Muziek.nl

Haat Liefde

Stephen Emmer | Column | 22 juni 2010
Reacties(1)

Het is altijd een ietwat gespannen relatie tussen de zanger en de gitarist in een band. Neem nou de Glimmer Twins, oftewel Keith Richards en Mick Jagger. Door de jaren heen manifesteert het duo zich als twee kibbelende partners in crime, die zich voornamelijk beseffen niet zonder elkaar te kunnen. Hun relatie vertoont gelijkenissen met een ziektebeeld: verwondering, ongeloof, verzet, aanvaarding en berusting.

En dan te denken dat aanvankelijk de strijd om de heerschappij voornamelijk ging tussen toenmalig eerste gitarist Brian Jones en Mick Jagger, maar door het overlijden van Jones schoof Sir Keef automatisch een vakje op in de hiërarchie. Om zich vervolgens te manifesteren als de ultieme muziekpartner van de roverhoofdman, zie het net her-verschijnen van Exile on Main Street als bewijs daarvoor.

Wie is nou in feite de baas, wie is het brein, wie krijgt het meeste applaus? In de loop der jaren is dat steeds duidelijker geworden bij de Stones: Jagger is naar buiten de baas en Richards naar binnen toe. Iedereen gelukkig, hoewel… 

Andere voorbeelden in de popmuziek:  Steven Tyler en Joe Perry van Aerosmith, de gebroeders Gallagher van Oasis, Damon Albarn en Graham Coxon van Blur, de mannen van Keane (waarbij de pianist de rol van gitarist vervult) en in ons land Golden Earring en Kane, und so weiter.

Is het erg? Nee, het

gaat ons eigenlijk niet aan. Kleine meesterwerken worden immers onder dit gesternte geboren. Succes komt met pijn en een gezonde, te politiek correcte democratie binnen een band leidt ook meestal niet naar een interessant en prikkelend resultaat. Dus is het devies: hou precies die spanning er in...