Muziek.nl

Sonny Rollins – Original Album Classics

Jan Broeks | Albumrecensies - Jazz | Fusion | 09 augustus 2010

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Bijna tachtig jaar oud. Maar tijdens de afgelopen editie van het North Sea Jazz gewoon weer op het podium. Op Sonny Rollins staat geen maat. De saxofonist bepaalt al meer dan een halve eeuw mede de toon. Binnen de jazz, maar ook daarbuiten.

Wie een blik werpt op de discografie van Sonny Rollins, gaat het snel duizelen. De man heeft een eindeloze rij platen opgenomen. De bekendste stammen uit de jaren vijftig, met Saxophone Colussus uit 1956 als een van de onbetwiste hoogtepunten. Het album is een monument binnen de jazz. Tijdloze muziek, die anno 2010 nog kaarsrecht overeind staat.

Hoe lyrisch anderen in die jaren vijftig ook over hem spraken, voor Rollins was het nooit goed genoeg. In 1959 had de saxofonist er z’n buik van vol. Geen inspiratie, geen motivatie. Rollins trok zich terug, om pas eind 1961 weer de studio in te gaan, met een contract met label RCA Victor op zak. Vijf platen uit die vroege jaren zestig zijn verzameld in deze box. Enige verwarring levert die wel op, aangezien er al vaker collecties uit deze RCA-periode zijn uitgebracht. Soms voor een deel met de albums die ook in deze

box zitten.

Wat deze verzameling in elk geval aantoont, is hoe breed Rollins in deze korte periode te werk ging. What’s New (1962) staat bol van de latin, terwijl Our Man In Jazz (1963) een bij vlagen duizelingwekkend uptempo live-album is, met trompettist Don Cherry als ‘sideman’. Ook op Sonny Meets Hawk! (1963) gaat Rollins de samenwerking aan, ditmaal met saxofonist Coleman Hawkins. The Standard Sonny Rollins en Now’s The Time, beide uit 1964, zijn tot slot meer mainstream, met een Rollins die vaker binnen de lijntjes blijft.

Al die variatie kun je uitleggen als experiment, geheel in lijn met de muzikale driften die horen bij een muzikant als Sonny Rollins. En ja, er valt ook zeker het nodige te genieten. Van bijvoorbeeld Rollins’ lyrische solo in If Ever I Would Leave You, op What’s New. Of van het vraag-en-antwoordspel van Hawkins en Rollins tijdens Lover Man. Minpuntje is het soms wat plichtmatige karakter van de laatste twee albums. Rollins staat erom bekend een melodie zodanig binnenstebuiten te kunnen keren, dat zelfs het meest simpele thema een flinke spanning krijgt. Iets wat om een enorm vermogen aan improvisatie vraagt. Op de twee platen uit 1964 blijft dat talent iets te vaak achterwege.

Original Album Classics bevat niet het allerbeste wat Sonny Rollins in zijn lange carrière heeft opgenomen. Al is dat is in dit geval geen probleem. Met een unieke muzikant als Sonny Rollins weet je het immers maar nooit; er valt altijd meer dan genoeg te ontdekken. Vooral dát toont deze box aan.

Aanvullende info:
Label: Sony / RCA Victor
Totale speelduur: 3 uur, 58:39 minuten
Website: www.sonnyrollins.com