Muziek.nl

Southside Johnny and The Asbury Jukes – Pills And Ammo

Pierre Oitmann | Albumrecensies - Rock | 23 juli 2010

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

De hoogtijdagen van John Lyon – frontman van Southside Johnny and The Asbury Jukes – liggen alweer ruim dertig jaar achter ons, maar dankzij zijn muzikale en geografische verwantschap met Bruce Springsteen, Tom Waits, Bon Jovi en Little Steven is er altijd interesse blijven bestaan in het werk van Lyon en de Jukes. Hernieuwde belangstelling in The Boss met zijn comebackalbum The Rising uit 2002 zorgde tevens voor een revival van Jersey Shore-maatje Southside Johnny. Tussen het continue touren brengt hij af en toe een plaat uit, zoals het nieuwe Pills And Ammo.

Southside Johnny and The Asbury Jukes – Pills And Ammo

Het laatste studiowerk van Southside Johnny and The Asbury Jukes stamt inmiddels alweer uit 2005 (Into The Harbour), hoewel er nog geregeld live-albums van de band verschijnen – waaronder het fantastische 1978: Live In Boston uit 2008, met vintage Jukes-materiaal. Daar ligt ook de voornaamste kracht van Southside en consorten. Op Pills And Ammo weet het gezelschap die energie van hun veel geprezen concerten vakkundig te vangen. In toetsenist en tourbandlid Jeff Kazee heeft Lyon zijn nieuwe Steven Van Zandt gevonden. Samen met Lyon is Kazee verantwoordelijk voor alle muziek, teksten, de productie en arrangementen.

Overeenkomsten met liedjes van Van Zandt, zoals die onder andere te vinden zijn op het klassieke album Hearts Of Stone uit 1978 (titelnummer is echter van de hand van Springsteen), zijn er daarentegen wel degelijk. Zo bevatten Cross That Line, You Can’t Bury Me en albumhighlight One More Night To Rock die typische Miami Steve-sound uit

de tweede helft van de jaren ’70. Andere muziekvrienden uit New Jersey worden eveneens aangehaald; het refrein van opener Harder Than It Looks had zomaar uit de pen van Jon Bon Jovi kunnen vloeien en Heartbreak City zou een wat minder schrijfsel van Springsteen uit de jaren ’90 kunnen zijn (toen zijn songmateriaal per definitie minder goed was).

Gary U.S. Bonds gaat in duet met Lyon op het speelse, door Dr. John beïnvloede blueswerkje Umbrella In My Drink, met een krachtig staaltje blaaswerk van de Jukes. Bonds en Southide Johnny werkten eerder samen op zijn album Back In 20. Dat Lyon het niet erg vindt dat de wereldroem aan hem voorbij is gegaan blijkt uit de tekst van het voortreffelijke A Place Where I Can’t Be Found, waarop bluesrock- en soularrangementen een perfect huwelijk blijken. Ook andere genres worden feilloos beheerst door de band: honingzoete rockballads (Lead Me On), swingende jaren ’50-rock-‘n’-roll (Keep On Moving), Stones-achtige sixtiesblues (Woke Up This Morning) en seventiespop in de geest van Steely Dan (Strange Strange Feeling).

Vocaal is Lyon nog steeds puur, rauw en veerkrachtig. De ambitie die hoorbaar was op de vroege albums heeft plaatsgemaakt voor ervaring, maar de hartstocht is nog lang niet verdwenen. In het reflecterende slotstuk Thank You klinkt Lyon broos en kwetsbaar. Hoewel de tekst duidelijk over een vrouw gaat, heeft het raakvlakken met Bobby Jean van Bruce Springsteen, dat over Steven Van Zandt handelt. Ook duikt de naam Geena op; een terugkerend karakter uit teksten van Bon Jovi. Het bedankje van Southside Johnny is een ontroerende toegift als besluit van deze ouderwets goede Jukesplaat.