Muziek.nl

Concertverslag: Moby in 013

Bart Nijman | Concertverslagen | 11 november 2009
Reacties(7)

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Multitalent Moby is zanger, gitarist, toetsenist, drummer en producer. Maar ook: veganist, vegetariër, wereldverbeteraar en George W. Bush-hater. De Amerikaan, geboren als Richard Melville Hall, heeft een roemrijk verleden als house- en techno DJ, het genre waar hij groot mee werd in het begin van de jaren ’90: zijn album Play (1999) is het best verkochte electronica-album allertijden. In de tussentijd maakte hij ook zijstappen naar (punk)rock, waar zijn wortels liggen, terwijl zijn laatste album Wait For Me bol staat van ambient house met gospelinvloeden en apocalyptische teksten. Hoe maak je van die mix anno 2009 nog een coherent geheel tijdens een liveshow? Moeizaam, zo blijkt in het Tilburgse 013 op dinsdagavond.

Foto: Hans Kreutzer

Moby, dankzij hits als Go! en Feeling So Real al vroeg onsterfelijk in de housescene, vergaarde wereldfaam met wat toegankelijkere tracks als Porcelain, Body-Rock en Why Does My Heart Feel So Bad alvorens zijn (Nederlandse) piek te bereiken als afsluitingsact op Pinkpop 2000. Daar speelde hij het veld overtuigend plat met een energieke show waarbij meegekomen DJ Spinbad de show min of meer onder Moby’s neus weg stal. In latere jaren werd het allemaal wat minder, met een dieptepuntje op het Belgische Rock Werchter in 2003. Daar werd Moby, die door de programmamakers een onfortuinlijk tijdslot in vol daglicht was toebedeeld, op een fluitconcert getrakteerd toen hij weer eens uitgebreid president Bush voor rotte vis uitmaakte. Dat riedeltje kende het publiek toen ondertussen wel.


Foto: Hans Kreutzer ©

Met een pas verschenen nieuwe cd als wapenfeit komt de uitgesproken artiest een nieuwe start maken. Hij verschijnt onder

begeleiding van de ambient track A Seated Night op het podium met een conventionele band: drummer, toetsenist, bassist en zangeres, met Moby zelf op gitaar en enkel een violiste als bijzonderheid. Nou ja, Moby’s bongo’s staan natuurlijk ook klaar voor later gebruik. In 013 is DJ Spinbad er niet bij, maar ook Bush is vertrokken. Moby bekijkt de zaken derhalve wat zonniger: “I love the Netherlands. Great pioneering dance scene.”

---

Wat zich vervolgens ontvouwt op het podium is een show die weinig consistent is en daardoor de aandacht moeilijk weet te grijpen. Van ambient gaat het naar een soort post-rock gitaaruitvoeringen van oude hits als Body-Rock ("One of the dumbest songs I've ever written, but it's so much fun to play") en Bring Sally Up. Danshit Go! zit al vroeg in de show en zorgt voor de eerste opleving in de zaal, maar dat zakt weg als hij gelijk het andere uiterste opzoekt met fluweelslome ambient (Pale Horses). De vrij simpele lichtshow met zachte paarse, gele en zuurstokroze kleuren doet ondertussen denken aan de jaren ’90. Aan de oude nummers ligt het niet. Die worden her en der hartstochtelijk meegezongen. Maar er komt te weinig aanvoer van het podium: behalve een wat sloom ogende Moby (is-ie stoned?) is zangeres Joy Malcolm wel eens beter bij stem geweest, terwijl voorprogramma en door Moby gecoacht talent Kelli Scar (zang/toetsen) niet bijster veel indruk maakt en soms zelfs niet zo goed lijkt te weten wat ze überhaupt moet doen. En die bassiste, staat die daar nou geluidloos mooi te wezen? Veel bas is er niet te horen in ieder geval. Moby zelf rent nog wel wat rond met zijn snoerloze gitaar, maar ook dat is wel eens uitbundiger geweest. Nostalgie en een licht gevoel van apathie vechten ondertussen om de overhand.

Ondanks de inbreng van de gevoelige klanken van zijn laatste album blijkt Moby totaal niet geëvolueerd. Die oude hits blijven geweldig, maar hij leunt er te veel op. En dat DJ Paul Elstak-pianootje kan écht niet meer. Soms werkt het langzaam wegglijden in zachte klanken en bijna a capella zang om daar vervolgens weer uit te klimmen met een uptempo nummer heel goed, maar over het algemeen gaan de goede bedoelingen van Moby een beetje voorbij aan het publiek. Zelfs als Moby een paar nummers aankondigt met “the next three songs are just over the top dance songs” en achtereenvolgens Raining Again, Disco Lies en The Stars inzet, is zijn aansteklijke bongowerk niet afdoende om het gemis van een goede DJ te compenseren. De toegift is ’s mans laatste kans om de plooien van de avond alsnog glad te strijken, maar hij verzuimt het. Waar Lift Me Up nog goed klinkt, weet een schreeuwerig punkliedje van een minuut de opbouw richting wereldhit Honey vakkundig te slopen, waarna dat nummer ook om zeep geholpen wordt door misplaatste gitaarstukjes (Led Zeppelin) tussendoor. Als allerlaatste gooit hij op vol volume Feeling So Real er uit en dat blijkt de enige oude hit die live nog écht indruk maakt. Onder de streep is het dan uiteindelijk toch de nostalgie die de avond redt, maar als Moby niet snel wat peper in zijn show stopt en balans in zijn setlist brengt, lijkt zijn multistijlen-concept toch een doodlopende weg te zijn.

Wait For Me is verkrijgbaar in onze shop.



Gezien: Moby – Wait For Me Tour in 013, Tilburg op dinsdag 10 november 2009