Muziek.nl

Feeder – Renegades

Tom van Nuenen | Albumrecensies - Rock | 02 augustus 2010

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Grant Nicholas, frontman en liedjesschrijver van Feeder, is een te grote muziekliefhebber. In de loop van het nu 18-jarige bestaan van zijn band is het bijna te makkelijk om na te gaan waar hij precies naar luisterde terwijl hij aan het schrijven was.

Feeder - Renegades

Nee, Feeder heeft nooit bekend gestaan om hun originaliteit. Toen de band uitkwam met hun debuutplaat Polythene in 1997 werden ze de ‘Britse Smashing Pumpkins’ genoemd. Enige jaren later, op hun doorbraakplaat Echo Park, was het evident dat Nicholas leentjebuur had gespeeld bij de Pixies. En nadat hun drummer, Jon Lee, in 2002 zelfmoord pleegde en de gepijnigde Nicholas in rustiger muzikaal vaarwater terecht kwam, voelde iedereen dat Coldplay er iets mee te maken moest hebben. De band probeert de laatste jaren met man en macht dat gevoel weg te nemen. Dat wordt nergens meer duidelijk dan bij hun laatste wapenfeit: Renegades. Alleen die naam al.

De poging Feeder om weer wat stof te doen opwaaien komt geen minuut te vroeg. Het label van de band, Echo, ging in 2008 al ter ziele omdat het sinds lange tijd kleine bands meer geholpen had aan wereldfaam. Feeder leek een vallende ster,

waarvan je je afvraagt wanneer hij eindelijk opgebrand is. De laatste albums, Pushing the Senses en Silent Cry, wisten geen van beide erg te overtuigen. En daar brengt dit laatste album, helaas, weinig verandering in. Al is de reden daarvoor anders.

Er is namelijk wel degelijk wat veranderd. Feeder is inmiddels weer verlaten door hun tweede drummer, Mark Richardson, die eieren voor zijn geld koos toen zijn oude band, Skunk Anansie, vorig jaar weer bij elkaar kwam. En nu is daar Karl Brazil. We kennen hem uit de live-band van James Blunt. Dat klinkt niet echt als iets wat een renegade zou doen, maar op dit album wordt in ieder geval genoeg herrie geproduceerd. Renegades is Feeder zoals in de begindagen: ongegeneerd, onsubtiel en een tikje naïef. Vanaf de eerste noten van het openingsnummer, White Lines, is het duidelijk welke kaart hier wordt uitgespeeld. Het hele album staat strak van de lompe fuzz-gitaren, half open hi-hats, en meezingrefreinen. Dat Nicholas weer lol heeft in muziek maken wordt duidelijk. “If you wanna hear this song / you won’t have to wait too long / you just call out our name” zingt hij in Call Out. Een weinig verhullende en nog minder veelzeggende shout-out naar de fans. Nee, voor diepgang moet je niet bij Feeder zijn. Maar het is in ieder geval niet zo tenenkrommend doordacht, niet zo vermoeiend in zijn pretenties. Gewoon een smeuïge Foo Fighters-achtige wall of sound die zeker niet onverdienstelijk is als je zin hebt om veertig minuten op tafel mee te drummen. Ook al lijken de nummers wel erg veel op elkaar: Home en Barking Dogs bijvoorbeeld komen nergens vandaan, gaan nergens heen, en ben je zo weer vergeten.

Feeder heeft, ondanks hun copycat-imago, een aantal uitstekende albums op hun naam staan. Echo Park, Yesterday Went too Soon, Comfort in Sound: er valt genoeg op originaliteit af te dingen, maar dat Nicholas een goede liedjessmid is, staat vast. Ook op deze plaat slaagt hij erin om, zelfs te midden van een hopeloos mislukt concept, met een paar mooie nummers op de proppen te komen. De titeltrack is bijvoorbeeld een prima lied. Maar hoe expliciet Nicholas zijn statements ook maakt, Renegades is niet half zo revolutionair als hij zou willen.

Aanvullende info:
Label: Big Teeth Music
Speelduur: 34:49 minuten
Website: www.feederweb.com