Muziek.nl

Nieuwsbrief

Lees onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van nieuwe titels en voordeelacties.

("&loc=" + escape(window.location)); if (document.referrer) document.write ("&referer=" + escape(document.referrer)); if (document.context) document.write ("&context=" + escape(document.context)); if (document.mmm_fo) document.write ("&mmm_fo=1"); document.write ("'>"); //]]>-->

Een aantal distributiewijzigingen volgden in de loop van de jaren totdat Universal in 2008 de rechten kocht van EMI en daarmee eigenaar werd van de complete catalogus van de band. Het was dan ook vol trots dat Universal in mei van dit jaar de eerste vier titels op de markt bracht. Kopers hadden de mogelijkheid om ze alvast in een slipcase collector’s box te aan te schaffen, waar de andere negen cd’s later bijgevoegd kunnen worden.



Helaas moet ik constateren dat een gevoel van teleurstelling overheerst over de aanpak die gekozen is om de imposante post 1970 catalogus opnieuw aan de man te brengen. Dan heb ik het over de verpakking, de prijs en vanzelfsprekend de geluidskwaliteit.

---

De feiten
De post-Decca/London catalogus van de band was in handen van CBS toen die voor het eerst uitkwam op cd in 1986. Die eerste uitgaven voor de Nederlandse waren geperst in Japan, het Mecca voor de geluidsfreak, en waren van redelijke kwaliteit. Het medium compact disc was redelijk nieuw en onontgonnen; kopers waren gretig en vooral niet kritisch en de kenners waren tevreden.

Toen in 1993 Virgin de catalogus overnam ontstond een nieuwe situatie. De banden werden in handen gegeven van Bob Ludwig die bij Gateway Mastering het systeem van Apogee UV22 Super CD Encoding gebruikte om de kwaliteit van de masters op te krikken. Deze 24-bit masters gaven een ferme verbetering ten opzichte van de oude CBS releases. Er was vooral meer helderheid en transparantie, met name de Exile uitgave profiteerde hiervan met een forse dynamiekverbetering. Qua verpakking zorgde Virgin voor een verrassing door acht titels in een zogenaamde collector’s edition uit te brengen. Deze bestonden uit de replica’s van de originele hoezen en inserts in karton, verpakt in een speciale kunststof slipcase ter bescherming van de hoesjes. Deze klus was met zorg gedaan en zo kregen de kopers Sticky Fingers verpakt in de hoes met ritssluiting en in de Exile uitgave waren de twaalf ansichten die ooit in de hoes van de dubbel-LP zaten, bijgevoegd.



In 2005 kwamen in Japan diezelfde acht cd’s nog eens uit in een genummerd boxje waar de combinatie van de upgrade uit 1994, de zgn. papersleeves en de Japanse mastering-technieken zorgden voor een opnieuw geringe geluidsverbetering. De verschillen zijn hoorbaar, maar niet opzienbarend en variëren per titel.

De catalogus kende in de afgelopen twintig jaar veel prijswisselingen, van fullprice naar midprice en omgekeerd . Bij de verwerving gaf mediagigant Universal direct aan te willen investeren in de Stones catalogus en de verwachtingen waren hoog gespannen. Helaas is gekozen voor de simpele benadering van de oorspronkelijke uitgave in een plastic doosje dat voor de volle prijs aangeschaft dient te worden. Geen Deluxe Edition, waar het label zo mooi mee scoort met talloze andere uitgaven. Geen outtakes of ander bijzonder materiaal , zoals B-kanten van singles, mono-takes, live-opnames of promo edits. Geen mooie papieren replica edities waar de Japanners zo sterk in zijn en het meest teleurstellende is de minimale geluidsverbetering die ons voorgezet wordt. Sterk heb ik de indruk dat de remasters volgens de normen van 2009 gemixt zijn om de klanten van de digitale download in mp3 te behagen. Het geluid is vooral hard, op alle niveaus, een euvel dat de liefhebbers van een goed geluid steeds vaker parten speelt. Op het gebied van de transparantie, waar bijna alle Stones opnames in te kort schieten, is nauwelijks verbetering te bespeuren. Hier en daar is te horen dat er gesleuteld is; met name in de vocalen; die hebben een betere plaatsing en definitie. Dat levert wat aardige momenten op zoals het sombere Sway van Sticky Fingers.

Waar Universal in 2003 de juiste weg bewandelde door de Decca/London catalogus van voor 1970 op Super Audio CD uit te brengen en waar in Japan de nieuwe 2009 remasters wel degelijk op een nieuw medium aan de man gebracht worden [ SHM, Super High Material], moeten wij het doen met deze eenvoudige uitgaven die beter hadden verdiend. Universal had zich moeten realiseren dat in een krimpende cd markt je alles moet doen om de verwende consument te behagen.

---

Rolling Stones- Sticky Fingers

Hoewel Sticky Fingers een samenraapsel van sessies was (sommige nummers dateren nog van de Let It Bleed opnamen), was de plaat een topper, zowel commercieel als artistiek. Vanaf de single hit Brown Sugar tot het mysterieuze Moonlight Mile is de plaat een coherent geheel. Het is de Stones op hun best, met een mengeling van blues, rock, country en ballades. Mick Taylor is in topvorm op Can’t You Hear Me Knocking; Charlie Watts stuwt Bitch met een strakke drumpartij en Mick’n’Keef vormen met harmoniërende vocalen het perfecte tandem.

