Muziek.nl

Concertverslag: White Lies Paradiso

Bart Nijman | Concertverslagen | 22 oktober 2009
Reacties(4)

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

De Britten van White Lies hadden in het voorprogramma van Coldplay in het Goffertpark nog moeite met een publiek van enkele tienduizenden. Dat publiek leek de band niet te kennen, de band zelf bleek (nog) niet in staat om zoveel mensen naar hun pijpen te laten dansen. Hoe anders was dat op Lowlands, waar de band de festivalopening verzorgde in de Alpha voor een fris en uitgelaten publiek. Gisterenavond in Amsterdam hielden de Londenaren een beetje het midden: in een uitverkocht Paradiso was de band muzikaal sterk, maar hadden wat meer pogingen tot binding met het publiek het optreden tot een echte show kunnen maken.

White Lies, dat is het bombast van Editors met de stem van Joy Divisions te vroeg overleden zanger Ian Curtis – en dan noem je meteen twee bands waarvan zanger Harry McVeigh gezegd heeft dat zijn band daar juist níet op lijkt. Toch dringt de vergelijking zich wel meermaals op, al kan het gelijk van McVeigh ook wel aangetoond worden in de zin dat White Lies – ondanks teksten die veelal over dood en eindigheid gaan – opgetogener klinken dan Editors, terwijl de stem van McVeigh beter en zuiverder is dan die van Curtis. Dat laatste wordt door de zanger veelvuldig gedemonstreerd, met enkele kippenvelmomentjes tot gevolg.

Het optreden, met vaste vierde man Tommy Bowen op keyboards, gaat vlammend van start met het aanstekelijke Farewell to the Fairground, in hoog tempo gevolgd door Taxidermy, E.S.T. en The Price of Love. Maar in plaats van het enthousiamse in de zaal uit te

buiten door met een begroeting of een praatje wat binding met het publiek te creëren, zet de band onbekend B-kantje You Still Love Him in, wat meteen het vuur uit het eerste deel van het optreden haalt. Met To Lose My Life is het tempo daarna snel teruggewonnen, maar het setlijstmissertje blaast de vergelijking met Editors toch nieuw leven in. Niet qua muziek, maar qua podiumpresentatie. De collega’s uit Birmingham hadden namelijk in het begin van hun livecarrière ook een sound die stond als een huis, maar het podiumcharisma van een emmer zand. White Lies heeft hier eveneens last van. Ondanks tientallen fotograferende (vrouwelijke) fans die recht voor zijn neus staan, blijft McVeigh stoïcijns zijn muzikale ding doen. Geen praatjes, geen inleidingen bij de liedjes, geen show.



Maar de muziek, die staat. Soms dringt zelfs een vergelijking met U2 zich op. De openingsklanken van Fifty On Our Foreheads dwaalt richting With Or Without You, bijvoorbeeld, en de rest van het nummer laat de band zich muzikaal van zijn meest theatrale kant zien. Gedurende het hele optreden wisselen de Britten soepel tussen snelle bombast en slepende melancholiek, met de zangstem van McVeigh die het geheel aan elkaar bindt. Vooral op volle kracht maakt de band indruk. Drummer Jack Lawrence-Brown slaat met kracht én richting om de uithalen van McVeigh te begeleiden terwijl de keyboards van Bowen de melodie niet uit het oog verliezen. Na een dikke drie kwartier is Unfinished Business het laatste nummer van de set, en zo voelt het ook een beetje: de band loopt ineens weg, zonder een woord te zeggen.

Dat de podiumhouding van White Lies echter geen botte arrogantie is, wordt duidelijk wanneer de band terug opkomt voor een toegift. Na From the Stars en Talking Heads-cover Heaven bedankt zanger McVeigh het publiek uitvoerig voor de aanwezigheid, richt een dankwoord tot voorprogramma Darker My Love en sluit het optreden af met Death, dat joelend onthaald wordt. Het dak gaat er op de valreep nog even af en daar zou de voorman lering uit moeten trekken, zodat hij die kippenvelstem volgende keer misschien eens wat vaker inzet om het publiek te verleiden zónder instrumentale begeleiding. Ach ja, met Editors is het uiteindelijk ook ruimschoots goed gekomen.

Setlist
Farewell to the Fairground
Taxidermy
E.S.T.
The Price of Love
You Still Love Him (B-side)
To Lose My Life
A Place to Hide
Fifty On Our Foreheads
Nothing to Give
Unfinished Business

Encore
From the Stars
Heaven (Talking Heads cover)
Death

To Lose My Life is verkrijgbaar in onze shop.


Gezien: White Lies,  Paradiso, Amsterdam op woensdag 21 oktober 2009