Muziek.nl

Moke - The Long & Dangerous Sea

Jochem Geerdink | Albumrecensies - Pop | 07 oktober 2009

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Over één ding op Lowlands waren de verslaggevers van Muziek.nl het eens: Moke speelde tijdens het festival in de Flevopolder een gedurfde set. Niet minder dan acht songs van hun vorige week verschenen nieuwe langspeler The Long & Dangerous Sea kwamen voorbij. Terwijl op single Switch na, geen enkele song openbaar was.

Wanneer je iets leest over Moke, dan gaat het al snel over de kledingdeal met Karl Lagerfeld of de opvallende kapsels van de vijf muzikanten. In een land waar normaal al gek genoeg is, wordt met dergelijk – al dan niet gepast – rocksterrengedrag snel korte metten gemaakt door de Nederlandse muziekpers. Al wordt het kwintet daarmee wel tekort gedaan. Sinds debuut Shorland in maart 2007 verscheen, werden namelijk niet alleen ruim 30.000 exemplaren van het album verkocht, Moke gaf ook nog eens meer dan tweehonderd optredens in binnen- en buitenland.

Daarnaast kreeg de band als eerste Nederlandse act een release op het vermaarde Island-label en werd Shorland uitgebracht in Duitsland. Daar speelden de Amsterdammers als support voor onder meer Paul Weller, Keane, Razorlight en Amy Macdonald. In maart deed de band zelfs een eigen Duitse clubtour. Hoe tegenstrijdig het wellicht klinkt, dat succes werkte remmend op de plannen van

Moke. Weliswaar verscheen half september die altijd moeilijke tweede The Long & Dangerous Sea, naar de smaak van de ambitieuze band was dat wel ruim een half jaar te laat.

Maar goed, een nieuw album. Leggen we deze tweede langspeler naast debuut Shorland, dan valt direct een aantal zaken op. Grootste verschil: toetsenist Eddy Steeneken is veel nadrukkelijker aanwezig, terwijl sologitarist Phil Tilli juist veel meer in dienst van de liedjes lijkt te spelen. De ritmesectie – bestaande uit drummer Rob Klerkx en bassist Marcin Felis – houdt de boel uitstekend bij elkaar. Daarnaast krijgt de band op liefst negen van de tien songs hulp van een heus orkest dat arrangementen van Willem Friede (New Cool Collective) uitvoert.

Wie iets verder kijkt, merkt op dat ook het onderwerp van veel songs veranderd is. Waar Shorland uitsluitend handelde over de jeugd van voorman Felix Maginn in zijn door geweld verscheurde vaderland Ierland, is de onderwerpkeuze op The Long & Dangerous Sea iets minder eendimensionaal. De band neemt weliswaar niet compleet afscheid van politiek geladen songs (getuige de titelsong en de schitterende ballad Nobody’s Listening, dat handelt over de Palestijnse Kwestie), maar durft in de overige acht liedjes ook andere emoties te laten horen. Ineens bezingt Maginn in Love My Life zingen dat hij zijn leven geweldig vindt, maar dat het nóg leuker is met iemand erbij. Door het gebruik van synthesizers in plaats van gitaren, krijgt het geheel wel een frissere lading dan het bij vlagen toch wat zwaarmoedige Shorland.

The Long & Dangerous Sea is een soort frisse mix tussen bijvoorbeeld het barokke geluid van idolen Echo & The Bunnymen (albumopener The Long & Dangerous Sea) en de synthesizerpop uit de jaren ’80 van Duran Duran en Depeche Mode. Dat laatste horen we vooral in eerste single Switch, maar bijvoorbeeld ook in Black & Blue (met saxofoonsolo van Benjamin Herman) en Heaven. Het ‘oude’ geluid van Moke is overigens niet helemaal verdwenen, getuige Ghost.

Waar voorgangers The Fatal Flowers strandden met de finish in zicht, wil Moke maar één ding: wereldfaam. Met The Long & Dangerous Sea zetten de vijf heren in ieder geval een nieuwe stap in de goede richting.


Aanvullende info:
Label: PIAS
formaat: 2cd
website: www.mokemusic.com