet, zal gitaarvirtuoos Steve Morse dat in ieder geval doen. Vergeet namelijk niet dat je tijdens een prachtige en absoluut meeslepende intro van bijvoorbeeld The Well Dressed Guitar naar één van de allerbeste ooit staat te luisteren. De enige reden dat hij in 1987 niet door Guitar Player Magazine uitgeroepen werd tot beste allround gitarist, was het bescheiden feit dat hem dan die eer zes jaar op rij ten deel zou vallen en dat is binnen de regels van die verkiezing onmogelijk. Bij zijn vijfde overwinning in 1986 werd hij namelijk toegelaten tot de ‘Gallery of Greats’ (in niet onaangenaam gezelschap van Steve Howe en Eric Johnson) en uitgesloten van verdere deelname, om de concurrentie in de jaren erna de illusie te geven dat ze streden om een titel waar ze daadwerkelijk aanspraak op mochten maken. Alsof je voor een lijstje met grootste acteurs ooit grootmeesters als Robert De Niro, Paul Newman en Daniel Day-Lewis voor het gemak even buiten beschouwing laat. Het moet voor de rest wel leuk blijven natuurlijk.

Instrumentaal staat het feestje als een huis, zoveel is wel duidelijk. Verliezen de anderzijds energieke Ian Gillan en zijn stembanden het daarbij af en toe van die instrumentale kracht van Deep Purple en de jeugdige kracht van zijn jongere zelf? Ja. Maar moet je daar echt je waardering zo sterk op aanpassen, dat een optreden van één van ’s werelds oudste en grootste bands er met déze show met slechts twee sterren van afkomt, zoals in de Volkskrant naar aanleiding van het optreden in Amsterdam, een avond eerder? Nee. Het feit dat die krant het nummer Child In Time miste doet je zelfs afvragen of legende Blackmore misschien ook nog verwacht werd in de HMH. Feit is dat de band vanaf de eerste riff van vaste opener Highway Star tot de laatste akkoorden van Black Night laat zien wat hun plaats was, is, en hoort te zijn. Bovenaan.

SETLIST:
Highway Star
Things I Never Said
Maybe I'm a Leo

Strange Kind Of Woman
Wasted Sunsets
Rapture Of The Deep
Fireball
The Well Dressed Guitar
Sometimes I Feel Like Screaming
Wring That Neck
No One Came
The Battle Rages On
Space Truckin'
Smoke On The Water

TOEGIFT:
Hush
Black Night

Gezien: Deep Purple, Lotto Arena Antwerpen, woensdag 18 november 2009 door Rob Nijman

Rapture Of The Deep is verkrijgbaar in onze shop.