Voor het eerst gebruiken de Stones blazers en die geven de songs een hoog soul gehalte. Dat het beheren van een eigen label geen garantie is voor artistieke vrijheid bleek bij de Spaanse release van het album. De door Andy Warhol ontworpen hoes met de ritssluiting werd verboden en het sinistere Sister Morphine werd vervangen door Let It Rock, een live opname. Sticky Fingers zou in deze remaster serie als Deluxe Edition een zinvolle uitgave zijn geweest. Nu telt het in deze vorm een aantal gemiste kansen: Let It Rock, dat in thuisland Engeland de B-kant van Brown Sugar was; Sway, in een intense mono-versie die op de Amerikaanse single stond; Brown Sugar en Wild Horses, waarvan twee bijzondere outtakes op de eerste versie van de dubbel-LP Hot Rocks terecht kwamen en last but not least de dampende mono-mix van de complete lp, die in de US als promo circuleerde en nog steeds op eBay hoog scoort onder de liefhebbers vanwege het compacte geluid. Het zou al met al een mooie bonus-disc opgeleverd hebben, die zeker de fans meer aangesproken zou hebben.



Aanvullende info:
Polydor 062527015620
Tijdsduur: 46:25 minuten

---

Rolling Stones- Goats Head Soup

Nog voor de plaat uitkwam was de rel al geboren rond het nummer Starfucker , een stevige rocksong met Chuck Berry riff. De naam mocht niet en de titel werd als Star, Star op de hoes gedrukt. Maar dat was niet alles. Het verhaal gaat dat Jagger in de Wisseloord studio in Hilversum een nieuwe tekst inzong , die de onverbloemde taal moest vervangen van de originele master.

Op de Amerikaanse persing van de lp uit 1973 is het gepruts te horen dat de engineers er van bakten. Blijkbaar heeft Stephen Marcussen voor de nieuwe cd versie deze gekuiste master gebruikt , want na 1:30 min. is de oorspronkelijke tekst ‘I bet you keep your pussy clean’ onverstaanbaar geworden door het ingedubte onschuldige ‘that’s why it’s called obscene’. Verder valt in de nieuwe master de grotere kanaalscheiding op, die de helderheid van het geluid ten goede komt. Angie is toch de mooiste ballad die de Stones ooit geschreven hebben, maar voor de rest zijn er weinig songs van de plaat blijven hangen, of het zou al het dromerige Winter moeten zijn.



Aanvullende info:
Polydor 060252015606
Tijdsduur: 46:46 minuten

---

Rolling Stones- It’s Only Rock’n’Roll

Live zijn de Stones in 1973 nog steeds een top act, terwijl het plaatwerk zo langzamerhand aan kwaliteit inboet. De reacties zijn verdeeld bij het verschijnen van IORR waar de plichtmatigheid van een jaarlijkse release zo langzamerhand door de nummers heen sijpelt. Jagger zingt met de nodige zelfspot en relativeringsvermogen het titelnummer, maar laat met 'Ain’t To Proud To Beg' horen nog steeds schatplichtig te zijn aan de Motown soul van de Temptations.

Time Waits For No One heeft een vloeiende Mick Taylor solo en Till The Next Goodbye zou wat mij betreft de status van Angie mogen hebben. Dance Little Sister, de geijkte Stones rocker met een vrouw in de hoofdrol heeft een venijnige drumpartij en de take van Luxury is de lange 5.00 min. versie die op de plaat en de eerste cd versie nog niet voorhanden was. Niet misstaan op de IORR remaster 2009 had Through The Lonely Nights , het b-kantje van de single die toch weer een hit werd en zorgde voor de broodnodige aandacht.

De hoes werd getekend door de Belg Guy Peelaert en bezorgde hem eeuwige roem. Helaas was It’s Only Rock’n’Roll opnieuw een plaat die het Stones bastion langzaam deed afbrokkelen.



Aanvullende info:
Polydor 0602527015590
Tijdsduur: 48:28 minuten

---

Rolling Stones- Black And Blue

Ten tijde van de opnamen van BAB was de zoektocht begonnen naar de opvolger van de overhaast vertrokken gitarist Mick Taylor. Nog steeds spreekt gitarist Keith Richard vol lof over de kwaliteiten van de man die volgens sommigen de Stones muzikaler en melodieuzer dan ooit liet klinken. Richard benaderde Eric Clapton; Nils Lofgren bood zich zelf aan en op de sessies zijn mannen als Wayne Perkins, Harvey Mandel en Ronnie Wood te horen.

Wood won de slag en werd de nieuwe gitarist. Het ontlokte een vooraanstaand Engels rockjournalist de opmerking: The worst possible choise they could ever make. Hot Stuff is een sterke opener met een stuwende bas van Bill Wyman op deze verder redelijk gevarieerde plaat. Keith mag zijn reggae nummertje inbrengen (Cherry Oh Baby), Billy Preston is prominent aanwezig op het monumentale Memory Motel en Ron Wood krijgt zowaar enige credit in het funky Hey Negrita.

Er staat een echte hit op de plaat (Fool To Cry) en een nieuw jonger publiek wordt aangeboord, een groep die de Stones nog niet kent en onbevooroordeeld de band benadert. Het is 1976, de Stones spelen het Zuiderpark in Den Haag twee keer moeiteloos vol en in Engeland is de punk aan een stormachtige opmars begonnen. Zullen ze die Beeldenstorm overleven?



Aanvullende info:
Polydor 0602527015613
Tijdsduur: 41:37 minuten

Reageer

Naam

Reactie

Om spambots te blokkeren, moet je de code overtypen in het veld onder de code.