Muziek.nl

Concertverslag: Juliette Lewis

Bart Nijman | Concertverslagen | 19 november 2009

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Juliette Lewis heeft eindelijk het wijze besluit genomen om haar weinig spannende band The Licks aan de kant te zetten en kwam halverwege dit jaar met een nieuw album, Terra Incognita. (Deels) gebaseerd op teksten die ze tien, vijftien jaar terug al schreef, geproduceerd door Omar Rodriguez-Lopéz (The Mars Volta) en ingespeeld door haar nieuwe band The New Romantics. Sterkste punt van de plaat: het is vooral háár ding en dat zorgt voor nieuwe bevlogenheid. Al heeft ze live nooit veel aanmoediging nodig gehad om zich helemaal te laten gaan, zo bewijst ze ook woensdagavond in Paradiso. Als Danko Jones een vrouw was, was het Juliette Lewis.

Getooid in een strak glitterpakje oogt de beweeglijke 36-jarige Juliette Lewis nog steeds alsof ze begin twintig is, zeker in combinatie met haar bijna Olympische turnelasticiteit op de planken. Het duurt een paar nummers voordat haar stem opgewarmd is, maar dat valt dankzij haar bezielde podiumhouding en de enthousiaste uitstraling van The New Romantics niet eens op. Als een heuse drama queen valt Juliette in het eerste deel van haar show verder nooit uit haar rol. Ze zoekt invulling voor haar ziel, zegt ze tussendoor tegen de zaal, maar ze zit zo diep in haar eigen wereld dat ze tegen een spiegel lijkt te praten.



Langzaam ontdooit ze en met het uittrekken van laarzen en handschoentjes en het afdoen van de vreemde kraag rond haar nek verliest haar act de onaantastbaarheid, maar niet de Begeisterung. Vlak voor ze zich definitief laat gaan en zich gaat gedragen

als de party girl die ze vaak nog is (en on stage met The Licks eigenlijk altijd was), komt het hoogtepunt van haar zielezoektocht in de vorm van Hard Lovin’ Woman, het meest diepgaande nummer op haar nieuwe plaat. Minder is meer met stem en gitaar op de voorgrond en de rest van de (erg sterk spelende) band op de achtergrond. Op die piek klinkt ze als Janis Joplin, maar dan toch zonder het échte eelt op de ziel. Desalniettemin is merkbaar dat ze naar dit hoogtepunt heeft toegewerkt, want na het nummer volgt de ontspanning.

Bij Juliette Lewis betekent ontspanning dat ze weer ‘meisje’ is. Oude Licks-nummers rollen soepel en aanstekelijk de zaal in terwijl Juliette verhalen vertelt over elfjes en hartenzeer. Ineens wordt ze bijna sterfelijk als ze verklaart apetrots te zijn op haar album, maar vooral heel blij is met de aanwezigheid van het publiek. Vervolgens probeert ze een kusjeskring op gang te brengen. Het mag, het publiek is toch al lang overtuigd en wie wil er nou eigenlijk niet eens goed gezoend worden door de zangeres? Even later ligt ze alweer als een Perzische kat ruggelings op de monitors te blazen en te krijsen in haar microfoon. Haar inleving in haar rol blijft echter aan de veilige kant van jezelf serieus nemen en met een gezamenlijk gezongen einde neemt ze zelf net zo voldaan afscheid van het publiek als het publiek van haar.



Gezien: Juliette Lewis & The New Romantics – Terra Incognita Tour in Paradiso Amsterdam op woensdag 18 november 2009.