Muziek.nl

Stars - The Five Ghosts

Tom van Nuenen | Albumrecensies - Pop | 02 augustus 2010

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

De naam ‘Stars’ is goed gekozen. De band uit Toronto specialiseert zich al zo’n twee decennia in pathos. Op hun vijfde album, The five ghosts, blijven ze trouw aan dat hoofdgenre.

Barok-pop is een naam die je wel eens hoort als het over Stars gaat – en het is geen slecht gekozen genrenaam. Wie Stars denkt, denkt meanderende strijkers, zwoele synthesizers, en tranentrekkende teksten van een boy-girl combo – Torquil Campbell en Amy Millan – op zang. Voor wie niet vies is van aanstekelijke synthpop met een flinke scheut dramatiek maakt de band al een redelijke tijd albums. Stars brak in de indie-scene door met de perfect gearrangeerde plaat Set yourself on fire – een advies dat baadde in romantische pathetiek, maar begrijpelijk was omdat dat album gewoon zo sterk uit de hoek kwam.

Het openingsnummer, Dead Hearts, zeker geen afknapper, verdwijnt na een trage opbouw en een groteske climax als een dief in de nacht, zonder de tijd te nemen weg te ebben. Stars heeft haast, zo lijkt het. Waarom ze zo’n haast hebben is een goede vraag.

Goed, Wasted Daylight is van grote klasse, en is in alle opzichten typerend voor de kwaliteiten van Stars. Minimale elektronische drums, hier en daar een synthesizer, en dan BAM! een verschrikkelijk catchy refrein. De eerste single Fixed poogt iets soortgelijks, maar lost de verwachting nooit helemaal in: het tempo en de toon doen teveel denken aan een eerder nummer van de band, Ageless beauty, dat dezelfde bal stukken beter uitspeelde.

En om maar door te bouwen op die vergelijking: waar dat album nog het hele spectrum van Stars’ muzikaliteit uitdiepte, blijft The five ghosts aan de eentonige oppervlakte. Goed, de eerste helft van de plaat heeft mooie momenten. I Don’t Want Your Body is best schattig en doet vermoeden dat de band nog niet aan het eind van haar Latijn is. Maar niet veel verderop klinkt He Dreams He’s Awake pijnlijk uitgeblust, en zelfs de gelaagde stemmen Campbell en Millan kunnen dat niet rechtzetten. Songs als The Passenger en The Last Song Ever Written lijden aan hetzelfde euvel, komen nooit echt op gang en bestendigen de teleurstelling: dit album doet zijn best niet om de luisteraar te overtuigen. Het is de minste uit Stars’ indrukwekkende catalogus.

Aanvullende info:
Label: Vagrant 
Website: www.youarestars.com